I SA/Łd 328/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2011r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 7 lutego 2016r. A. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...]r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2011r. W skardze zamieszczony został między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że wszczęcie postepowania egzekucyjnego spowoduje niepowetowaną stratę w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Ponadto argumentowała, że wykonanie decyzji na obecnym etapie spowoduje paraliż finansowy przedsiębiorstwa oraz w zasadzie konieczność jego likwidacji, a w konsekwencji zwolnienie pracowników. Wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji ma zatem na celu umożliwienie funkcjonowania prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej (terminal płatniczy). Jeśli terminal działa, a środki obrotowe są blokowane firma ma trudności z zachowaniem płynności finansowej. Ponadto wskazano, że z zablokowanymi rachunkami pieniężnymi skarżący ma również problem z dokonywaniem bieżących płatności do ZUS, czy urzędu skarbowego, jak i spłatą kredytu, czy rat leasingowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek jako niezasadny podlega oddaleniu. Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." Sąd zatem może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie sądu argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika skarżącego jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności wskazane we wniosku nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie podano bowiem żadnych faktów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego stwierdził, że skarżący w 2016r. zatrudniał cztery osoby (dwie na umowę o pracę, zaś dwie na podstawie umowy zlecenia), zaś wszczęcie egzekucji spowoduje niepowetowaną stratę dla prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, paraliż finansowy przedsiębiorstwa i w efekcie konieczność jego likwidacji, a w konsekwencji zwolnienie pracowników. Twierdzenia te jednak nie zostały poparte żadnymi konkretnymi danymi finansowymi, z których faktycznie wynikałoby, że takie niebezpieczeństwo istnieje. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 25 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 239/15, zgodnie z którym egzekucja należności pieniężnej każdorazowo wiąże się z uszczupleniem majątkowym dla zobowiązanego i obniżeniem standardu życia. Nie oznacza to jednak, że jej skutki będą wypełniały przesłanki ustanowione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Szkoda majątkowa (jak również niemajątkowa) będąca następstwem wykonania decyzji powinna być tego rodzaju, że nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Ponadto należy podkreślić, że uprawdopodobnienie istnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej i nie może polegać na przytoczeniu ogólnikowych stwierdzeń, ale winno wskazywać na konkretne, poważne skutki wykonania tego aktu, w szczególności dla sytuacji finansowej skarżącego. Powinno zatem zostać poparte stosownymi dokumentami potwierdzającymi tę sytuację. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedłożyła jednak dokumentów uprawdopodabniających, aby zapłata określonej przez organ w zaskarżonej decyzji kwoty mogła wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Oceny tej nie zmienia w żaden sposób również dokumentacja dołączona przez stronę do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przeciwnie, w ocenie Sądu zarówno wielkość obrotów prowadzonego przez stronę przedsiębiorstwa wynikająca z nadesłanych zeznań podatkowych zarówno w podatku dochodowym za 2015r. (PIT-36), jak i deklaracji VAT-7 za ostatnie 4 okresy rozliczeniowe wskazuje, że działalność gospodarcza strony nie jest zagrożona likwidacją. Podkreślić należy że w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, jego zdolność finansową obrazują uzyskiwane przychody, nie zaś dochód podatkowy wyliczony na użytek podatku dochodowego. Nawet zatem wykazanie przez podatnika straty w prowadzonej działalności, nie oznacza utraty płynności finansowej, ani też braku środków finansowych (postanowienia NSA: z 1 sierpnia 2013 r., I FZ 327/13 oraz z 15 grudnia 2014 r., II FZ 1741/14, CBOSA). Z uwagi zatem na same rozmiary prowadzonej działalności trudno zgodzić się z podatnikiem, że konieczność zapłaty podatku spowoduje jej likwidację. Należy podkreślić, że zapłata podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem decyzji podatkowej. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W ocenie sądu podatnik nie wykazał w swoim wniosku, że okoliczności takie mogą mieć miejsce. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. Ake.