I SA/Łd 31/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Potiopa Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.) Protokolant: Starszy specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 listopada 2024 r. nr 1001-IEE.7192.281.2024.3.AAM w przedmiocie wysokości kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi po rozpatrzeniu zażalenia A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z dnia 12 września 2024 r. w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach prowadził wobec Spółki A postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. nr [...], obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2020 r. Odpis ww. tytuł wykonawczego strona otrzymała w dniu 29 lipca 2020 r. wraz z zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2024 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w P. S.A. Opisane zawiadomienie Bank odebrał w dniu 24 lipca 2024 r. i tego samego dnia dokonał częściowej realizacji zajęcia. Na skutek realizacji zajęcia przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. P. S.A. (przelewami z dni: 24 lipca 2024 r., 26 lipca 2024 r., 31 lipca 2024 r., 5 sierpnia 2024 r. i 9 sierpnia 2024 r.) oraz poprzez dokonanie przez stronę w dniu 6 sierpnia 2024 r. wpłaty własnej do wierzyciela w wysokości 118 000,00 zł, zaległość wskazana w ww. tytule wykonawczym, łącznie z naliczonymi kosztami egzekucyjnymi, została uregulowana w całości. Organ egzekucyjny przekazał wyegzekwowane kwoty na rachunek bankowy wierzyciela, natomiast nadwyżkę (118 827,32 zł) wykraczającą ponad kwotę wskazaną w zawiadomieniu o zajęciu z dnia 24 lipca 2024 r., przekazał w dniu 9 sierpnia 2024 r. na rachunek bankowy strony i tym samym zakończył egzekucję prowadzoną na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego. W dniu 23 sierpnia 2024 r. pełnomocnik strony złożył do organu egzekucyjnego wniosek o wydanie postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 12 września 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach określił stronie wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym w kwocie 40 110,00 zł. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 19 września 2024 r. W zażaleniu na postanowienie z dnia 12 września 2024 r. pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w prawidłowej wysokości. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj. art. 64 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm.) dalej: u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo wpłaty przez stronę na rachunek bankowy w dniu 9 sierpnia 2024 r. kwoty 520 752,72 zł na pokrycie całej zaległości, odsetek oraz kosztów egzekucyjnych wynikających z tytułu wykonawczego; art. 64 § 4 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie do wyliczenia wyegzekwowanych przez organ należności; art. 217 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023, poz. 2383 ze zm.) dalej: O.p, poprzez powołanie się na art. 64 § 6 u.p.e.a., który został uchylony przez art. 1 pkt 26 lit. d) ustawy z dnia 9 marca 2023 roku o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 12 listopada 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, na podstawie art. 138, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej: k.p.a., art. 17, art. 18, art. 64c § 1 i § 2, art. 64 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach z dnia 12 września 2024r. Organ odwoławczy wskazał, że na kwotę kosztów egzekucyjnych w niniejszej sprawie składają się: - opłata manipulacyjna w łącznej kwocie 100,00 zł (naliczona na postawie art. 64 § 1 u.p.e.a.), - opłata egzekucyjna za czynność zajęcia rachunku bankowego w łącznej kwocie 34100,00 zł (naliczona na postawie art. 64 § 4 u.p.e.a.), - wydatek egzekucyjny w kwocie 10,00 zł z tytułu przesiania korespondencji (naliczony na postawie art. 64b § 1 u.p.e.a.), - opłata egzekucyjna w kwocie 5 900,00 zł za wpłatę do wierzyciela po wszczęciu postępowania egzekucyjnego (naliczona na podstawie art. 64 § 5 u.p.e.a.). Organ uwzględnił, że zgodnie z art. 64 § 5a u.p.e.a., jeżeli w egzekucji należności pieniężnej wyegzekwowano i uzyskano w wyniku zapłaty środki pieniężne, maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 40 000 