I SA/Łd 34/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przepisów podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 1 lipca 2016 r. W. K. i M. O., działając przez pełnomocnika, wystąpili do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. jako organu działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z wspólnym wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej składników majątku wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa. W części B formularza ww. wniosku, obejmującego dane zainteresowanego będącego stroną postępowania, wskazano osobę W. K. (karta 12 akt podatkowych), natomiast w załączniku wniosku wspólnego jako zainteresowanego niebędącego stroną postępowania wskazano M. O.. W dniu 11 października 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał w dniu [...] r. indywidualną interpretację prawa podatkowego uznając stanowisko przedstawione przez zainteresowanego będącego stroną postępowania – za nieprawidłowe. Zarówno oryginał wydanej interpretacji jak i jej odpis doręczono pełnomocnikowi zainteresowanych wnioskodawców. W dniu 25 października 2016 r. do organu podatkowego wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa sporządzone przez pełnomocnika w imieniu obu zainteresowanych. W dniu 22 listopada 2016 r. organ podatkowy odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdzając brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji podatkowej. Organ podatkowy sporządził odrębne odpowiedzi dla obu zainteresowanych i doręczył je pełnomocnikowi. W dniu 8 grudnia 2016 r. obaj zainteresowani, reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli skargi na wskazaną wyżej interpretację podatkową (sprawa W. K. będącego zainteresowanym będącym strona postępowania została oznaczona sygn. akt I SA/Łd 33/17). W odpowiedzi na skargę W. O. organ podatkowy wniósł, w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podatkowy, wskazując na pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 22 grudnia 2016 r. (sygn. akt II FZ 889/16) argumentował, że jedynie podmiot wskazany we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, jako zainteresowany będący stroną postępowania posiada interes prawy uprawniający do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, natomiast pozostali zainteresowani mają jedynie interes faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w ww. przywołanym postanowieniu NSA z dnia 22 grudnia 2016 r. (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (pominięto dalszą część przepisu, bowiem nie ma ona znaczenia dla niniejszej sprawy), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie uprawnienie (art. 50 § 2 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków. Z dniem 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1649). Na podstawie ww. ustawy do Ordynacji podatkowej wprowadzono przepis art. 14r § 1-6 regulujący wspólny wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej wynika, że dotychczasowe rozwiązanie zbędnie i sztucznie generują większą liczbę wniosków dotyczących tego samego zagadnienia, przy czym wobec często występującej różnej właściwości organów wydających interpretacje, związanej z miejscem zamieszkania lub siedzibą podatnika, to samo zagadnienie jest przedmiotem równoległej analizy w różnych organach. Należy zatem przyjąć, że przepisy dotyczące wspólnego wniosku mają na celu ograniczenie tego zjawiska i winny być interpretowane z uwzględnieniem tego celu. Zgodnie z art. 14r § 1 O.p. z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). W myśl art. 14r § 2 O.p. zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji, oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. Stosownie do art. 14r. § 3 O.p. interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia. W art.14r § 2 O.p. jednoznacznie wskazano, że zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania. Temu wyłącznie podmiotowi doręcza się indywidualną interpretację, pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis (art.14r § 3 O.p.). Art.14r § 2 O.p. uznać należy za przepis prawa materialnego, z którego wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli zgodnie z nim stroną postępowania (osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym) jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny, ten jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Byłoby niezgodne z intencją ustawodawcy, dążącego poprzez możliwość złożenia wniosku wspólnego do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i przyszłych, dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych w takich sprawach interpretacji, przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy wskazali we wspólnym wniosku, że zainteresowanym będącym stroną postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej będzie W. K., natomiast M. O. będzie zainteresowanym niebędącym stroną tego postępowania. W konsekwencji osobą, która ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. jest wyłącznie W. K.. Skarżący ma natomiast jedynie interes faktyczny, który nie uprawnia do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M. O.. Ake.