I SA/Łd 30/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 6 grudnia 2024 r. nr SKO.4177.5.2024 w przedmiocie uznania za nieprawidłowe stanowiska przedstawionego w interpretacji indywidualnej oddala skargę. I SA/Łd 30/25 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5 sierpnia 2024 r. Marszałek Województwa Łódzkiego, na podstawie art. 104 § 1 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572 z póżn. zm. – dalej k.p.a.), art. 34 ust. 1 - 5, ust. 12 i ust 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 – dalej P.p.), stwierdził, że stanowisko przedstawione przez A sp. z o.o. (dalej: strona, spółka, skarżąca, wnioskodawca) we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 14 maja 2024 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego wpłynął wniosek spółki o wydanie na podstawie art. 34 P.p., interpretacji indywidualnej co do zakresu i sposobu stosowania przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, z których wynikają m.in. obowiązki pobierania opłaty od użytkownika końcowego oraz prowadzenia ewidencji liczby nabytych  i wydanych użytkownikom końcowym produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy. W wniosku spółka przedstawiła następujący stan faktyczny. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług gastronomicznych na rzecz podmiotów żywienia zbiorowego takich jak szpitale oraz domy pomocy społecznej na terenie województwa łódzkiego. W ramach tych usług spółka dostarcza też produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej. Na tle powyższego stanu faktycznego spółka zadała następujące pytanie: Czy do dostarczanych przez wnioskodawcę posiłków na rzecz podmiotów żywienia zbiorowego, jak szpitale oraz domy pomocy społecznej, w ramach których Wnioskodawca dostarcza też produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, stosuje się opłaty opisane wart. 3 b ust. 1 ww. ustawy? W opinii spółki, w przypadku usług gastronomicznych realizowanych na rzecz podmiotów żywienia zbiorowego, jak szpitale oraz domy pomocy społecznej, w ramach których spółka dostarcza też produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, nie pobiera się opłaty, o której mowa w art. 3b ww. ustawy. Pismem z dnia 6 czerwca 2024 r. wezwano spółkę do uzupełnienia wniosku w zakresie uszczegółowienia działalności szpitali oraz domów pomocy społecznej, z którymi współpracuje wnioskodawca. Odpowiadając na wezwania spółka wskazał, że szpitale oraz domy pomocy społecznej, z którymi współpracuje Spółka, przekazują wszystkie produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych nieodpłatnie swoim pacjentom/pensjonariuszom. Podmioty żywienia zbiorowego, z którymi Spółka ma podpisaną umowę, nie prowadzą dodatkowej działalności gospodarczej polegającej na wydawaniu posiłków w ramach działalności jako jednostki gastronomicznej, a także nie przekazują do dalszej odsprzedaży produktów jednorazowego użytku. Ponadto, spółka nadmienia, że szpitale oraz domy pomocy społecznej produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych przeznaczają dla pacjentów/pensjonariuszy. W dniu 9 lipca 2024 r. organ ponownie wezwał spółkę do uzupełnienia informacji niezbędnych do wydania interpretacji indywidualnej, w szczególności do odpowiedzi na pytanie, czy wnioskodawca do swoich odbiorców dostarcza żywność tylko w pojemnikach zbiorczych, czy zdarza się również, że żywność jest porcjowana, pakowana i dostarczana już w opakowaniach jednorazowych z tworzyw sztucznych, czy jest to zawsze żywność, która wymaga obróbki termicznej, czy dostarczane są opakowania jednorazowe z tworzyw sztucznych jako produkty oraz czy Wnioskodawca sprzedaje pojemniki jednorazowe z tworzyw sztucznych swoim odbiorcom czy są udostępniane nieodpłatnie. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca poinformował, że do części swoich odbiorców spółka dostarcza wyporcjowane posiłki w opakowaniach jednorazowych z tworzyw sztucznych, które nie zawsze wymagają obróbki termicznej. Zdaniem spółki użytkownikiem końcowym w przypadku odbioru porcjowanej żywności jest pacjent/pensjonariusz. Ponadto doprecyzowano, że opakowania jednorazowe z tworzyw sztucznych dostarczane są jako produkty, a ich udostępnienie odbywa się nieodpłatnie. Organ, powołując się na treść art. 2 pkt 9c lit. b i pkt 11ac, art. 3b, art. 3d, art. 3h, ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 433 – dalej u.o.p.g.o. lub ustawa) ocenił, że to szpitale oraz domy pomocy społecznej, z którymi spółka współpracuje, należy traktować jako użytkowników końcowych. Na podstawie zawartej umowy o świadczeniu usług gastronomicznych, szpitale oraz domy pomocy społecznej nabywają również produkty jednorazowe z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 