I SA/Łd 29/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w likwidacji z/s w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy wydaną wobec A Spółki z o.o. w likwidacji z siedzibą w Z. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 rok. W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania. W dniu 11 lutego 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wszczął wobec A sp. z o.o. w likwidacji kontrolę podatkową w przedmiocie prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 7 września 2010 r. do 31 grudnia 2013 r. W toku kontroli ustalono, że w całym badanym okresie Spółka przyjęła do rozliczenia, a następnie zaksięgowała kilkanaście faktur wystawionych przez zagraniczny podmiot B z siedzibą w Londynie. Faktury te miały dokumentować zakup usług określonych jako "management consulting". Oprócz przedmiotowych faktur kontrolującym okazano wyciągi z rachunków bankowych Spółki, na których odnotowano przelewy pieniężne na rzecz B, a także kopię anglojęzycznej umowy zawartej w dniu 30 listopada 2010 r. między A sp. z o.o. w likwidacji a kontrahentem. Pomimo wezwań kontrolowana Spółka nie przedstawiła żadnych innych dowodów świadczących o wykonaniu usług wynikających z treści faktur oraz nie wyjaśniła, na czym polegały te usługi. Czynności kontrolne zostały zakończone doręczeniem Spółce protokołu kontroli w dniu 24 marca 2015 r. W sporządzonych w dniu 7 kwietnia 2015 r. zastrzeżeniach spółka nie zgodziła się z ustaleniami wynikającymi z protokołu kontroli. Strona wskazała, że w dniu sporządzania zastrzeżeń do protokołu umowa miała być tłumaczona, zaś Spółka zapowiedziała złożenie tłumaczenia niezwłocznie po jego otrzymaniu. Tłumaczenie nie zostało okazane, a pełnomocnik składający zastrzeżenia do protokołu w imieniu Spółki wypowiedział udzielone mu pełnomocnictwo w dniu 20 maja 2015 r. W związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w wyniku kontroli podatkowej, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. postanowił wszcząć wobec A sp. z o.o. w likwidacji postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r., a następnie decyzją z dnia [...] r. określił spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. w wysokości 19.114 zł. tj. wyższe od zadeklarowanego przez Spółkę o 19.114 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka nie dysponuje dokumentacją potwierdzającego fakt rzeczywistego wykonania czynności ujętych na fakturach. Faktury dotyczą usług typowo niematerialnych, w przypadku których winna zachować wyjątkową staranność w zakresie udokumentowania rzeczywistego wykonania. Ponadto, nie wyjaśniła na czym polegały konsultacje medyczne i zarządcze nabyte od B oraz kto, gdzie i w jakim okresie wykonał te usługi. Ponadto Spółka nie okazała tłumaczenia na język polski umowy zawartej z kontrahentem, szczegółowych rozliczeń kwot wskazanych w treści wystawionych faktur, a także innych dokumentów mogących stanowić dowód na wykonanie usług niematerialnych. Same faktury, choć stanowią podstawę księgowania kosztu ekonomicznego, są jedynie dowodami formalnymi na zaistnienie zdarzeń prawno-ekonomicznych. Ponieważ Spółka nie złożyła odwołania w terminie przewidzianym w Ordynacji podatkowej, decyzja z dnia [...] r. stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Pismem z dnia 6 grudnia 2017 r. (data nadania 22 grudnia 2017 r., data wpływu 2 stycznia 2018 r.) A sp. z o.o. w likwidacji działając poprzez Pełnomocnika wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] r. z uwagi na spełnienie przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa tj. na ujawnieniu istotnych dla sprawy nowych okoliczności lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nieznanych organowi podatkowemu. Strona przedstawiła jednocześnie znane sobie okoliczności i potwierdzający je dowód, które łącznie mają przemawiać za zastosowaniem wyżej wskazanego przepisu. W celu potwierdzenia przytoczonych okoliczności, A sp. z o.o. w likwidacji załączyła do wniosku potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię tłumaczenia na język polski umowy zawartej między Spółką a jej kontrahentem. Przedmiotowe tłumaczenie zostało sporządzone przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego w G., I. G., w dniu 22 grudnia 2017 r. Strona zauważyła, iż przedłożony dowód nie znajdował się wcześniej w aktach sprawy, zaś wynikające z niego okoliczności nie były znane organowi. Zdaniem Podatnika, ujawnione okoliczności i potwierdzający je dowód są istotne dla sprawy, albowiem stwierdzenie przedstawionych faktów w toku zakończonego postępowania skutkowałoby podjęciem odmiennego rozstrzygnięcia. Spółka w ww. wniosku wniosła również o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości oraz o umorzenie wznowionego postępowania. