I SA/Łd 293/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Tomasz Spodziewała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 września 2009 roku sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł. w dniu 4 września 2009 roku skarżąca A. P. cofnęła wniesioną w dniu 4 marca 2009 roku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. Oświadczyła, że faktycznie odwołanie złożyła po terminie, gdyż nie doczytała treści pouczenia, wskazała, że należność podatkowa zostanie uregulowana do końca września br.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1270 ze zm.)- dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozstrzyganej sprawie cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. Okoliczności sprawy wskazują bowiem, iż nie zmierza ono do obejścia prawa, nie spowoduje także utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Wobec skutecznego cofnięcia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł.na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. M.K.