I SA/Łd 319/16

Dnia 3 czerwca 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. U. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. U. na uchwałę Rady Gminy D. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenie stawki tej opłaty oraz stawki opłaty za pojemnik p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu A. U. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W dniu 10 marca 2016 roku A. U. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na uchwałę Rady Gminy D. z [...] roku w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz stawki opłaty za pojemnik. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł skarżący zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są dochody z wynagrodzenia za pracę żony wnioskodawcy oraz jego emerytura w łącznej wysokości 3.850 zł netto miesięcznie. Skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 88,5 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1, 28 ha i samochodu osobowego Ponadto skarżący oświadczył, iż całe posiadane dochody wydatkuje na swoje utrzymanie. Z uwagi na fakt, że oświadczenie wnioskodawcy zawarte w formularzu PPF było niepełne nie wskazywało bowiem w ogóle wysokości ponoszonych kosztów utrzymania, został on zobowiązany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: nadesłanie odpisów zeznań podatkowych skarżącego i jego żony za 2015 rok; udokumentowanie wysokości dochodów miesięcznych na które wskazuje we wniosku o prawo pomocy oraz miesięcznych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego wnioskodawcy oraz innych stałych obciążeń, a także nadesłanie rachunków bankowych wnioskodawcy oraz jego żony za ostatnie 2 miesiące. W odpowiedzi na wezwanie skarżący oświadczył, że nie zbiera paragonów aby udokumentować koszty utrzymania, pozyskanie kopii innych dokumentów wiązałoby się ze zbyt dużym obciążeniem oraz, że nie widzi powodów, dla których to on miałby pokrywać koszty postępowania. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie jest zasadny. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata (punkt 4 formularza PPF), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. We wniosku o przyznanie prawa pomocy A. U. wskazał, że wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są dochody z wynagrodzenia za pracę żony wnioskodawcy oraz jego emerytura w łącznej wysokości 3.850 zł netto miesięcznie. Skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 88,5 m2 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni 1,28 ha i samochodu osobowego Wnioskodawca nie wywiązał się z nałożonych na niego wezwaniami referendarza sądowego obowiązków, w żaden sposób nie udokumentował wysokości posiadanych na utrzymanie dochodów oraz ponoszonych wydatków swojego niezbędnego utrzymania. Powyższe uniemożliwia dokonanie oceny czy obciążająca wnioskodawcę na obecnym etapie postępowania kwota 600 zł tytułem wpisów sądowych od dwóch skarg w sprawach zawisłych równocześnie przed tutejszym sądem przekracza jego możliwości finansowe skarżącego. W tym miejscu należy wskazać, iż w wypadku, gdy oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego okaże się niewystarczające dla oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego, rodzinnego i możliwości płatniczych bądź wzbudza wątpliwości strona jest obowiązana złożyć dodatkowe oświadczenia lub dokumenty źródłowe. Trzeba także podkreślić, iż przyznanie prawa pomocy następuje na wniosek strony zatem to w jej interesie leży całościowe przedstawienie swojej rzeczywistej sytuacji rodzinnej, majątkowej i możliwości płatniczych. W przeciwnym razie musi się ona liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami. Skarżący nie udzieli w zasadzie żadnych informacji pozwalających ustalić koszty utrzymania jego i jego rodziny, wobec powyższego uczynił niemożliwym weryfikację jego twierdzeń o trudnej sytuacji materialnej i braku jakichkolwiek środków finansowych, z których mogłyby zostać pokryte należności sądowe. Uwzględniając powyższe oraz treść art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało uznać, że wnioskodawca nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Ake.