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. mając na uwadze treść wniosku Strony o wznowienie postępowania wobec braku formalnych przeszkód postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. wznowił postępowanie. Strona pismem z dnia 20 lutego 2018 r. wniosła o przesłuchanie: p. K. J. F. A. p. A. S. oraz przedłożyła szereg faktur i dokumentów, a także tłumaczenia przysięgłe z języka angielskiego na język polski informacji dla lekarzy w Szwecji, jak również tłumaczenia z języka angielskiego na język polski niektórych faktur VAT. Następnie, pismem z dnia 9 marca 2018 r. przedstawiła tłumaczenia przysięgłe dokumentów na które powoływała się w piśmie z dnia 20 lutego 2018 r. Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 roku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. odmówił przesłuchania K. J. F. A. w charakterze strony oraz A. S. w charakterze świadka. W wyniku analizy akt sprawy, argumentów przedstawionych w złożonym wniosku o wznowienie postępowania oraz przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z dnia [...] roku odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku określającej A sp. z o.o. w likwidacji zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. w wysokości 19.114 zł. z uwagi na brak istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wskazał, że: • przedłożony przez Stronę dowód w postaci tłumaczenia umowy zawartej z kontrahentem powstał w dniu 22 grudnia 2017 r., a więc nie istniał w dniu wydania spornej decyzji. Spółka okazując tłumaczenie umowy z dnia 30 listopada 2010 r. nie ujawniła okoliczności faktycznych całkowicie nieznanych organowi podatkowemu, bowiem już w toku kontroli podatkowej A. S. udostępniła kopię oryginalnego egzemplarza umowy sporządzonego w języku angielskim. Kopia ta, wraz z całością dokumentacji zgromadzonej w wyniku czynności kontrolnych, składała się na materiał dowodowy, w oparciu o który orzeczono w sprawie. Fakt zawarcia umowy z B był znany w dniu wydania pierwotnej decyzji, co wynika z jej uzasadnienia faktycznego. Nie była kwestionowana rzetelność umowy i nie odmówiono wiarygodności okazanemu dokumentowi. • Strona nie tylko mogła, ale wręcz powinna przedłożyć tłumaczenie umowy jeszcze na etapie kontroli podatkowej, ponieważ była do tego wzywana. Nieujawnienie warunków współpracy z B w toku wcześniejszych czynności nastąpiło z winy Spółki, zaś obowiązek przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej ciąży na podmiocie kontrolowanym lub stronie postępowania podatkowego. • ujawnienie przez Spółkę warunków umowy zawartej z B w sytuacji, gdy pracownicy organu podatkowego jeszcze na etapie kontroli podatkowej prosili Spółkę o przedłożenie tłumaczenia tej umowy, nie powinno być odczytywane jako ujawnienie nowej i nieznanej okoliczności faktycznej, o której mowa w przepisie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. • w analizowanej sprawie nie sposób uznać, iż ujawnione przez Stronę warunki współpracy z B mają charakter rozstrzygający dla oceny, czy kwoty wynikające z faktur wystawionych przez kontrahenta mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. • zaprezentowane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności nie uzupełniają w sposób znaczący zgromadzonego materiału dowodowego, gdyż po pierwsze nie stanowią dowodu na samo wykonanie usług, po drugie zaś nie tłumaczą, na jakiej podstawie ustalono kwoty ujęte na fakturach wystawionych przez kontrahenta w poszczególnych miesiącach roku podatkowego. Jak wynika z okazanego tłumaczenia, umowa zawarta między A sp. z o.o. w likwidacji a B nie wskazywała dokładnej kwoty wynagrodzenia należnego zleceniobiorcy, lecz jedynie wyznaczała ramy tego wynagrodzenia. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. w decyzji z [...] r. wskazał, że poza sporem w niniejszej sprawie jest, że przedmiotem badania już w trakcie postępowania kontrolnego (rozpoczętego w lutym 2015 r.) a także w trakcie postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w dniu [...] r. była umowa sporządzona w języku angielskim zawarta w dniu 30 listopada 2010 r. zawarta między Stroną a jej kontrahentem B Co więcej, Strona wezwana do okazania jej tłumaczenia z uwagi, że obcojęzyczne dokumenty bez ich urzędowego przetłumaczenia na język polski, nie mogą, w świetle art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa być uznane za dowód, nie przedstawiła jej tłumaczenia. Organ ocenił, że faktury VAT i