I SA/Łd 336/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. I SA/Łd 336/13 UZASADNIENIE Decyzją z [...] Prezydent Miasta Ł. określił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w stosunku do nieruchomości położonych w Ł., przy ul. W. (dz. nr [...]), ul. P. (dz. nr [....]), ul. P. (dz. nr [...] i nr [...]) i P (dz. [...] i [...]) w wysokości 310.543,00 zł, opodatkowując powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 12.494 m2, powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 14.800,52, powierzchnię użytkową budynków pozostałych 2.402 m2 oraz budowle o wartości 7.500 zł. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, zarzucając niezgodne z prawem uznanie przez organ za budynki części nieruchomości skarżącej spółki oraz fakt, iż ze względów technicznych część nieruchomości należących do skarżącej nie mogła być uznana za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie, a zwłaszcza niepowołanie biegłego i nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Nie znajdując podstaw do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej "u.p.o.l") podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. "opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają (...) 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Na podstawie art. 4 ust. 1 cyt. ustawy "podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów -powierzchnia, 2) dla budynków lub ich części -powierzchnia użytkowa, 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 -wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego". Art. 5 ust. 1 u.p.o.l. daje właściwej radzie gminy kompetencje do ustalania stawek podatku od nieruchomości, wskazując przy tym stawki maksymalne. Rada Miejska w Ł. uchwałą Nr XCVIII/1807/10 z 20 października 2010 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Ł. Nr 334, poz. 2927) ustaliła na 2011 r. stawki w podatku od nieruchomości, w kwotach maksymalnych wynikających z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2011 r. Na podstawie art. 6 ust. 1 u.p.o.l. "obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku". W odniesieniu do prawa własności organ zauważył, iż jak wynika z art. 27 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. oraz tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego po stronie określonego podmiotu, jest samo nabycie umową zawartą w formie aktu notarialnego określonej nieruchomości. Z kolei w odniesieniu do prawa użytkowania wieczystego organ zwrócił uwagę, że wpis do księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego, w przeciwieństwie do prawa własności, ma charakter konstytutywny, co oznacza, że powstanie tego prawa i jego przejście na nabywcę uzależnione zostało od dokonania wpisu w księdze wieczystej. Nabywca prawa użytkowania wieczystego bez dokonania wpisu do księgi wieczystej nie jest objęty obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości na podstawie art. 2 ust 1 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 u.p.o.l. spółka z o.o., jako osoba prawna obowiązana była składać deklaracje oraz wpłacać należny podatek, co wynika z art. 21 § 1 pkt 1 O.p., ponieważ podatek ciążący na osobach prawnych powstaje z momentem zaistnienia zdarzenia, tzn. w przedmiotowej sprawie władztwa w stosunku do wskazanych wyżej nieruchomości. SKO stwierdziło, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że w 2011 r. Spółka była użytkownikiem wieczystym i właścicielem gruntów oraz właścicielem budynków i budowli, czego sama Spółka nie kwestionowała w toku postępowania podatkowego. Spółka twierdziła natomiast, iż część budynków zlokalizowanych przy ul. W. (budynek czterokondygnacyjny nr 277), ul. P. i ul. P. nie stanowiła budynków w rozumieniu 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l, to wobec pozostałych budynków zlokalizowanych przy ul. W. (budynki jednokondygnacyjne nr 278, 279, 280 ), ul. P.(budynek dwukondygnacyjny nr 278), a także Al. P. spółka nie wykazywała takich okoliczności. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących występowania tzw. "względów technicznych" organ stwierdził, iż zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" rozumie się "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, (...) chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Powołał się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a zatem także obiekty niewykorzystywane w danym momencie, a także takie, na których prowadzona jest działalność innego rodzaju należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Tym samym, co do zasady każda nieruchomość będąca w posiadaniu przedsiębiorcy winna być, zdaniem organu, opodatkowana według stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z wyjątkami wynikającymi z art. 1a ust. 1 pkt 3. SKO uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazało, że zgodnie z treścią ww. przepisu wyłączenie z opodatkowania najwyższymi stawkami będzie występowało, gdy ze względów technicznych przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odwoławczy powołał bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym zwraca się uwagę na niedookreślenie pojęcia tzw. "względów technicznych", co powoduje konieczność każdorazowego przeprowadzania jego interpretacji, jednak w uzasadnieniach powołanych wyroków podnosi się jednoznacznie, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany w prowadzeniu tej działalności w sposób trwały i co ważne, sytuacja ta nie jest zależna od woli podatnika. