I SA/Łd 325/10

Dnia 16 czerwca 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – M. L. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. M.L. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym. We wniosku tym skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 17-letnim synem D. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w chwili obecnej nie posiada stałego źródła zarobkowania, co podyktowane jest głównie stanem jego zdrowia, który nie pozwala mu na podjęcie odpowiedniego zajęcia. Korzysta z pomocy najbliższej rodziny, która pokrywa koszty jego podstawowego utrzymania, na które składają się sumy zakupu leków, jedzenia i utrzymania. Nie posiada przy tym żadnego majątku ruchomego i nieruchomego. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 18 marca 2010 roku wezwano wnioskodawcę do nadesłania wyciągów z posiadanych rachunków bankowych i ewentualnych lokat bankowych - z okresu ostatnich 3 miesięcy, wyjaśnienia przyczyny braku osiągania dochodu poprzez złożenie stosownych dokumentów potwierdzających stan zdrowia uniemożliwiający podjęcie zatrudnienia, wskazania kwoty pomocy udzielanej przez rodzinę, określenia kwoty wydatków przeznaczanych na własne utrzymanie oraz utrzymanie syna, a także wskazania tytułu prawnego do nieruchomości, pod adresem której skarżący zamieszkuje - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w drodze pisma procesowego z dnia 12 kwietnia 2010 r. wyjaśnił, że nie posiada żadnych rachunków bankowych ani lokat bankowych. Otrzymuje pomoc rodziny w formie niepieniężnej, którą szacuje na kwotę 300-400 zł, co jednocześnie stanowi całość wydatków na własne utrzymanie. Obowiązek utrzymania syna realizuje całkowicie poprzez osobiste starania, nie posiada tytułu prawnego do lokalu, w którym przebywa. Do pisma skarżący załączył dokumentację lekarską dotyczącą jego schorzeń, jednocześnie wnosząc o przedłużenie o 14 dni terminu do złożenia aktualnej opinii lekarskiej dotyczącej stanu jego zdrowia. Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2010 roku Referendarz sądowy przedłużył termin do złożenia ww. opinii zgodnie z żądaniem skarżącego. W załączeniu do pism z dnia 26 kwietnia 2010 r. i 11 maja 2010 r. skarżący nadesłał dodatkową dokumentację medyczną dotycząca jego aktualnego stanu zdrowia. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z 17-letnim synem D. W chwili obecnej skarżący nie posiada stałego źródła zarobkowania, co podyktowane jest głównie stanem jego zdrowia, znajdującym potwierdzenie w nadesłanej dokumentacji medycznej. W związku z powyższym faktem skarżący korzysta z pomocy najbliższej rodziny, która pokrywa koszty jego podstawowego utrzymania, na które składają się sumy zakupu leków, jedzenia i utrzymania. Koszty te skarżący szacuje na kwotę 300-400 zł, co jednocześnie stanowi całość wydatków na jego własne utrzymanie. Skarżący nie posiada przy tym żadnego majątku ruchomego i nieruchomego. Nie dysponuje także tytułem prawnym do zajmowanego lokalu. Obowiązek utrzymania syna skarżący realizuje całkowicie poprzez osobiste starania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym zwłaszcza stan zdrowia skarżącego i jego wpływ na jego zdolności płatnicze, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 zw. z art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. (MSi)