I SA/Łd 371/09

Dnia 7 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie pismem z dnia 16 czerwca 2009 roku T.P. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji przez organ pierwszej instancji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł., podczas gdy sprawa jest merytorycznie badana przez sąd administracyjny, który może nakazać Dyrektorowi Izby Skarbowej merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy bez przeprowadzania dodatkowego postępowania. Ponadto, w ocenie skarżącego, wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, gdyż zaskarżona decyzja nie miała charakteru wymiarowego, lecz kierowała sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Jednakże po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Stosownie do treści powołanego przepisu, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Jednocześnie wyjaśnić należy, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożonego na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 295-296). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja kasatoryjna Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja nie nakłada zatem na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Tym samym nie spełnia ona wskazanych powyżej kryteriów wykonalności i z tego powodu wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w postanowieniu. (MSi)