I SA/Łd 308/15

Dnia 24 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne kwartały 2011 r. oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 lutego 2015 r. A. S. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2011 r. w kwocie 1.416 zł, za II kwartał w kwocie 917 zł, za III kwartał w kwocie 646 zł oraz określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. w wysokości 110.149 zł. W treści skargi zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku wskazano, że kwoty zobowiązań wynikające z zaskarżonej decyzji są dla skarżącej nieosiągalne i podjęcie czynności zmierzających choćby do częściowego wykonania decyzji z dnia [...] r. doprowadziłyby do bankructwa podatniczki. Wskazano, że A. S. znalazła się trudnej sytuacji majątkowej, nie posiada żadnych nieruchomości oraz ruchomości, z których mogłaby dokonać spłaty tak ogromnej sumy. Nadto strona nie posiada żadnych oszczędności na rachunkach bankowych i w chwili obecnej korzysta z pomocy materialnej swojej rodziny. Podkreślono, że egzekucja kwoty objętej kwestionowaną decyzją spowoduje zaś powstanie nowych zaległości względem np. wspólnoty mieszkaniowej, zakładu energetycznego i gazowniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). Podkreślić wypada, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji w żadnym razie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Nie będzie również możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, co byłoby wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. W analizowanej sprawie skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazała na konkretne okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie, że wykonanie decyzji niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku ogranicza się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, że wykonanie decyzji może spowodować bankructwo podatniczki i pozbawienie jej środków pieniężnych niezbędnych do normalnego życia i funkcjonowania, a także powstanie nowych zaległości. W ocenie Sądu poza wyrażeniem subiektywnej obawy bankructwa, czy zajścia niepowetowanej szkody skarżąca nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do wniosku skarżącej nie zostały załączone żadne dokumenty źródłowe obrazujące rzeczywistą kondycję finansową skarżącej, prowadzonej przez nią firmy, ani też stan majątku strony. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącej znaczną szkodę. Również dokumenty znajdujące się w aktach zgromadzonych przez Sąd I instancji nie pozwalają na dokonanie takich ustaleń. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawczyni, należy uprawdopodobnić podnoszone we wniosku okoliczności, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Ich brak nie pozwala na zweryfikowanie twierdzeń skarżącej w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AKE.