I SA/Łd 31/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział l w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. N. – S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: - odrzucić skargę. W dniu 6 grudnia 2012r. C. N. - S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...]r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania dotyczącego wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego W piśmie opatrzonym datą 14 grudnia 2012r. skarżąca zwróciła się o zwrot kwoty 200 zł uiszczonej tytułem wpisu od skargi. W piśmie tym skarżąca stwierdziła, że nie złożyła i nie zamierza złożyć skargi na powyższe postanowienie. Wpis ten wniosła więc nienależnie. Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2013r. zwrócono się do skarżącej z pytaniem, czy w związku z treścią wniosku o zwrot nadpłaconego wpisu, wniosek ten należy traktować również jako wniosek o cofnięcie skargi. W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z dnia 14 lutego 2013r. skarżąca wyjaśniła, iż złożony przez nią wniosek o zwrot wpisu sądowego należy również traktować jako wniosek o cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz.U. z 2012r, póz. 270 z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność są uzależnione od warunków przewidzianych przez prawodawcę dla czynności procesowych. Skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne. tzn. sąd administracyjny stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Sąd na etapie wstępnej kontroli skargi powinien więc w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 p.p.s.a. jedna z przesłanek do jej odrzucenia. Braki formalne i fiskalne skargi, niedopuszczalność skargi i wniesienie skargi z uchybieniem terminu nie stanowią przesłanki do umorzenia postępowania, lecz do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W sytuacji stwierdzenia, że skarga została wniesiona z uchybieniem przepisanego terminu sąd administracyjny zobligowany jest więc do odrzucenia skargi - jeśli nie został przywrócony termin do jej wniesienia. W takim wypadku nie może zatem odnieść skutku oświadczenie o cofnięciu tej skargi. Zgodnie z art. 53 §1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie skarga skarżącej została złożona po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia zostało ono doręczone skarżącej w dniu 5 listopada 2012r. Z tego względu trzydziestodniowy termin do złożenia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 6 listopada 2012r, a zakończył w dniu 5 grudnia 2012r. (w środę). Przesyłka zawierająca skargę została natomiast nadana w urzędzie pocztowym w K. dopiero w dniu 6 grudnia 2012r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. zobowiązany był orzec o odrzuceniu skargi jako wniesionej z uchybieniem wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu. Ponadto należy wyjaśnić, że z notatki służbowej z dnia 11 stycznia 2013r. sporządzonej przez pracownika sądu wynika, iż uiszczony przez skarżącą wpis od skargi zgodnie z jej pismem z dnia 14 grudnia 2012r. został przekazany na wskazane przez nią konto w dniu 21 grudnia 2012r. (k. 13). Z tego względu brak jest już podstaw do wydania rozstrzygnięcia o zwrocie skarżącej całego uiszczonego przez nią wpisu od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., skoro został on już wcześniej jej zwrócony. mko