I SA/Łd 360/09

Dnia 4 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2009roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku na poczet zaległości podatkowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 31 marca 2009 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. w przedmiocie zaliczenia zwrotu z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku na poczet zaległości podatkowych skarżącej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na możliwość powstania dla strony skarżącej nieuchronnych szkód w przypadku dalszego wykonania zaskarżonego postanowienia, który nie został jednak w żaden sposób uzasadniony ani poparty dokumentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązuje zasada, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – powoływanej dalej jako p.p.s.a. Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może – na wniosek skarżącego – wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści unormowania zawartego w ww. art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania określonego aktu jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Rzeczą sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony, a jego uzasadnienie powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być nadto poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.). Podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku łączy się z uszczerbkiem w dochodach podatnika. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Jeżeli w swoim wniosku strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to powyższy brak nie jest brakiem formalny wniosku podlegającym uzupełnieniu (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz równoznaczny jest z brakiem przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma zatem charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za takie uprawdopodobnienie w przedmiotowej sprawie nie można uznać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zawartego w skierowanej do sądu skardze, wniosek ten nie został bowiem w żaden sposób uzasadniony ani poparty dokumentami pozwalającymi zweryfikować twierdzenia skarżącej o możliwości wyrządzenia znacznej szkody. Wskazać przy tym należy, iż za uwzględnieniem wniosku nie mogą jedynie przemawiać podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do legalności (zgodności z prawem) zaskarżonego postanowienia, których oceny sąd administracyjny dokona podczas merytorycznego rozpoznaniu skargi wniesionej w sprawie niniejszej. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. M.K.