I SA/Łd 37/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA P. Kowalski, Sędziowie: NSA P. Janicki, NSA B. Lubiński (spr.), Protokolant: Asystent sędziego I. Wędrak, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę W dniu [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wydał decyzję NR [...] , którą określił A Spółce z o.o. z siedzibą w Ł., zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w wysokości 103.589,00 zł. Od w/w decyzji strona złożyła odwołanie z dnia 22 sierpnia 2005 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt. 46 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. – o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), a także naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.05.8.60 ze zm.) oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, bądź też o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej na skutek przeprowadzenia postępowania wstępnego, które miało na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione z zachowaniem terminu oraz czy spełnia wymagania co do treści, wydał w dniu [...] postanowienie Nr [...] o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ administracji stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, tym sam potwierdzając fakt skutecznego doręczenia decyzji E. S., osobie zatrudnionej w Spółce i upoważnionej do reprezentowania Prezesa w postępowaniu kontrolnym oraz fakt wydania decyzji wymiarowej w tej sprawie na zakończenie postępowania kontrolnego na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 z późn. zm.). W dniu 14 grudnia 2005 r. podatniczka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] zarzucając mu: - naruszenie przepisów postępowania t.j. art. 145 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, t.j. uznanie, iż decyzja została doręczona stronie w dniu 8 września 2004 r., - naruszenie przepisów postępowania, t.j. art. 137 § 1 oraz 284 § 1 Ordynacji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, t.j. uznanie, iż osoba wskazana do reprezentowania podatnika w trakcie kontroli jest pełnomocnikiem podatnika oraz, że można jej doręczać decyzje skierowane do podatnika, - naruszenie przepisów postępowania, t.j. art. 228 § 1 pkt. 2 cytowanej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, t.j. uznanie, iż odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] zostało wniesione przez podatnika z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Podnosząc w/w naruszenia przepisów prawa skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy wskazać, iż nie jest sporne między stronami, że Pan J. D. – Prezes Spółki z o.o. "A" upoważnił do jej reprezentowania w trakcie kontroli skarbowej m.in. Panią E. S., zajmującą stanowisko służbowe księgowej. Upoważnienie to zostało wydane na podstawie art. 284 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie jest również sporny fakt, iż odbiór decyzji z dnia [...] został potwierdzony w tym samym dniu poprzez złożenie podpisu na imiennej pieczątce przez Panią E. S. oraz złożenie pieczęci firmowej skarżącej Spółki (k. 203). Odwołanie od w/w decyzji zostało zaś złożone w dniu 24 sierpnia 2005 r. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, przede wszystkim za bezzasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 137 § 1 oraz art. 284 § 1 Ordynacji podatkowej. Ostatni z wymienionych przepisów znajduje się w dziale VI Ordynacji podatkowej. Przypomnieć wypada, że w świetle przepisów tego działu, kontrola podatkowa stanowi odrębny rodzaj postępowania o sformalizowanym charakterze, z wyraźnie zaznaczonym momentem wszczęcia postępowania (art. 284, 284a) oraz zakończenia (art. 291 § 4), którego wynik zawarty jest w dokumencie wydanym o ściśle określonej treści – protokole kontroli (art. 290). Między innymi celem kontroli podatkowej jest wstępne zbadanie sprawy i zebranie materiału dowodowego, który będzie mógł być wykorzystany w postępowaniu jurysdykcyjnym (art. 181), a która to jest przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy postępowania w zakresie doręczenia decyzji oraz złożenia od niej odwołania. Celem unormowania zawartego w art. 284 § 2 Ordynacji podatkowej jest wyeliminowanie możliwości ograniczenia wszczęcia kontroli podatkowej w przypadku nieobecności osób wymienionych w § 1 i 2 ustawy. Jednakże oceniając treść upoważnienia można dojść do wniosku, iż dotyczyło ono nie tylko wszczęcia postępowania, ale także zastępowania podatnika w trakcie kontroli podatkowej, o czym mowa w art. 281 a Ordynacji podatkowej. Z kolei mając na uwadze w/w przepis należy stwierdzić, iż przyjęte w nim rozwiązanie wprowadza szczególny rodzaj stałego pełnomocnictwa do zastępowania danego podmiotu, ale w trakcie kontroli podatkowej. Jednakże ani z akt sprawy, ani z treści skargi i pisma strony nie wynika aby Pani E. S. była ustanowiona pełnomocnikiem skarżącej Spółki w oparciu o art. 137 § 1 lub 2 Ordynacji podatkowej. Przechodząc zatem na grunt rozpatrywanej sprawy przypomnieć wypada, że kwestię m.in. sposobu doręczenia pism osobom prawnym reguluje art. 151 ustawy Ordynacja podatkowa. W myśl tego przepisu osobom prawnym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby – osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Osobą taką nie jest osoba jak mylnie twierdzi strona skarżąca, której udzielono szczególnego pełnomocnictwa do odbioru pism, czy też osoba, która jest regulaminowo upoważniona do ich odbioru. W wypadku doręczenia pisma pracownikowi, co w tej sprawie nie jest sporne, należy przyjąć domniemanie, iż osoba która dysponuje pieczęcią firmową pracodawcy (a co w tej sprawie wynika z akt) i potwierdza odbiór korespondencji, jest upoważnioną osobą do odbioru pism (por. wyrok z 26.05.2004 r., Sygn. akt: III SA 3374/02, lex 158471, wyrok NSA z 19.03.2003, Sygn. akt: III SA 3253/02, lex 148961). Z kolei w myśl art. 144 Ordynacji podatkowej organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. A zatem trzeba przyjąć, iż doręczenie decyzji nastąpiło z zachowaniem prawem przewidzianych wymogów. W związku z powyższym sprawa uchybienia terminu do wniesienia odwołania (art. 233) pozostaje poza sporem. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania stwierdził organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten ma charakter bezwarunkowy. Oznacza to, że stwierdzone przez organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje go do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. Z tych względów zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 228 § 1 pkt. 2 ustawy nie znajduje żadnego oparcia w przepisach prawa. Należy zatem stwierdzić, iż organy podatkowe nie naruszyły art. 145 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.