dołączona dokumentacja (przetłumaczona na język polski w 2018 r.), której część stanowiła załączniki do protokołu kontroli, czy też przedstawione we wniosku o wznowienie wyjaśnienia Strony dotyczące warunków współpracy z B nie spełniają wymagań nowych dowodów, czy nowych okoliczności, bowiem w toku postępowania zwykłego były przedmiotem działań, rozważań i oceny organu podatkowego. Faktury wystawione na rzecz Strony przez B oraz wystawione przez samą Stronę na rzecz C zostały udostępnione już na etapie kontroli podatkowej, w związku z czym nie są one ani nowe, ani istotne dla sprawy. Ponadto transakcje pomiędzy A sp. z o.o. w likwidacji a C nie były kwestionowane, stąd też nie wiadomo, dlaczego Strona przedstawia dokumenty tego kontrahenta (kserokopie faktur sprzedaży wystawionych przez C, umów zawartych przez ten podmiot oraz ich tłumaczeń). Nawet jeśli usługi sprzedawane szwedzkim jednostkom samorządowym przez AAPS z siedzibą w Kopenhadze miały związek z działalnością Podatnika, to podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. dniu [...] r. były rozliczenia między B a A sp. z o.o. w likwidacji. Sporem w postępowaniu nie były usługi świadczone przez Stronę, lecz usługi świadczone na Jego rzecz przez zagranicznego kontrahenta. Spółka, zdaniem organu odwoławczego, nie ujawniła zatem żadnych nowych okoliczności mogących wpłynąć na rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Organ podkreślił, że przedłożony przez Stronę dowód w postaci tłumaczenia umowy zawartej z kontrahentem powstał w dniu 22 grudnia 2017 r., a więc nie istniał w dniu wydania spornej decyzji, ale fakt zawarcia umowy z B był znany w dniu wydania decyzji nr [...], co zresztą wynika z jej uzasadnienia. Nigdy nie kwestionowana była rzetelność umowy i nie odmówiono jej wiarygodności. Określenie zobowiązania podatkowego Stronie wiązało się wyłącznie z brakiem wystarczających dowodów na faktyczne wykonanie usług wynikających z faktur wystawionych przez B. a więc de facto z brakiem dowodów na realizację umowy. Zdaniem organu odwoławczego przez załączenie tłumaczenia umowy do wniosku o wznowienie postępowania, Strona ujawniła treść zawartej umowy oraz warunki współpracy między A sp. z o.o. w likwidacji a B Jednakże nie można uznać, że powyższe implikuje pojawienie się nowej okoliczność w postaci samego zawarcia umowy. Fakt ten był Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w Ł. doskonale znany już na etapie postępowania kontrolnego zaś okoliczność znana organowi podatkowemu nie może stanowić podstawy do zmiany decyzji, albowiem nie posiada ona cech nowości. Spółka nie dysponowała dokumentacją potwierdzającego fakt rzeczywistego wykonania czynności ujętych na fakturach. Faktury dotyczyły usług typowo niematerialnych dlatego, też Spółka winna zachować wyjątkową staranność w zakresie udokumentowania rzeczywistego wykonania. Ponadto, nie wyjaśniła na czym polegały konsultacje medyczne i zarządcze nabyte od B oraz kto, gdzie i w jakim okresie wykonał te usługi. Ponadto Spółka nie okazała innych dokumentów mogących stanowić dowód na wykonanie usług niematerialnych. Same faktury, choć stanowią podstawę księgowania kosztu ekonomicznego, są jedynie dowodami formalnymi na zaistnienie zdarzeń prawno-ekonomicznych. W przedmiotowej sprawie Strona nie wskazała, jakie konkretnie wątpliwości nie zostały rozstrzygnięte na korzyść Podatnika. W ocenie organu odwoławczego, nie można bowiem mówić o naruszeniu art. 2a Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, że organ podatkowy I instancji opierając się na treści przepisu art. 240 § 1 5 Ordynacji podatkowej odmówił Stronie uchylenia decyzji ostatecznej. Przechodząc do kwestii zarzutu tj. rażącego naruszenia prawa, którego miał się dopuścić Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wydając decyzję z dnia [...] r. organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji odmawiając uchylenia ww. decyzji ostatecznej oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach prawa. W sentencji decyzji wskazane zostało na podstawie jakich przepisów prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej odmówiono zmiany decyzji ostatecznej. Przepisy, na których organ I instancji oparł swoje orzeczenie są przepisami konstytucyjnymi, zaś treści uzasadnienia wyroków, które miały wzmocnić treść uzasadnienia decyzji są wyrokami prawomocnymi. Organ odwoławczy ocenił, że Strona w swoim odwołaniu nie godząc się z rozstrzygnięciem organu I instancji, pragnie traktowania odmiennego, niż to jakie wynika z treści wskazanych i cytowanych przepisów prawa, co w swej istocie byłoby stawianiem go w pozycji uprzywilejowanej i łamałoby m.in. zasadę równości wobec prawa. Konstytucja zobowiązuje organy władzy publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa, a tym prawem w przedmiotowej sprawie był przepis art. 240 § 1 ust. 