I SA/Łd 330/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 4.770 (cztery tysiące siedemset siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skargą z 21 marca 2019 r. (data nadania skargi na poczcie) pełnomocnik W. O., r. pr. R. K., zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 38.422 zł. W treści skargi pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Do skargi załączył potwierdzenia opłacenia wpisu sądowego w kwocie 1.153 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej poinformował, że decyzją z [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."), uwzględnił w całości skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] r. Nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie. Organ podniósł, że po wniesieniu skargi, w wyniku ponownej analizy stanu faktycznego sprawy, doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona z uwagi na wydanie decyzji organu I instancji, a następnie decyzji organu odwoławczego, po upływie terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Organ uwzględnił zatem skargę całości w trybie autokontroli i umorzył postępowanie administracyjne, przedkładając wyżej powołaną decyzję z [...] r. Wobec powyższego organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego i miarkowanie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie sądowe podlega umorzeniu, ponieważ na skutek uwzględnienia skargi przez organ w ramach tzw. autokontroli stało się ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie pierwszym postanowienia, umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona kwota kosztów postępowania obejmuje uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi (1.153 zł), uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (3600 zł). Po przeanalizowaniu treści skargi i odpowiedzi na skargę sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 206 p.p.s.a. Ake.