zł odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego, przy czym maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej naliczonej w wyniku zapłaty wynosi 20 000,00 zł. Mając na uwadze zarzuty zażalenia (pełnomocnik strony podważył zasadność naliczenia 10% kosztów egzekucyjnych, uznając wpłatę strony na zajęty rachunek bankowy za tzw. dobrowolną wpłatę, co miałoby zdaniem strony skutkować naliczeniem 5% kosztów egzekucyjnych) organ wyjaśnił, że po częściowym pokryciu przez stronę zobowiązania bezpośrednio u wierzyciela (wpłata z dnia 6 sierpnia 2024 r. w wysokości 118 000,00 zł), organ egzekucyjny dnia 9 sierpnia 2024 r. otrzymał z banku przelew z zajętego rachunku bankowego w wysokości 520 752,72 zł. Z kwoty tej na należność główną przeznaczył kwotę 303 606,17 zł, na odsetki za zwłokę kwotę 76 566,96 zł, na koszty egzekucyjne kwotę 21 752,27 zł (w kwocie kosztów egzekucyjnych uwzględnił 5% od wpłaty z dnia 6 sierpnia 2024 r. bezpośrednio do wierzyciela oraz 10% od kwoty otrzymanej z banku w dniu 9 sierpnia 2024 r.). W wyniku nadwyżki uzyskanych środków, organ egzekucyjny w dniu 9 sierpnia 2024 r. przekazał na rachunek strony kwotę 118 827,32 zł. Przytaczając przepis art. 64 § 5 u.p.e.a. organ stwierdził, że co prawda, zasilenie przez stronę salda rachunku bankowego kwotą 520 752,72 zł spowodowało, że dłużnik zajętej wierzytelności, tj. P. S.A., w pełni zrealizował zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego dokonane na podstawie zawiadomienia z dnia 24 lipca 2024 r. Jednakże wpłata zobowiązanego, na uprzednio zajęty przez organ egzekucyjny rachunek bankowy, nie jest tożsama z zapłatą należności wierzycielowi lub organowi. Nie miała miejsce wpłata, o jakiej mowa w przepisie art. 64 § 5 u.p.e.a. W dalszej kolejności organ zwrócił uwagę, że w niniejszym postępowaniu nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej, co za tym zarzut naruszenia przepisu art. 217 O.p. należy ocenić jako niezasadny. Organ zgodził się jednocześnie, że w zaskarżonym postanowieniu niezasadnie został powołany uchylony przepis art. 64 § 6 u.p.e.a. jako podstawa prawna naliczenia opłat egzekucyjnych w wysokości 10% z tytułu zajęcia rachunku bankowego. Przy czym, analiza rachunkowa poszczególnych kwot kosztów egzekucyjnych ujętych w postanowieniu wykazała, że koszty egzekucyjne zostały wyliczone w oparciu o art. 64 § 4 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Spółki A zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 listopada 2024 r. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj.: art. 64 § 5 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, mimo wpłaty przez Spółkę na rachunek bankowy w dniu 9 sierpnia 2024 r. kwoty 520 752,72 zł na pokrycie całej zaległości, odsetek oraz kosztów egzekucyjnych wynikających z tytułu wykonawczego; art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie wyższych kosztów egzekucyjnych mimo wątpliwości interpretacyjnych pojęcia "zapłata należności pieniężnej" na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Pełnomocnik wniósł w imieniu strony o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu II instancji w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wykazując bezzasadność zarzutów skargi, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Spór pomiędzy stronami kontrolowanego postępowania koncentruje się wokół kwestii zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych. Pełnomocnik strony podważył zasadność naliczenia przez organ 10% opłaty egzekucyjnej, uznając wpłatę strony w kwocie 520 752,72 zł, na zajęty rachunek bankowy za tzw. dobrowolną wpłatę, co miałoby zdaniem strony skutkować naliczeniem 5% opłaty egzekucyjnej, stosownie do art. 64 § 5 u.p.e.a. Zdaniem organu wpłata środków na zajęty rachunek bankowy strony skarżącej nie stanowiła dobrowolnej spłaty egzekwowanego świadczenia przez stronę, co uzasadniało zastosowanie 10 % stawki zgodnie z art. 64 § 4 u.p.e.a. W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach jako organ egzekucyjny prawidłowo określił skarżącej Spółce wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. nr [...], wskutek czego organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Przytoczona przez organ odwoławczy podstawa prawna zaskarżonego postanowienia została w sposób prawidłowy zastosowana do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Dla przejrzystości sprawy przypomnieć trzeba, co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych niniejszej sprawy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach prowadził wobec skarżącej Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Skarbowego w Łodzi tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. nr [...], obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego za 2020 rok. Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2024 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w P. S.A. został doręczony stronie w dniu w dniu 29 lipca 2020 r. Bank wspomniane zawiadomienie odebrał w dniu 24 lipca 2024 r. Odnotować należy, iż stosownie do przepisu art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) przekazał zajętą wierzytelność organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; 3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji. Zgodnie zaś z przepisem art. 80 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również środki pieniężne: 1) których nie było na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia; 2) które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (art. 80 § 3 u.p.e.a.). W myśl przepisu art. 64c § 1 u.p.e.a., opłata manipulacyjna, opłata egzekucyjna, opłata za czynności egzekucyjne i wydatki egzekucyjne stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego (§ 2). Z kolei stosownie do przepisu art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% środków pieniężnych wyegzekwowanych na należność pieniężną, odsetki na dzień wyegzekwowania i koszty upomnienia. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 40 000 zł odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego. Natomiast zgodnie z art. 64 § 5 u.p.e.a. w przypadku zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi przez zobowiązanego lub przez podmiot wymieniony w art. 71ca § 1 pkt 3 i 5, po wszczęciu egzekucji administracyjnej, organ egzekucyjny pobiera opłatę egzekucyjną w wysokości 5% uzyskanych w ten sposób środków pieniężnych na należność pieniężną, odsetki na dzień zapłaty i koszty upomnienia. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 20 000 zł odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego. Jeżeli w egzekucji należności pieniężnej wyegzekwowano i uzyskano w wyniku zapłaty środki pieniężne, maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 40 000 zł odrębnie dla każdego tytułu wykonawczego, przy czym maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej naliczonej w wyniku zapłaty wynosi 20 000 zł (art. 64 § 5a u.p.e.a.). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy przypomnieć należy, że na skutek realizacji zajęcia przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. P. S.A. odnotowane zostały przelewy z dnia: - 24 lipca 2024 r. w wysokości 104 506,18 zł, - 26 lipca 2024 r. w wysokości 46 231,00 zł, - 31 lipca 2024 r. w wysokości 49 934,50 zł, - 5 sierpnia 2024 r. w wysokości 163,40 zł, - 9 sierpnia 2024 r. w wysokości 520 752,72 zł oraz w dniu 6 sierpnia 2024 r. strona dokonała wpłaty własnej do wierzyciela w wysokości 118 000,00 zł. Zauważyć trzeba, w odniesieniu do otrzymanych z Banku dnia 9 sierpnia 2024 r. środków pieniężnych w kwocie 520 752,72 zł, że środki te wpłaciła na zajęty rachunek skarżąca Spółka, zasiliła własne konto. Z kwoty tej na należność główną organ egzekucyjny przeznaczył 303 606,17 zł, na odsetki za zwłokę 76 566,96 zł, na koszty egzekucyjne 21 752,27 zł (w kwocie kosztów egzekucyjnych uwzględnił 5% od wpłaty z 6.08.2024 r. bezpośrednio do wierzyciela oraz 10% od kwoty otrzymanej z banku 9.08.2024 r.). Nadwyżkę uzyskanych środków, organ egzekucyjny w dniu 9 sierpnia 2024 r. przekazał, zwrócił na rachunek bankowy skarżącej Spółki. W ocenie Sądu, uwzględniając, że w sprawie niniejszej w ramach wszczętego postępowania egzekucyjnego doszło do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, czego strona nie kwestionuje, prawidłowo organy jedynie ustalając opłatę egzekucyjną od wpłaty z dnia 6 sierpnia 