I SA/Łd 291/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 18 marca 2024 r. nr 1001-IEW-2.4253.6.2024.2.U27.OK w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w podatku od towarów i usług za niektóre miesiące 2018 r. 1. oddala skargę; 2. zwraca z urzędu stronie skarżącej nadpłacony wpis sądowy od skargi w kwocie 100,– (sto) złotych, zaksięgowany 15 kwietnia 2024 r. pod pozycją 1395. Postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieruszowie z dnia 27 grudnia 2023 r., którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie z dnia 23 października 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Ze zgromadzonego na potrzeby sprawy materiału wynika, że efektem kontroli celno-skarbowej przeprowadzonej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od dnia 1 listopada do dnia 31 grudnia 2018 r. jest decyzja Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie z dnia 23 października 2023 r. określająca Spółce zobowiązanie podatkowe w przedmiocie podatku od towar i usług za listopad i grudzień 2018 roku oraz ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe do zapłaty, na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a i d w związku z art. 112c pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług za ww miesiące. W dniu 2 listopada 2023 r. strona złożyła odwołanie od opisanej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieruszowie, wskazując m.in. na art. 239b § 1 pkt 2 oraz § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) dalej: O.p., nadał nieostatecznej decyzji Naczelnika Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie z dnia 23 października 2023 r. rygor natychmiastowej wykonalności. W zażaleniu na opisane postanowienie organu I instancji pełnomocnik Spółki A wnosząc o uchylenie zaskarżonego aktu, zarzucił naruszenie art. 123 O.p. oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym przyjęciu, iż Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, co umożliwia organowi nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy wszystkie opisywane w postanowieniu zobowiązania Spółki wynikają z decyzji i zarządzeń zabezpieczających, a nie zostały wydane co do nich ostateczne decyzje. Wobec czego, w ocenie strony, niewiadomym jest, czy jakiekolwiek zobowiązania podatkowe zostaną ostatecznie ustalone. Zarzucono także późne wszczęcie niniejszego postępowania, tj. w 2023 r., czyli 5 lat później od powstania przedmiotowych zobowiązań. Pełnomocnik wniósł w imieniu strony o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podzielił ustalenia i wyprowadzaną na ich podstawie ocenę organu I instancji, czemu dał wyraz utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie z dnia 27 grudnia 2023 r. W pierwszej kolejności organ zbadał kwestię wymagalności przedmiotowego zobowiązania wskazując, że zgodnie z normą wynikającą z art. 70 § 1 O.p., termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za: • 11/2018 r. upływał z dniem 27 grudnia 2018 r. co oznacza, że pięcioletni okres przedawnienia liczony jest od dnia 31 grudnia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2023 r., • dodatkowe zobowiązanie podatkowe do zapłaty, na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a i d w związku z art. 112c pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług za 11/2018 r. upływał dnia 6 listopada 2023 r. co oznacza, że pięcioletni okres przedawnienia liczony jest od dnia 31 grudnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2028 r., • 12/2018 r. upływał z dniem 25 stycznia 2019 r. co oznacza, że pięcioletni okres przedawnienia liczony jest od dnia 31 grudnia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2024 r., • dodatkowe zobowiązanie podatkowe do zapłaty, na podstawie art, 112b ust. 1 pkt 1 lit. a i d w związku z art. 112c pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług za 12/2018 r. upływał z dniem 6 listopada 2023 r co oznacza, że pięcioletni okres przedawnienia liczony jest od dnia 31 grudnia 2023 r. do dnia 31 grudnia 2028 r. Organ odwoławczy podsumował, że dodatkowe zobowiązania podatkowe do zapłaty na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. a i d w związku z art. 112c pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług za 11-12/2018 r. oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 12/2018 r. są wymagalne. Natomiast bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 11/2018 r. został zawieszony zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4 O.p. tj. z dniem doręczenia zarządzenia zabezpieczenia (w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zarządzenie