u.o.p.g.o.. Zdaniem organu w przypadku szpitali oraz domów pomocy społecznej, z którymi spółka współpracuje, przesłanki wynikające z definicji przedsiębiorcy obowiązanego do odpowiedzenia opłaty nie są spełnione, a zatem pacjent czy pensjonariusz nie jest użytkownikiem końcowym, a tym samym ani szpital ani dom pomocy społecznej nie będzie zobowiązany do pobierania opłaty o której mowa w art. 3b ust. 1. Powołując się na treść załącznika nr 6 do u.o.p.g.o. wskazano, że pojemniki, w których spółka dostarcza porcjowaną żywność gotową do spożycia bez dalszej obróbki i nadające się do spożycia bezpośrednio z jednorazowego opakowania, podlegają obowiązki pobierania opłaty, o której mowa w art. 3b ustawy. Wskazując natomiast na treść stanowiska Ministerstwa Finansów podkreślono, że w przypadku świadczenia usług gastronomicznych, dostawa opakowania stanowi jednolite z usługą gastronomiczną świadczenie. Zatem usługa dostarczania posiłków może być jednoznaczna i utożsamiana z usługą dostarczania, oferowania opakowań, stąd uznać można że "nieodpłatne" dostarczania przez spółkę produktów o których mowa w załączniku nr 6 do ustawy, stanowi element świadczenia usług, z których usługobiorca jest rozliczany. Wywiedziono zatem, że obowiązkiem przedsiębiorcy, który pobiera opłatę od użytkownika końcowego, jest również prowadzenie, w postaci papierowej albo elektronicznej, ewidencji liczby nabytych i wydanych użytkownikom końcowym produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Reasumując Marszałek Województwa Łódzkiego uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki zaprezentowane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zgodnie z którym spółka nie jest zobowiązana do pobierania opłaty produktowej. W ocenie organu podmioty zbiorowego żywienia (szpitale, domy pomocy społecznej), z którymi współpracuje spółka są użytkownikiem końcowym, a zatem skarżąca jest zobowiązana do pobierania opłaty wynikającej z art. 3b. Opisanym wyżej obowiązkom przewidzianym przez ustawę spółka podlega w zakresie wprowadzania opakowań z tworzywa sztucznego i opakowań papierowych z powłoką z tworzywa sztucznego. W złożonym odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucono naruszenie przepisów art. 2 pkt 9c lit. b i pkt 11 ac w zw. z art. 3b ust. 1 ustawy poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że za użytkownika końcowego należy uznać podmiot żywienia zbiorowego taki jak szpital, czy dom pomocy społecznej, mimo iż ten podmiot nie nabywa tych produktów dla siebie lecz dla pensjonariusza / pacjenta, który jest użytkownikiem końcowym, a który za te usługi realizowane przez podmiot leczniczy/dom pomocy społecznej uiszcza należności w ramach składki na ubezpieczenie zdrowotne lub we własnym zakresie, w szczególności gdy ubezpieczenia zdrowotnego nie posiada. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 grudnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej Kolegium lub SKO) utrzymało w mocy decyzji organu I instancji. W ocenie Kolegium, z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że to szpitale/domy pomocy społecznej nabywają do spółki produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, opakowania jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub napoje lub żywność w opakowaniach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych w celu ich wykorzystania na potrzeby własne, bez dalszej odsprzedaży, czyli są użytkownikami końcowymi. Przy czym "wykorzystanie na potrzeby własne" polega na zapewnieniu wyżywienia pacjentom/pensjonariuszom. Zdaniem organu odwoławczego, nie sposób uznać pacjenta czy pensjonariusza za podmiot nabywający od szpitala/domu pomocy społecznej produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, opakowania jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub napoje lub żywność w opakowaniach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych w celu ich wykorzystania na potrzeby własne, czyli użytkownika końcowego. Na decyzję SKO w Łodzi z dnia 6 grudnia 2024 r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 2 pkt 9c lit. b) i pkt 1 tac w zw. z art. 3b ust. 1 u.o.p.g.o., poprzez Ich błędną wykładnie wyrażającą się w uznaniu, że za użytkownika końcowego należy uznać podmiot żywienia zbiorowego taki jak szpital czy dom pomocy społecznej, mimo iż ten podmiot nie nabywa tych produktów dla siebie, lecz dla pensjonariusza/pacjenta, który jest użytkownikiem końcowym; b) art 2 pkt 9c lit. b) i pkt 11 ac w zw. z art. 3b ust. 1 w zw. z art. 60 ust. ustawy o pomocy społecznej poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że za użytkownika końcowego należy uznać podmiot żywienia zbiorowego taki jak dom pomocy społecznej, mimo iż ten podmiot nie nabywa tych produkt dla siebie, lecz dla pensjonariusza, którego pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny c) art. 11 ustawy dalej P.