2024 r. do wierzyciela po wszczęciu postępowania egzekucyjnego zastosowały przepis art. 64 § 5 u.p.e.a., co za tym opłatę naliczyły według stawki 5%. Prawidłowo ustalony stan faktyczny uzasadnia stanowisko organów, że ustalając opłatę egzekucyjną w pozostałym zakresie trafnie miał zastosowanie przepis art. 64 § 4 u.p.e.a., bowiem doszło do wyegzekwowania należności pieniężnej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym kwota została zrealizowana, za wyjątkiem wpłaty własnej do wierzyciela z dnia 6 sierpnia 2024r., w całości na skutek, w wyniku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Oceny tej nie zmienia fakt, że to skarżąca Spółka zasiliła konto środkami finansowymi w kwocie umożliwiającej zaspokojenie dochodzonych należności. Bezsprzecznie wpłata nie została dokonana "organowi egzekucyjnemu lub wierzycielowi przez zobowiązanego" jak przewiduje przepis art. 64 § 5 u.p.e.a. Nie było również podstawy do naliczenia opłaty egzekucyjnej od całej wpłaconej kwoty (520 752,72 zł), skoro jak wyjaśnił organ i co zostało już uwypuklone, część środków została stronie zwrócona. Z tych wszystkich względów, w ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły koszty egzekucyjne, na które składają się: - opłata manipulacyjna w łącznej kwocie 100,00 zł (naliczona na postawie art. 64 § 1 u.p.e.a.), - opłata egzekucyjna za czynność zajęcia rachunku bankowego w łącznej kwocie 34100,00 zł (naliczona na postawie art. 64 § 4 u.p.e.a.), - wydatek egzekucyjny w kwocie 10,00 zł z tytułu przesiania korespondencji (naliczony na postawie art. 64b § 1 u.p.e.a.), - opłata egzekucyjna w kwocie 5 900,00 zł za wpłatę do wierzyciela po wszczęciu postępowania egzekucyjnego (naliczona na podstawie art. 64 § 5 u.p.e.a.). Nie można przy tym pominąć, mając na uwadze argumentację strony, że we wskazywanym na jej poparcie wyroku z dnia 28 lutego 2024 r. sygn. akt III FSK 650/23 (http://cbosa.nsa.gov.pl) NSA owszem zwrócił uwagę, że "przepis art. 64 § 5 u.p.e.a. nie precyzuje co należy rozumieć pod pojęciem "zapłaty należności pieniężnej" uzasadniającej zastosowanie obniżonej opłaty egzekucyjnej". Jednakże koncentrując się na istotnym z punktu widzenia swojego interesu prawnego fragmencie strona pominęła dalszą część stanowiska, gdzie NSA wskazuje "w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jako usprawiedliwiony należy przyjąć pogląd, że zrealizowanie dochodzonej należności wskutek zastosowanego środka egzekucyjnego, niezależnie od intencji jakimi kierowała się strona wpłacając pieniądze na zajęty rachunek bankowy wyklucza możliwość zastosowania art. 64 § 5 u.p.e.a.". Bez wpływu na wynik sprawy, w tym na wybór stawki procentowej dla określenia opłaty egzekucyjnej pozostają wyjaśnienia strony, iż omawiana wpłata nastąpiła dobrowolnie po wcześniejszej konsultacji co do wysokości z osobą prowadzącą egzekucję w organie podatkowym, co za tym Spółka wpłacając zaległość działała w dobrej wierze i zaufaniu do organu podatkowego, chcąc dobrowolnie pokryć zobowiązanie w pełnej wysokości. Potencjalne ustalenia, na które zwraca uwagę strona nie przybrały formy protokołu, co za tym nie mogły być traktowane jako dowód w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 67 § 1 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Nadto, wbrew twierdzeniu strony skarżącej w niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 7a k.p.a. skutkujące rozstrzyganiem takich wątpliwości na korzyść strony. Zdaniem Sądu nie wystąpiły również podstawy do uwzględnienia kolejnego wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego. Podstawy takiej Sąd nie odnajduje w argumentacji strony opartej na ustaleniu, że strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 269/25, który oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 7 marca 2025 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Niekwestionowane przez stronę w ramach ww. skargi kasacyjnej ustalenie nieistnienia obowiązku w części dotyczącej należności pieniężnej w wysokości wskazanej w bloku D3 tytułu wykonawczego z dnia 22 lipca 2024 r. w świetle wyżej omówionych regulacji prawnych nie uzasadnia zawieszenia postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ds