zabezpieczenia Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi z dnia 16 grudnia 2021 r. doręczono w dniu 23 grudnia 2021 r.), a biegnie dalej od dnia następującego po dniu zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 70 § 7 pkt 5 O.p.). W dniu 27 grudnia 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieruszowie wystawił tytuł wykonawczy obejmujący zobowiązanie w podatku od towarów i usług za 11/2018 r., co spowodowało przekształcenie zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Powyższe oznacza, że okres zawieszenia zakończył się w dniu poprzedzającym wystawienie tytułu wykonawczego tj. 26 grudnia 2023 r., a w dniu 27 grudnia 2023 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Termin przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po tym dniu, zatem bieg terminu przedawnienia upłynie z dniem 28 grudnia 2028 r. W dalszej kolejności, organ odwoławczy zgodził się z zaskarżonym rozstrzygnięciem, gdyż analiza zgromadzonego materiału dowodowego potwierdza ocenę organu I instancji, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia – o czym stanowi zapis art. 239b § 1 pkt 2 O.p. Organ I instancji ustalił, że szacunkowa łączna wartość majątku Spółki wynosi ok. 12 800 000 zł, w którego skład wchodzi: • 900 000 zł - zbliżona wartość zabezpieczonych zbiorników stalowych; metalowych, olejowych w ilości 14 sztuk, • 6 600 000 zł - zbliżona wartość zabezpieczonych zapasów magazynowych (olej i tłuszcze) w ilości 1200 ton, • 265 000 zł - 285 000 zł - szacunkowa wartość zajętych pojazdów, • 5 023 221,15 zł - wartość zabezpieczonych na koncie depozytowym wierzytelności w postaci zwrotów podatku od towarów i usług. Z kolei, według stanu na dzień 13 grudnia 2023 r. łączna kwota zaległości podatkowych wynikająca z wszystkich decyzji nieostatecznych wynosi: 29 943 274 zł należności głównej oraz 7 932 223 zł odsetek za zwłokę. Organ podsumował, że w rozpatrywanym stanie faktycznym uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania podatkowego należy wiązać głównie z faktem, że łączna kwota zaległości podatkowych wynikająca ze wszystkich decyzji nieostatecznych wynosi 29 943 274 zł należności głównej oraz 7 932 223 zł odsetek za zwłokę (stan na 13.12.2023 r.). Tym samym, łączna wartość majątku Spółki wynosząca ok. 12 800 000 zł nie jest wystarczająca, aby uregulować wszystkie zaległe zobowiązania podatkowe. Nie zgadzając się z postanowieniem organu odwoławczego, A Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 239b § 1 pkt 2 O.p., polegające na błędnym przyjęciu, iż strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, co rzekomo miało umożliwiać nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, podczas gdy de facto zobowiązania Spółki nie zostały ostatecznie określone, co oznacza, iż organ przedwcześnie wysuwa takie wnioski. Pełnomocnik zaznaczył, że jedynymi ostatecznymi decyzjami są decyzje o zabezpieczeniu, zaś ostateczna nie jest żadna z decyzji określających podatek i dodatkowe zobowiązanie podatkowe, wobec czego organ błędnie uznał, iż zobowiązania strony wynoszą ponad 29 min zł kwoty głównej i ponad 7 min zł odsetek, do którego to wnioskowania brak jest obecnie podstaw. W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieruszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej p.p.s.a., sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) oraz złożoną skargę, a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.). Z kolei zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą skargę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, organy podatkowe nie naruszyły bowiem prawa w sposób skutkujący uwzględnieniem zaskarżonego aktu. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zaistniały – jak przyjął organ podatkowy – warunki do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, czy też – jak przeciwnie podnosi spółka – jej sytuacja majątkowa i dochodowa nie uzasadniała obawy niewykonania zobowiązania. Zdaniem Sądu, w tak nakreślonym sporze rację należy przyznać organom, które uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania podatkowego wiążą z faktem, że łączna wartość majątku Spółki nie jest wystarczająca, aby uregulować wszystkie zaległe zobowiązania podatkowe. Materialnoprawnej podstawy zaskarżonego rozstrzygnięcia należy poszukiwać w zapisie art. 239b § 1 pkt 2 O.p., z którego wynika, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Przy czym jak czytamy w art. 239b § 2 O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Na gruncie tych przepisów judykatura przyjmuje, że "do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej wystarcza zarówno stan nieposiadania majątku, o którym mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., jak i stan zbywania majątku znacznej wartości, o czym stanowi art. 239b § 1 pkt 3 O.p., oczywiście w powiązaniu z uprawdopodobnieniem wymaganym art. 239b § 2 o.p." (tak wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt I FSK 2293/19 - dostępny, jak i inne przywołane w uzasadnieniu, na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Okolicznością potwierdzającą zasadność nadania zaskarżonym postanowieniem rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej jest brak uregulowania przez podatnika na dzień wydania postanowienia przez organ I instancji spornego zobowiązania podatkowego, wynikającego z nieostatecznej decyzji wymiarowej. Może to uzasadniać przypuszczenie, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie to nie zostanie wykonane (tak wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 317/23). Organ podatkowy w przypadku przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 O.p. nie musi jednak prowadzić dokładnego postępowania dowodowego w celu ujawnienia majątku. Ale nie może zignorować jednoznacznego wskazania przez adresata nieostatecznej decyzji wymiarowej konkretnego przedmiotu mogącego być przedmiotem zastawu skarbowego/hipoteki (korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia) (vide. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt I SA/Wr 220/23). Dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy nie ma obowiązku wykazywać tego, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje. Wystarczające jest, że wykaże, iż podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 525/23). Przy stosowaniu art. 239b § 1 i § 2 O.p. należy brać pod uwagę takie przyczyny ewentualnego niewykonania zobowiązania, jak realizacja procesowych uprawnień strony, w tym wniesienie odwołania, wniosków dowodowych, zapoznawanie się z aktami sprawy itp. Zachowanie strony, polegające na składaniu pism procesowych, czy wniosków dowodowych, wpływa bowiem niewątpliwie na długość trwania postępowania podatkowego. Strona realizuje w ten sposób swoje uprawnienia procesowe i nie można z tego powodu czynić jej zarzutu, lecz jednocześnie swoim zachowaniem zwiększa prawdopodobieństwo, że organ odwoławczy nie zdoła rozpoznać odwołania przed upływem okresu przedawnienia (tak np. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt III FSK 3396/21). Nie istnieje prawny obowiązek wykazania przez organy podatkowe, że toczące się postępowanie egzekucyjne uniemożliwi wykonanie zobowiązania podatkowego określonego decyzją nieostateczną (tak wyrok NSA z dnia 11 listopada 2023 r., sygn. akt II FSK 1122/23). Z kolei uprawdopodobnienie oznacza, iż obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, ze swej istoty nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu (tak wyroki WSA: w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1097/23; w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 445/23). Uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu jest wysoce prawdopodobne. Z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością (tak wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2023 r., sygn. akt III FSK 144/23). Przepis art. 239b § 2 O.p. nie kwalifikuje też czynników świadczących o występowaniu ryzyka niewykonania zobowiązania podatkowego na zawinione przez podatnika względnie przez niego spowodowane, ale odnosi się ogólnie do czynników obiektywnie występujących w sprawie (tak wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2023 r., sygn. akt II FSK 104/21). Podsumowując powyższe, dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą jest istnienie przynajmniej jednej z czterech okoliczności enumeratywnie wskazanych w art. 239b § 1 O.p. – w niniejszej sprawie art. 239b § 1 pkt 2 O.p. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Obie przesłanki wystąpiły w niniejszej sprawie. Analiza akt i lektura argumentacji organów nie pozostawia wątpliwości, że organy trafnie uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania podatkowego wiążą z faktem, że łączna wartość majątku Spółki nie jest wystarczająca, aby uregulować wszystkie zaległe zobowiązania podatkowe. Jak ustalił organ I instancji Spółka nie posiada żadnego majątku nieruchomego, jest właścicielem zbiorników stalowych, metalowych i olejowych w ilości 14 sztuk o szacunkowej wartości 900 000 zł. Środki trwałe zostały zabezpieczone w postępowaniu prowadzonym na podstawie zarządzenia zabezpieczenia wystawionego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi na podstawie decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z dnia 15 lipca 2019 r. oraz przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieruszowie z dnia 29 kwietnia 2022. r. i z dnia 14 grudnia 2022 r. na podstawie kolejnych zarządzeń zabezpieczenia. Ponadto dnia 15 lipca 2019 r. oraz 29 kwietnia 2022 r. zabezpieczono zapasy magazynowe (olej i tłuszcze) w ilości 1200 ton – o szacunkowej wartości 6 600 000 zł. Z kolei według ewidencji środków trwałych, Centralnego Rejestru Czynności Majątkowych oraz Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców Spółka jest właścicielem pojazdów: DAF FTXF 105 ciągnik samochodowy siodłowy, rok produkcji 2013 – szacunkowa wartość 70-80 000 zł; MENO SL105 naczepa ciężarowa cysterna, rok produkcji 2016 – szacunkowa wartość 125 000 zł; BMWX3 XDrive20D samochód osobowy kombi, rok produkcji 2016 – szacunkowa wartość 70-80 000 zł (ustalając zbliżoną wartość ww pojazdów organ korzystał z systemu INFO-EKSPERT). Łączna zbliżoną wartość wszystkich pojazdów organ ustalił na kwotę 265 000 zł - 285 000 zł, przy czym jak potwierdzają akta sprawy wszystkie pojazdy zostały zajęte i ustanowiono zastaw skarbowy. Nadto, na podstawie decyzji zabezpieczających za [...] r. – [...] r., [...] r., [...] r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi dnia 25 czerwca 2020 r. zabezpieczył na koncie depozytowym wierzytelności w postaci zwrotów podatku od towarów i usług, których aktualna kwota wynosi łącznie: 5 023 221,15 zł. Końcowo organ odwoławczy wyliczył, że łączna wartość majątku Spółki wynosząca ok. 12 800 000 zł nie jest wystarczająca, aby uregulować ciążące na stronie zobowiązania. Tym bardziej, że według stanu na dzień 13 grudnia 2023 r. łączna kwota zaległości podatkowych wynikająca z wszystkich decyzji nieostatecznych wynosi: 29 943 274 zł należności głównej oraz 7 932 223 zł odsetek za zwłokę (szczegółowo opisane dane w tabeli na str. 9 zaskarżonego postanowienia). Dodatkowo organ zwrócił uwagę, iż jak wynika z przedłożonych przez stronę sprawozdań finansowych za lata 2020 – 2022 kapitał podstawowy Spółki stanowi wartość 100 000 zł. Natomiast wykazane we wskazanych latach straty netto wyniosły kwoty 219 196,60 zł, 103 719,86 zł i 97 984,87 zł. A nadto, dnia 19 października 2023 r. Spółka złożyła do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. wnioski o: • otwarcie postępowania sanacyjnego ([...]) - postępowanie w toku. • ogłoszenie upadłości ([...] ) - postępowanie w toku. W tych okolicznościach słuszna jest konkluzja organów obu instancji, że prawdopodobnym jest, że Spółka nie wykona wynikającego z decyzji zobowiązania. Zwłaszcza, że Spółka nie wskazała majątku, z którego sporne zobowiązanie mogłoby zostać zaspokojone. Argumentację skargi opiera zaś na ustaleniu, iż mamy decyzję nieostateczną, której sentencja rozstrzygnięcia może ulec zmianie w toku kontroli instancyjnej, którą strona zainicjowała. Wyjaśnić po wtóre należy, iż instytucja nadania rygoru decyzji nieostatecznej jest formą ochrony interesów Skarbu Państwa, gdyż z mocy prawa decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu. Ustawodawca dał organom administracji publicznej narzędzie – możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności – aby taka decyzja podlegała wykonaniu - w przypadku zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 239b § 1 O.p. sytuacji i dodatkowo po uprawdopodobnieniu, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Ponadto organ podatkowy, oceniając sytuację majątkową i finansową podatnika, nie tylko może, ale powinien uwzględnić również inne zobowiązania podatnika, w tym te, co do których zostały wydane nieostateczne decyzje określające ich wysokość. Istnienie zobowiązań powstających z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.) nie jest uzależnione od ich stwierdzenia ostatecznymi decyzjami wymiarowymi. Wydane przez organy podatkowe nieostateczne decyzje określające zobowiązania podatnika, wskazują na istnienie tych zobowiązań i muszą być brane pod uwagę przy ocenie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W ocenie Sądu wskazane okoliczności, rozpatrywane łącznie i we wzajemnym powiązaniu, dają podstawę do stwierdzenia zaistnienia przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 2 i § 2 O.p. Taka zaś sytuacja uzasadniała nadanie nieostatecznej decyzji wymiarowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Organy ustaliły fakty istotne w kontekście sytuacji materialnej strony i wskazały przyczyny, dla których uznały, że istnieje obawa niewykonania zobowiązania. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. P.C.