I SA/Łd 317/10

Dnia 9 czerwca 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. M.-R. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Grażyny M.-R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu p o s t a n a w i a: przyznać skarżącej – G. M.-R. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. G. M.-R. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu. We wniosku tym skarżąca podała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Uzyskuje dochód z tytułu działalności gospodarczej w wysokości 1.071,32 zł brutto miesięcznie. Oświadczyła przy tym, że jej jedyny majątek stanowi dom o pow. 350 m2. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej, zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2010 roku wnioskodawczyni została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w tym do wyjaśnienia kwestii, czy pozostaje w związku małżeńskim ze Z.R. oraz kwestii uzyskiwania alimentów od męża i wskazania ich wysokości, a ponadto do nadesłania wyciągów z posiadanych rachunków bankowych i ewentualnych lokat bankowych, w tym rachunku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą z okresu ostatnich 3 miesięcy, podania kwoty środków wydatkowanych na własne utrzymanie oraz podstawowe świadczenia, a także przedstawienia dokumentów potwierdzających fakt osiągania dochodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości wykazanej we wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W wykonaniu powyższego wezwania skarżąca w drodze pisma procesowego wyjaśniła, że od 1993 roku ma wyłączoną wspólność majątkową z mężem Z. Nie prowadzi z nim zatem wspólnego gospodarstwa i nie jest w stanie określić wysokości jego dochodów. Mąż nie płaci jej alimentów, ale wraz z synem uiszcza opłaty związane z utrzymaniem domu, za wyjątkiem podatku od nieruchomości, z którego spłatą zalega ona sama. Jednocześnie skarżąca wskazała, że ze względu na zadłużenie wobec urzędu skarbowego nie posiada kont bankowych. Na własne utrzymanie i zakup lekarstw przeznacza ok. 1.500 zł. Do pisma strona załączyła kserokopię umowy majątkowej małżeńskiej, kserokopię zeznania podatkowego PIT-36 oraz wykaz dochodów. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z mężem Z.R. łączy ją ustrój małżeńskiej rozdzielności majątkowej. Z tego względu skarżąca nie jest w stanie określić wysokości jego dochodów. Skarżąca uzyskuje przy tym dochód z tytułu działalności gospodarczej w wysokości 1.071,32 zł brutto miesięcznie. Mąż nie płaci jej alimentów, ale wraz z synem uiszcza opłaty związane z utrzymaniem domu, za wyjątkiem podatku od nieruchomości, z którego zapłatą zalega ona sama. Jej jedyny majątek stanowi dom o pow. 350 m2. Ze względu na zadłużenie wobec urzędu skarbowego nie posiada kont bankowych. Na własne utrzymanie i zakup lekarstw skarżąca przeznacza ok. 1.500 zł. Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza kwotę dochodu wnioskodawczyni, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie i przyznał jej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego przedstawiona we wniosku sytuacja majątkowa skarżącej powoduje bowiem, iż nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. (MSi)