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuwzględnienie przez organ przy wykładni art. 2 pkt 9c lit. b) i pkt 11ac w zw. z art. 3b ust. 1 u.o.p.g.o.. zasady in dubio pro libertate zgodnie z którą w razie gdy mimo dokonania poprawnej metodologicznie i logicznie wykładni przepisu pozostaje kilka wyników wykładni, które mogą być uznane za prawidłowe, stosuje się wykładnię, która jest korzystna dla przedsiębiorcy; Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona, a stanowisko przedstawione w decyzjach organów obu instancji jest prawidłowe. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem, ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a, dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Skarżąca, w oparciu o art. 34 ust. 1 P.p., złożyła do Marszałek Województwa Łódzkiego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Z przepisu art. 34 ust. 1 P.p. wynika, że przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). W myśl art. 34 ust. 2 tej ustawy, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Z kolei ust. 3 tego przepisu stanowi , że przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. dzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, od której służy odwołanie. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia (art. 34 ust. 5 p.p.). Jeżeli wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w ust. 1, 3, 4 lub 6, wzywa się przedsiębiorcę do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Jeżeli braki nie zostaną usunięte w tym terminie, wniosek pozostawia się bez rozpatrzenia. W sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie (art. 34 ust. 7 p.p.) W ocenie Sądu stan faktyczny przedstawiony we wniosku i doprecyzowany przez stronę na skutek wezwań organu do jego uzupełnienia był wystraczający do wydania interpretacji i udzielenia odpowiedzi na przedstawione pytanie. Spór w sprawie, sprowadza się do kwestii interpretacji art. 3b w zw. art 2 pkt 9c lit. b) i pkt 11ac u.o.p.g.o. i do rozstrzygnięcia - na tle przedstawionych przez stronę okoliczności faktycznych - czy za użytkownika końcowego w rozumieniu ustawy należy traktować szpital/dom opieki społecznej, z którymi współpracuje spółka czy też pacjenta/pensjonariusza, a w konsekwencji czy obowiązek odprowadzenia opłaty wskazanej w pkt 3b u. o.p.g.o obciążą spółkę czy też szpital/dom opieki. Mając tak zarysowane pole sporu w pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2023 r. poz. 877), po pierwsze rozszerzyły pojęcie "produktów". Zgodnie z art. 2 pkt 9c lit. b u.o.p.g.o, przez produkty rozumie się produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załącznikach nr 6-10 do ustawy. Załącznik numer 6 obejmuje produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych podlegające zmniejszaniu stosowania: 1) kubki na napoje, w tym ich pokrywki i wieczka; 2) pojemniki na żywność, w tym pojemniki takie jak pudełka, z pokrywką lub bez, stosowane w celu umieszczania w nich żywności, która jest: a) przeznaczona do bezpośredniego spożycia, na miejscu lub na wynos, b) zazwyczaj spożywana bezpośrednio z pojemnika oraz c) gotowa do spożycia bez dalszej obróbki, takiej jak przyrządzanie, gotowanie czy podgrzewanie - w tym pojemniki na żywność typu fast food lub na inne posiłki gotowe do bezpośredniego spożycia, z wyjątkiem pojemników na napoje, talerzy oraz paczek i owijek zawierających żywność. Po drugie nowelizacja dodała art. 3b, zgodnie przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, jednostkę handlu hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w których są oferowane produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienione w załączniku nr 6 do ustawy będące opakowaniami lub napoje lub żywność pakowane przez tego przedsiębiorcę w te produkty, jest obowiązany do pobrania opłaty od użytkownika końcowego nabywającego te produkty lub napoje lub żywność w tych produktach, zwanej dalej "opłatą". Przy czym, użytkownik końcowy definiowany jest jako podmiot nabywający produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, opakowania jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub napoje lub żywność w opakowaniach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych w celu ich wykorzystania na potrzeby własne, bez dalszej odsprzedaży (art. 2 pkt 11ac). Przez przedsiębiorcę, zgodnie z art. 2 ust. 9b u.o.p.g.o rozumie się przedsiębiorcę w brzmieniu art. 4 ust. 1 i 2 stawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), który importuje produkty, dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia produktów lub