I SA/Łd 349/08

Dnia 18 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wartości niezaewidencjonowanego przychodu i wysokości ryczałtu od przychodów niezaewidencjonowanych za okres od stycznia do maja 2007 r. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] określającej E.C. wartości niezaewidencjonowanego przychodu i wysokości ryczałtu od przychodów niezaewidencjonowanych za okres od stycznia do maja 2007 r. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o terminie i przysługującym środku zaskarżenia skarżąca otrzymała za zwrotnym potwierdzeniem odbioru dniu [...]. W dniu [...] skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca otrzymała decyzję z dnia [...]Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., wraz z właściwym pouczeniem [...] Od tej daty też zaczął biec termin do złożenia skargi w sądzie administracyjnym, wynoszący 30 dni. Przewidziany w ustawie okres, uprawniający do zaskarżenia aktu administracyjnego upłynął dla skarżącej w dniu 6 lutego 2008 r., co oznacza, iż składając skargę w dniu 8 lutego 2008 r., wniosła ją po terminie. Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając zatem na względzie treść art. 58 § 1 pkt. 2 wskazanej wyżej ustawy orzeczono jak w sentencji. T.F.