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również zasadności zarzutu rażącego naruszenia prawa tj. przepisu art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Reasumując, organ odwoławczy skonstatował, że tryb nadzwyczajny stanowi instytucję wyjątkową i właściwy jest dla sanowania decyzji obarczonych kwalifikowaną wadą prawną, w jednej z postaci wskazanych przez ustawodawcę. Uruchomienie tego trybu postępowania nie może być traktowane jako instrument ponownego rozpatrzenia merytorycznego sprawy po wyczerpaniu drogi administracyjnej w postępowaniu odwoławczym. Przedmiotem wznowionego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W rezultacie przeprowadzonego postępowania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, że przedstawione przez pełnomocnika Strony dowody i okoliczności nie wypełniają - powołanej w złożonym wniosku, sprecyzowanej w art. 240 § 1 pkt 5, ustawy Ordynacja podatkowa - przesłanki uzasadniającej weryfikację dotychczasowego rozstrzygnięcia sprawy, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku. Na wskazaną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 245 § 1 pkt 2 tej ustawy poprzez bezzasadne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku odmawiającej uchylenia decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] roku, a zatem w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki uprawniające organ podatkowy II instancji do zastosowania tych przepisów 2. art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej organu podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, w sytuacji, w której Strona przestawiła istotne nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania pierwotnej decyzji nieznane organowi, który wydał te decyzję: 3. art. 120, 121, i 124 w związku z art. 180, 181, 187 oraz 199 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 243 §2 ww. ustawy, albowiem prowadzone przez organ podatkowy II instancji postępowanie było prowadzone: • z pominięciem obowiązujących przepisów powszechnie obowiązującego prawa, • z nierzetelnym określeniem stanu faktycznego poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób powierzchowny i niedbały, zaniechanie przeprowadzenia przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również dokonanie dowolnej interpretacji materiału dowodowego. Organ podatkowy w sposób niejasny i nielogiczny wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zarówno Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł., jak i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. naruszyli, zasadę prowadzenia postępowania w sprawach podatkowych w sposób budzący zaufanie do organów administracji państwowej, a tym samym działali z rażącym naruszeniem ww. przepisów; 4. art. 122 oraz art. 125 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 243 §2 ww. ustawy poprzez nieprzeprowadzenie przez organy podatkowe niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także art. 180, 181, 191, 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 ww. ustawy poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na nieuzasadnionych tezach Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi; 5. art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski dnia 6 września 2001 roku poprzez działanie organu podatkowego II instancji wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego; 6. art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r., Nr 7poz. 483 ze zm) poprzez nałożenie ciężaru podatkowego decyzją administracyjną poza obowiązkiem ustawowym, a tym samym działaniem z obrazą art. 2, 8 i 32 oraz 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdza, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył. Sporne jest w analizowanej sprawie czy załączone przez stronę do wniosku o wznowienie postępowania potwierdzone za zgodność tłumaczenie na język polski angielskojęzycznego tekstu umowy zawartej między stroną a B (wykonawcą na rzecz strony niematerialnych usług w postaci konsultacji medycznych i doradczych), jest istotnym dla sprawy nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nieznanym organowi, który wydał decyzję,uzasadniającym wzruszenie decyzji ostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. Wskazaną decyzją określono skarżącej spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. w wysokości 19.114 zł. tj. wyższe od zadeklarowanego