I SA/Łd 320/18

Dnia 23 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 4 września 2018 roku w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 4 września 2018r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 30 lipca 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy skarżącej M. A. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozumieniu art. 260 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 września 2018 r. sygn. akt I FZ 257/18 (Lex nr 2543660) treść powyższych, znowelizowanych z dniem 15 sierpnia 2015 r., regulacji była wynikiem prac ustawodawcy zmierzających do rozszerzenia uprawnień referendarzy oraz jednoczesnego usprawnienia przebiegu postępowania przez odciążenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ustawodawca wzorował się w tym zakresie na treści art. 39823 k.p.c. i doprowadził do powstania specyficznego poziomego mechanizmu zaskarżalności, w zamierzeniu odciążającego NSA od rozpatrywania zażaleń na postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. W zamyśle ustawodawcy postanowienie referendarza sądowego wydane w przedmiocie prawa pomocy winno być traktowane jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Jednocześnie przyjęto, że sprzeciw wniesiony od postanowienia referendarza sądowego jest środkiem odwoławczym. Z kolei, wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W ocenie sądu przedmiotowe zażalenie na ostateczne postanowienie tutejszego sądu z 4 września 2018 r. jest niedopuszczalne, co skutkuje koniecznością jego odrzucenia. W tej sytuacji, sąd na podstawie art. 178, w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie Ake.