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że to do przedsiębiorcy należy utrzymanie budynków w należytym stanie technicznym, a dodatkowo spoczywa na nim obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z wypisem z Krajowego Rejestru Sądowego podstawą działalności Spółki jest kupno, zagospodarowanie, sprzedaż i wynajem nieruchomości, a także zarząd nieruchomościami. Powoduje to, że prowadzone przez skarżącą prace budowlane mieszczą się w przedmiocie jej działalności, a zatem nie można było twierdzić, iż nieruchomości te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych zajęcie gruntu pod budynek w złym stanie technicznym nie może być uznane za tożsame z przyjęciem, że takie względy techniczne dotyczą również gruntu, uniemożliwiając przez to jego wykorzystanie w działalności gospodarczej. Odnosząc się do zarzutu, iż obiekty Spółki nie stanowiły budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. organ odwoławczy stwierdził, że występowanie dziur w pokryciach dachowych, czy stropach na skutek zaniedbań obecnego lub poprzedniego właściciela, a nawet czasowe zdjęcie pokrycia dachowego, czy też części ścian zewnętrznych nie oznacza, ze obiekt przestał być budynkiem w rozumieniu przepisów wskazanej ustawy. Skoro obiekt posiada fundamenty, przegrody budowlane, dach, a ich czasowe usunięcie podczas prowadzonych prac budowlanych stanowi jedynie realizację prac budowlanych, nie jest natomiast trwałym pozbawieniem budynku jego cech konstytutywnych nie może być mowy o braku opodatkowania obiektu, jako budynku. Odpowiadając na zarzut niepowołania biegłego do stwierdzenia, czy przedmiotowe obiekty Spółki były budynkami organ odwoławczy podniósł, iż zasada zawarta w art. 122 i 187 § 1 O.p. nie ma charakteru bezwzględnego i nieograniczonego, a podatnik nie powinien biernie oczekiwać na gromadzenie materiału dowodowego wyłącznie przez organy podatkowe, zwłaszcza, jeśli w jego ocenie istnieją dowody mogące przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego. Brak aktywności podatnika jest o tyle istotny, że może prowadzić do rezultatów dla niego niekorzystnych, jeśli zaś podatnik powołuje się na względy techniczne, czy też na okoliczności wskazujące, iż wskazane obiekty nie były wówczas budynkami, to winien te okoliczności wykazać. W ocenie organu powoływanie biegłego do stwierdzenia, czy w 2011 r. występowały względy techniczne lub też czy obiekt stanowił budynek było niecelowe, bowiem biegły w swojej opinii mógłby stwierdzić jedynie stan obecny, nie zaś stan, w jakim była przedmiotowa nieruchomość kilka lat temu. Ponadto organ zwrócił także uwagę, iż co do zasady nie jest skrępowany koniecznością przeprowadzenia określonego dowodu; może zatem odmówić zastosowania konkretnego środka dowodowego, jeśli wniosek w tym zakresie uzna za bezzasadny. Odnośnie opinii dotyczących ww. budynków, sporządzonych przez inż. P. S. organ stwierdził, iż choć P. S. posiada uprawnienia budowlane, to przy sporządzaniu opinii na zlecenie strony nie występował on w charakterze sprawdzającego stan techniczny w oparciu o przepisy prawa budowlanego, ale jako prywatny opiniodawca, działający na zlecenie spółki. Konkludując organ podniósł, iż w niniejszej sprawie zebrano obszerny materiał dowodowy, na podstawie, którego ustalono fakty dotyczące poszczególnych nieruchomości Spółki (protokoły oględzin, opinie. P. S., a także protokół z kontroli okresowej stanu technicznego), co pozwoliło organom na jednoznaczną ocenę, czy przedmiotowe obiekty stanowią budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ uznał, że wobec tych wszystkich okoliczności nie zachodziła potrzeba zasięgania dodatkowo opinii biegłego. Organ ustalił, iż zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy wypisami z ewidencji gruntów oraz danymi z ksiąg wieczystych Spółka była w 2011 r. podatnikiem od następujących gruntów: ul. W., dz. nr [...] o powierzchni 4.903,00 m2, oznaczona w ewidencji gruntów symbolem Bi – inne tereny zabudowane, użytkowanie wieczyste gruntów i własność budynków oraz budowli nabyte w dniu 17 maja 2006 r., początek obowiązku podatkowego Spółki od czerwca 2006 r.; ul. P., dz. nr [....] o powierzchni 711,00 m2 oznaczona w ewidencji gruntów symbolem Bi - nabyte w dniu [...]