przez Spółkę o 19.114 zł z uwagi na fakt nieprzedstawienia w postępowaniu podatkowym dowodów potwierdzających fakt wykonania na rzecz strony skarżącej wskazanych wyżej niematerialnych usług objętych umową zawartą z ich wykonawcą to jest z B Usługi te zostały rozliczone fakturami wystawionymi dla strony skarżącej przez B Przypomnieć tu należy, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od wyrażonej w art. 128 o.p. zasady trwałości - jednej z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości (legalności). Powyższe powoduje, że wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych bowiem stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej stanowią zatem wyjątek od zasady. Wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowych było dotknięte choć jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych w art. 240 § 1 o.p. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Artykuł 240 § 1 pkt 5 o.p. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Komentowany przepis mówi zatem, że postępowanie to obejmuje na nowo ujawnione dowody lub okoliczności faktyczne. Przez nowy dowód, istotny dla sprawy należy rozumieć taki dowód, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Takimi dowodami, co słusznie podniesiono w postępowaniu podatkowym, mogłyby być w tej sprawie dowody potwierdzające fakt wykonania usług oraz czas ich wykonania, stanowiące podstawę do ustalenia kwot ujętych w fakturach wystawionych przez wykonawcę usług w poszczególnych miesiącach roku podatkowego. Załączona do wniosku przetłumaczona na język polski umowa, jak też faktury rozliczające usługi wykonane na rzecz strony skarżącej nie są takimi dowodami. Nie potwierdzają bowiem w sposób niewątpliwy faktu wykonania usług, a zatem nie mogą doprowadzić do uchylenia decyzji z [...] r. i określenia skarżącej spółce zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za analizowany rok podatkowy z uwzględnieniem zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwot wynikających z faktur wystawionych przez jej kontrahenta. Podnieść tu także należy, że w myśl art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Zgodnie z tą konstytucyjną zasadą, ustawa z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim stanowi, iż język polski jest językiem urzędowym terenowych organów administracji publicznej (art. 4 pkt 3) oraz że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (art. 5 ust. 1). Przepisy ustawy nie zawierają definicji legalnej czynności urzędowych, niemniej jednak wątpliwości związane z tym zagadnieniem prawnym usunęła uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 maja 1997 r. (W. 7/96, OTK 1997 nr 2, poz. 27), podjęta na gruncie dekretu z dnia 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych (Dz. U. Nr 57, poz. 324). W powyższej uchwale Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, zachowujący aktualność na gruncie aktualnego stanu prawnego, że czynności urzędowe to wszelkie czynności organów i instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych, związane z realizacją ich konstytucyjnych i ustawowych kompetencji, chyba że z istoty tych czynności wynika konieczność posłużenia się językiem obcym. Pojęcie czynności urzędowych obejmuje również czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej. Jest oczywiste, że jeżeli organ administracji publicznej zwraca się do organu innego państwa, to czyni to w języku obcym. Naturalnie treść pisma również w języku polskim powinna znajdować się w aktach sprawy. Z konstytucyjnej zasady, wyrażonej w art. 27 Konstytucji RP, której odzwierciedleniem są przepisy ustawy o języku polskim, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, nie można jednak wywodzić bezwzględnego zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu przed organami administracji celnej. Dopuszczenie takiego dowodu nie jest sprzeczne z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Przy wykładni tego przepisu należy wziąć pod uwagę, że czym innym jest dopuszczenie obcojęzycznego środka dowodowego, jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Nie zmienia to faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie (v. wyrok NSA z 15.05.2012 r. I GSK 340/11 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy zatem podzielić stanowisko organu, że strona skarżąca nie ujawniła żadnych nowych okoliczności czy dowodów mogących wpłynąć na zmianę ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Brak w tej sytuacji podstaw do uwzględnienia podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd skargę oddalił na podstawie art.151 P.p.s.a. db