wytwarza produkty i wprowadza je do obrotu, z wyłączeniem przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu narzędzia połowowe zawierające tworzywa sztuczne i prowadzącego działalność połowową w rozumieniu art. 4 pkt 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE (Dz. Urz. UE L 354 z 28.12.2013, str. 22, z późn. zm.8)), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1380/2013", w tym wprowadzającego do obrotu produkty pod własnym oznaczeniem rozumianym jako znak towarowy, o którym mowa w art. 120 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1170), lub pod własnym imieniem i nazwiskiem lub nazwą, których to produktów wytworzenie zlecił innemu przedsiębiorcy. Z powyższych przepisów wynika, że do pobrania opłaty od użytkownika końcowego zobowiązany jest podmiot prowadzący jednostkę handlu detalicznego, jednostkę handlu hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w których są oferowane produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych: będące opakowaniami, lub napoje lub żywność pakowane przez tego przedsiębiorcę w te produkty. Omawiane przepisy odnoszą się do pojemników i kubków zarówno pustych jak i do pojemników i kubków odpowiednio z żywnością jak i z napojami oferowanych użytkownikom końcowym. Innymi słowy do obowiązku pobierania opłaty zgodnie z art. 3 b ust. 1 u.o.p.g.o konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek: – dany podmiot musi być przedsiębiorcą, – przedsiębiorca musi prowadzić "jednostkę handlu detalicznego, jednostkę handlu hurtowego lub jednostkę gastronomiczną, w których są oferowane produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. W ocenie Sądu z powyższych regulacji nie sposób wywieść, że szpital lub zakład opieki jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 3b ust.1 u.o.p.g.o. Z pisma z dnia 14 czerwca 2024 r., które stanowiło doprecyzowanie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wynika, że szpitale/domy pomocy społecznej, z którymi współpracuje spółka, nie prowadzą dodatkowej działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu jednostki gastronomicznej. Ponadto – mając na uwadze ustawową definicję "użytkownika końcowego" - (art. 2 pkt 11ac) Sąd jako prawidłową postrzega ocenę, że szpitale oraz domy pomocy społecznej dostarczając nieodpłatnie posiłki w plastikowych pojemnikach do pacjentów/pensjonariuszy, wykorzystują je na potrzeby własne przejawiające się w realizacji ustawowych obowiązków polegających na opiece zdrowotnej nad chorymi lub świadczeniu przez całą dobę usług bytowych dla starszych i niepełnosprawnych (opieka zdrowotna /świadczenie usług bytowych obejmuje również żywienie). Trafnie organ odwoławczy podkreśla, że wyżywienie (adekwatne do stanu zdrowia wyżywienie w szpitalu lub w innym zakładzie leczniczym) mieści się w zakresie pojęcia świadczenia opieki zdrowotnej (art. 5 pkt 34 i 38 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych). Świadczenia opieki zdrowotnej finansowane są ze środków publicznych. Tym samym to szpital zobowiązany jest w ramach umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia do zapewnienia pacjentom wyżywienia adekwatnego do stanu zdrowia. Opieka w placówce zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku polega na świadczeniu przez całą dobę usług bytowych zapewniających wyżywienie (art. 68 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej). Fakt, że pobyt w domu opieki społecznej jest płatny nie powoduje, że ich pensjonariusze stają się użytkownikiem końcowym w rozumieniu u.o.p.g.o. Podsumowując Sąd ocenił, iż prawidłowo organy wywiodły, że pacjent/pensjonariusz nie jest podmiotem nabywającym od szpitala/domu pomocy społecznej produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, opakowania jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub napoje lub żywność w opakowaniach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych w celu ich wykorzystania na potrzeby własne (nie są użytkownikami końcowymi). To szpitale/domy pomocy społecznej, z którymi współpracuje spółka są użytkownikiem końcowym, a zatem to skarżąca jest zobowiązana do pobierania opłaty wynikającej z art. 3b u.o.p.g.o. Odnosząc się zarzut brak zastosowania regulacji wynikającej z art. 11 P.p. Sąd stwierdza, że w sprawie nie było wątpliwości co do treści normy prawnych, a w konsekwencji potrzeby ich rozstrzygania na korzyść wnioskującego przedsiębiorcy. W ocenie Sądu zawartość normatywna mających zastawanie w sprawie przepisów (art. 2 pkt 9c lit. b) i pkt 11ac w zw. z art. 3b ust. 1 ustawy) nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych, a organy zgodnie z prawem oceniały ich zastosowanie na tle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. A.M.