., początek obowiązku podatkowego Spółki od marca 2008 r.; ul. P., dz. nr [...] o powierzchni 5.117 m2, oznaczona w ewidencji gruntów symbolem Bi — nabyte w dniu [...]., początek obowiązku podatkowego Spółki od marca 2008 r.; obecnie w skład tej nieruchomości wchodzi także działka [...] o powierzchni 713,00 m2 nabyta w lipcu 2010 r.; Al. P. dz. nr [...] i [...]5/8 (obecnie [...]) o powierzchniach odpowiednio 1.312,00 m2 i 451,00 m2 łącznie 1.763,00 m2, oznaczone w ewidencji gruntów symbolem Ba - tereny przemysłowe, użytkowanie wieczyste gruntów i własność budynków nabyte w dniu [...]., początek obowiązku podatkowego Spółki od marca 2008 r. Powyższe oznacza, iż łącznie Spółka była podatnikiem w zakresie gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 12.494 m2 i taka powierzchnia stała się podstawą opodatkowania w zaskarżonej decyzji. Na wskazanych wyżej gruntach posadowione są budynki, co oznacza, iż łącznie Spółka była podatnikiem w zakresie powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 14.800,52 m² oraz budynków pozostałych 2.402 m2. W szczególności, zgodnie z protokołem oględzin z dnia [...]. ustalono, iż na nieruchomości przy ul. W. w Ł. znajdują się budynki: przemysłowy nr 277, murowany czterokondygnacyjny, częściowo podpiwniczony, w wyniku oględzin ustalono, że znaczna część pomieszczeń na wszystkich kondygnacjach jest wynajęta podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, niemieszkalny nr 278, murowany parterowy, przylegający od strony południowej do budynku nr 277, wynajęty podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, niemieszkalny nr 279, murowany, parterowy, przylegający od strony południowej do budynku 277 i od strony zachodniej do budynku nr 278, nie wynajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, niemieszkalny nr 280, murowany, parterowy, wolnostojący, nie wynajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. W protokole z kontroli z dnia [...]. wskazano, odnośnie budynku przy ul. P., dz. nr [...], iż posadowiony jest na niej ośmiokondygnacyjny budynek z widocznymi brakami w oszkleniu stolarki okiennej na piętrach V-VII, na parterze zaś widoczne oznaki prowadzenia działalności gospodarczej, w protokole oględzin z dnia [...]. wskazano, że na kondygnacjach od parteru do IV piętra powierzchnie są wynajęte podmiotom gospodarczym prowadzącym tam działalność gospodarczą, natomiast pozostałe kondygnacje są nieużytkowane ze względu na stan techniczny. Natomiast odnośnie budynku położonego w Ł., przy ul. P. na podstawie protokołu oględzin z dnia [...]. organ ustalił, iż na działce tej znajduje się budynek wielobryłowy, który wraz z utwardzeniem terenu zajmuje całą powierzchnię działki, składający się z trzykondygnacyjnego obiektu produkcyjnego, jednokondygnacyjnego budynku stanowiącego halę produkcyjną, zajmującego całą powierzchni pierwszej kondygnacji i dwukondygnacyjnego budynku biurowego. W trakcie oględzin stwierdzono, iż w hali produkcyjnej prowadzona była działalność gospodarcza przez inne podmioty gospodarcze. Zaś w budynku dwukondygnacyjnym na drugiej kondygnacji były wyodrębnione pomieszczenia biurowe, których część została wynajęta podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą. Ustalono także, iż w budynku trzykondygnacyjnym II i III kondygnację stanowią byłe hale produkcyjne, nieużytkowane, w złym stanie technicznym. Odnośnie budynku przy Al. P. na dz. Nr [...] i [...] w protokole z kontroli z dnia [...]. stwierdzono, że na działkach znajduje się pięciokondygnacyjny budynek wraz z parterowymi dobudówkami; parter jest wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ podsumował, iż na wskazanych wyżej gruntach przy ul. W. oraz ul. P. posadowione są budowle o łącznej wartości 7.500 zł i taka wartość budowli stała się podstawą opodatkowania w zaskarżonej decyzji z dnia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A Sp. z o.o. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów: I. prawa materialnego: 1. - art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że: a. obiekt budowlany położony w Ł., przy ul. P. w zakresie co najmniej pow. 2.793 m² wypełnia definicję budynku określoną tym przepisem, w sytuacji, gdy nawet w świetle ustaleń organu podatkowego nie posiada kompletnego dachu; b. sam fakt częściowego wynajmowania obiektu budowlanego, czy prowadzenia w jego części działalności gospodarczej przesądza o tym, iż obiekt taki jest budynkiem w sytuacji, gdy okoliczność ta pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia treści art. 1a ust. 1 u.p.o.l. 2. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nieposiadająca kompletnego dachu powierzchnia wynosząca 2.793 m² w budynku przy ul. P. stanowi powierzchnię użytkową tego budynku stanowiącą podstawę opodatkowania w sytuacji, gdy powierzchnia ta nie spełnia definicji powierzchni użytkowej budynku; 3. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie pomimo braku kwestionowania ustaleń technicznych płynących z opinii inż. S., iż w przedmiotowym obiekcie tylko powierzchnia 1.405 m m² nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy powierzchnia taka nie jest i nie może być wykorzystywana do jej prowadzenia ze względów technicznych, zaś faktycznie do prowadzenia działalności gospodarczej wykorzystywana jest jedynie powierzchnia ok. 1.400 m². II. przepisów prawa procesowego: - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, których obszerne uzasadnienie było powieleniem argumentów powołanych wcześniej w odwołaniu. Zarzuty skargi koncentrują się na opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2011 r. budynku położonego przy ul. P. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zasadniczy spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy budynki położone w Ł., przy ul. P. będące w posiadaniu strony skarżącej (przedsiębiorcy) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budynki lub ich części. Budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Organy podatkowe w toku postępowania zebrały obszerny materiał dowodowy i dokonały jego wszechstronnej oceny. Ocena tego materiału została dokonana bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania. W szczególności zebrany w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że na nieruchomości przy ul. P. w Ł. znajdują się budynki w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.. Nieruchomość przy ul . P., dz. nr [...] w Ł. została nabyta przez spółkę w 2008, a dodatkowo w lipcu 2010 roku spółka nabyła działkę nr [...] o pow. 713 m². Od tego czasu pomieszczenia w części budynków na wymienionej działce są stale wynajmowane innym podmiotom. Znajdujące się na wskazanej nieruchomości budynki posiadały dach, a przeprowadzane prace remontowe dotyczyły położenia folii i papy na istniejącej drewnianej konstrukcji dachu. Jedynie z uwagi na zły stan techniczny i brak niezbędnych instalacji organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że pomieszczenia znajdujące się na II i III kondygnacji budynku produkcyjnego nie mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Należy w pełni podzielić stanowisko organów podatkowych, że przeprowadzenie remontów, czy napraw w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części w związku z przeprowadzanymi remontami, czy pracami adaptacyjnymi nie oznacza jeszcze, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wyłączenie z zakresu opodatkowania budynków ze względów technicznych może dotyczyć sytuacji, gdy budynek nie może być wykorzystany w działalności gospodarczej w sposób trwały i niezależnie od woli podatnika. W niniejszej sprawie należy zgodzić się z ustaleniami organu podatkowego, iż zły stan techniczny, który uniemożliwił wykorzystanie części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej dotyczył jedynie pomieszczeń znajdujących się na II i III kondygnacji budynku produkcyjnego. Opinia inż. P. S. opracowana na zlecenie skarżącej stanowiła tylko jeden z dowodów w sprawie. Organy podatkowe nie pominęły tego dowodu, dokonano też uzupełniającego przesłuchania autora tej opinii. W oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy (w tym protokoły z oględzin nieruchomości) organy podatkowe trafnie oceniły, że sporne obiekty są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadają fundamenty i dach; są zatem budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wnioski zawarte w pisemnej opinii inż. S. nie znajdują potwierdzenia w innych zgromadzonych w toku postępowania materiałach. To skarżąca w swojej skardze w sposób wyjątkowo jednostronny dokonała oceny przeprowadzonych dowodów, zmierzając do wykazania, że sporne obiekty nie są budynkami w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organy podatkowe, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, były uprawnione do samodzielnej oceny, czy sporne obiekty są budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Sąd podkreśla, iż organ w żadnym razie nie jest związany, wnioskami końcowymi opinii P. S., wedle którego stan techniczny uległ pogorszeniu, co z kolei oznaczałoby, iż zmienił się istotnie. Przede wszystkim podnieść należy, iż organ uwzględnia opisany w opinii na dany moment stan faktyczny obiektów, nie zaś wnioski wyciągnięte przez podmiot sporządzający opinię. Po drugie, to organ ocenia wartość dowodową poszczególnych dowodów sprawy, konfrontując je z innymi