I SA/Łd 369/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak /spr./ Sędziowie Sędzia NSA P. Janicki Asesor WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2007 r. sprawy ze skargi Centrum Podróży A spółka cywilna - B. Z. – M. i P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a : 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Centrum Podróży A spółka cywilna - B. Z. – M. i P.Z. kwotę 200 (dwieście) złotych z tytułu wpisu sądowego zaksięgowanego w dniu 6 lutego 2006 roku pod pozycją 210. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], nr [...] zmieniającą z urzędu postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego. Powyższą decyzję doręczono B. Z. – M. i P. Z. wspólnikom spółki cywilnej Centrum Podróży A zastępowanym przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem w dniu 12 grudnia 2005r., zaś w dniu 21 grudnia 2005r. działający w ich imieniu pełnomocnik, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na wskazane rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24 stycznia 2006r., doręczonym pełnomocnikowi skarżących w dniu 31 stycznia 2006r., wezwano go do uiszczenia wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł, w następstwie czego wymagana opłata sądowa została uiszczona w dniu 3 lutego 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Od tej reguły ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustanawia w art. 221 wyjątek stanowiąc, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zatem w sprawach pism wnoszonych do sądu administracyjnego przez adwokata lub radcę prawnego z mocy ustawy istnieje obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej pod rygorem pozostawienia takiego nieopłaconego pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia. Zgodnie zaś z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowanie (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. pisemna interpretacja co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że przy takim określeniu przedmiotu rozpoznawanej sprawy nie można określić wartości przedmiotu zaskarżenia. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem należności pieniężnych, gdyż nie nakłada na stronę skarżącą określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Tym samym skarga na tego rodzaju rozstrzygnięcie podlegała obowiązkowi uiszczenia wpisu stałego w wysokości 200 zł zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), a skoro tak to pełnomocnik skarżących będący adwokatem mając na względzie sankcję wynikającą z art. 221 p.p.s.a. powinien przy wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie organu administracji tego rodzaju uiścić wymaganą opłatę sądową bez dodatkowego wezwania. W rozpatrywanej sprawie termin do wniesienia skargi na zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] upływał niewątpliwie w dniu 11 stycznia 2006r. W tym też terminie możliwym jeszcze było skuteczne konwalidowanie braku wniesionej w dniu 21 grudnia 2005r. skargi polegającego na nieuiszczeniu wpisu stałego. Wymagana opłata została tymczasem uiszczona dopiero w dniu 3 lutego 2007r. W tej zaś sytuacji nawet wezwanie pełnomocnika strony skarżący do uiszczenia wpisu stałego nie usuwa działania art. 221 p.p.s.a. i nie niweczy skutku prawnego wynikającego z tego przepisu w postaci odrzucenia skargi. Zauważyć przy tym należy, iż wyrokiem z dnia 7 marca 2006r., SK 11/05 (OTK-A 2006/3/27, Dz.U. nr 45, poz. 322) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1 tego przepisu, po przekazaniu skargi sądowi, z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z uwagi na charakter niezgodności § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia z bezwzględnie obowiązującym art. 221 p.p.s.a i art. 2 Konstytucji, wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest skuteczny ex tunc. Przy czym na niezgodność tę wskazywano zresztą już wcześniej w orzecznictwie, czego przykładem jest postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2005r., FZ 691/04 – nie publikowanym, a więc wydanym jeszcze przed rozstrzygnięciem tej kwestii przez Trybunał Konstytucyjny. W uzasadnieniu tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zresztą zauważy, a co powinien był mieć także na względzie pełnomocnik skarżących w rozpatrywanej sprawie, że przepis ten pozostaje w wyraźnej kolizji z ustawową regulacją art. 221 p.p.s.a. W takim jednak wypadku zastosowanie będzie miała reguła kolizyjna lex superior derogat legi inferiori zgodnie z którą akt prawny wyższy rangą "uchyla" sprzeczne z nim postanowienia aktu prawnego niższego rangą. Powołany art. 221 p.p.s.a. jest przepisem rangi ustawowej. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż znajduje on pierwszeństwo w zastosowaniu przed cytowanym § 5 ust. 2 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 221 w związku z art. 219 § 1 i art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. Orzeczenie o zwrocie wpisu od skargi uzasadnia natomiast treść art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.