dowodami w sprawie i ocenia, którym daje wiarę. To bowiem na organie, nie biegłym, ciąży obowiązek subsumcji normy prawnej w danym stanie faktycznym. W tym miejscu należy wskazać, że w art. 1a ust.1 pkt. 3 u.p.o.l określa się, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W przepisie tym ustawodawca między innymi warunkuje zastosowanie niższych (dla budynków pozostałych) stawek opodatkowania przedmiotu opodatkowania znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy od spełnienia łącznie dwóch warunków: - przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystany w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych, - i z uwagi na owe względy techniczne nie może być wykorzystywany w takiej działalności przedsiębiorcy. Prawidłowa wykładnia art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., z uwagi na użytą przez ustawodawcę koniunkcję prowadzi do wniosku, że nawet wówczas, gdy budynek ze względów technicznych nie może być wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej, a w takiej działalności jest wykorzystywany podlega opodatkowaniu według stawki podwyższonej (dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). W odwrotnej sytuacji – przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystywany w prowadzonej działalności przedsiębiorcy, lecz względy techniczne nie stanowią w tym przeszkody – również podlega opodatkowaniu według takiej stawki. Wykładnia gramatyczna art. 1a ust.1 pkt.3 u.p.o.l. jest zgodna także z wykładnią celowościową. W ocenie Sądu tworząc wyjątek od zasady, którą zawiera pierwsza część komentowanego przepisu (grunty, budynki i budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą) ustawodawca pragnął zmniejszyć obciążenie podatkowe podatkiem od nieruchomości tych przedsiębiorców, którzy nie korzystają i nie mogą korzystać w prowadzonej działalności z przedmiotu opodatkowania w sposób trwały z powodów obiektywnych związanych ze stanem technicznym obiektu. Sąd w stanie faktycznym niniejszej sprawy w pełni akceptuje powołane przez organy obu instancji orzecznictwo, zgromadzony przez nie materiał dowodowy oraz jego ocenę, która prowadziła do wniosku, że w odniesieniu do spornych budynków położonych w Ł. przy ul. P. owe względy techniczne nie wystąpiły. Należy tylko dodać, że w momencie oględzin budynku produkcyjnego (protokół z dn. [...].) stwierdzono na parterze oznaki prowadzonej działalności gospodarczej, w niektórych pomieszczeniach wymieniona została stolarka okienna, nie stwierdzono też ubytków w ścianach zewnętrznych. Z kolei zgodnie z protokołem oględzin z dnia [...]. stwierdzono prowadzoną w hali produkcyjnej działalność gospodarczą, w budynku dwukondygnacyjnym na drugiej kondygnacji wyodrębnione pomieszczenia biurowe, których część została wynajęta podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, w budynku trzykondygnacyjnym II i III kondygnację zajmują nieużytkowane hale produkcyjne, w złym stanie technicznym. W oparciu o powyższe ustalenia organy trafnie przyjęły, iż od momentu nabycia do ostatnich oględzin powierzchnia użytkowa części budynku wynosi 1.405,00 m ² i w związku z tym została opodatkowana wg stawki dla budynków pozostałych, zaś pozostała część budynku, tzn. 2.793,00 m ² opodatkowana została wg stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd zwraca uwagę, iż norma zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. kształtuje tzw. ciężar dowodu zgodnie z ogólną zasadą prawa ei incumbit probatio qui dicit, non qui negat, a mianowicie obowiązek dowodzenia, że istnieją okoliczności przemawiające za zastosowaniem stawki obniżonej (budynek nie jest i nie może być wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej) spoczywa na podatniku. Nie łamie to podstawowej zasady postępowania podatkowego – zasady prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej), niemniej w zakresie niewykorzystywania budynku w działalności gospodarczej, to podatnik winien udowodnić tę okoliczność. Powszechnie przyjmuje się przecież w orzecznictwie oraz doktrynie, że organy nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów korzystnych dla podatnika. Jeśli więc sam fakt wykorzystania budynku w prowadzonej działalności gospodarczej przedsiębiorcy jest wystarczający do zastosowania stawki podwyższonej, nawet wówczas, gdy obiekt ze względów technicznych w takiej działalności nie może być wykorzystywany, to skarżąca spółka nie udowodniła, ani też nie podnosiła jakichkolwiek argumentów, które pozwalałyby na przyjęcie, że w 2011 r. zakres i sposób wykorzystania budynku znajdującego się w Ł. przy ul. P. był inny, niż utrwalony w protokole oględzin z dnia [...]. Z powyższych przyczyn, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270), należało orzec, jak w sentencji wyroku. DC.