I SA/Łd 371/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od nieruchomości za grudzień 2014r. oddala skargę. I SA/Łd 371/16 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] r., którą odmówiono A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. umorzenia zaległego podatku od nieruchomości związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej za miesiąc grudzień 2014 r. w kwocie 48.718,00 zł wraz z odsetkami w kwocie 149,00 zł. Organ odwoławczy wskazał, iż Spółka A wnioskiem z dnia 22.12.2014 r. zwróciła się z prośbą o udzielenie pomocy de minimis w postaci umorzenia zaległego podatku od nieruchomości za miesiąc grudzień 2014 r. Podatnik uzasadnił wniosek tym, że we wrześniu 2012 r., wskutek pożaru, spłonęła część obiektu, tj. hala o pow. 4.360 m2, koszt odbudowy to ponad 5 min zł, koszty pozostałe (m. in. zabezpieczenie pogorzeliska, czasowe wyłączenie z eksploatacji) ok. 1 min zł. Pożar powstał na skutek nieprawidłowego użytkowania przez najemcę. Ponadto w latach 2008-2013 na prace naprawcze, konserwacyjne i adaptacyjne Spółka poniosła nakłady o łącznej wartości blisko 2 mln zł. Zarządzanie obiektem przemysłowym w tak trudnym środowisku, jakim jest gmina Z., jest wyjątkowo skomplikowane. Swoją działalność (tj. produkcję przędzy) Spółka opiera głównie na eksporcie na wschód (Rosja, Białoruś, Ukraina), co jest obecnie znacznie utrudnione ze względu na sytuację polityczną - od stycznia 2014 r. Spółka zaobserwowała spadek eksportu na wschód o ok. 50%, a mimo to nie nastąpiła redukcja etatów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po przytoczeniu treści przepisów art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz szeregu orzeczeń sądów administracyjnych w tym przedmiocie, podzieliło stanowisko Burmistrza Z., że w sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za miesiąc grudzień 2014 r., co potwierdza analiza dokumentów i ustalenia kondycji ekonomiczno-finansowej Spółki dokonane na podstawie bilansów, rachunków zysków i strat za lata 2010-2015, deklaracji VAT-7, dodatkowych informacji oraz oświadczeń, analizy stanu majątkowego i źródeł finansowania, osiąganych przychodów i ponoszonych kosztów. Organ odwoławczy przeanalizował dane z bilansów Spółki z lat 2012 – 2015. Wskazał, że z rachunków zysków i strat wynika, że rok 2012 zakończył się zyskiem netto 352.731,10 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 501.052,60 zł, zaś rok 2013 zakończył się zyskiem netto 766.817,71 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 917.889,92 zł. Za rok 2014 zysk netto wyniósł 88.212,41 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 108.341,40 zł. Według rachunku zysku i strat na 30.06.2015 r. zysk netto wyniósł 679.209,01 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 876.730,24 zł. Według rachunku zysku i strat na 30.09.2015 r. zysk netto wyniósł 3.213.188,58 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 4.014.282,84 zł. Na podstawie tych danych organ odwoławczy przyjął, że w analizowanym okresie kapitał własny Spółki wzrastał, ponoszone były nakłady inwestycyjne, Spółka osiągała znaczne zyski i dochody do opodatkowania. Zobowiązania budżetowe wobec pracowników regulowane były terminowo. Wobec tego w analizowanej sprawie nie można uznać, że odmowa umorzenia zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę za miesiąc grudzień 2014 r. wiązałaby się dla Spółki ze znaczącym obciążeniem finansowym (według rachunku zysków i strat z dnia 30.09.2015 r. Spółka osiągnęła zysk netto na poziomie 3.213.188,58 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 4.014.282,84 zł). W zestawieniu eksportu za lata 2012-2015 za miesiące od I-VII Spółka wykazała spadek eksportu. W 2012 r. eksport wyniósł łącznie 1.782.884,00 zł, w 2013 r. 1.412.739,80 zł, w 2014 r. 1.061.349,60 zł, w 2015 r. 960.687,71 zł. Z powyższego wynika, iż zmniejszone obroty z tytułu eksportu występowały od 2012 r. Eksport nie załamał się nagle w 2014 r., czy w 2015 r., lecz była to tendencja występująca już wcześniej, skutkująca obniżeniem wpływów z tego tytułu. Zmniejszone obroty z tytułu eksportu nie przełożyły się na jednak na wynik finansowy firmy (zysk netto), który w trakcie 2015 r. znacznie wzrósł (rachunki zysków i strat na początek 2015 r. i dotyczące poszczególnych okresów 2015 r.). Z deklaracji VAT-7 z analizowanego okresu wynika, że w maju 2015 r. wystąpiła wpłata należności do Urzędu Skarbowego w kwocie 1.367,00 zł, natomiast w pozostałych miesiącach występowały kwoty zwrotów (tj. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym). W formularzu składanym przy ubieganiu się o pomoc de minimis Spółka wskazuje, że obroty wnioskodawcy maleją, zwiększeniu ulegają zapasy lub niewykorzystany potencjał do świadczenia usług, zmniejsza się przepływ środków finansowych. Wnioskodawca nie odnotowuje jednak – jak wskazało SKO - rosnących strat, nie ma nadwyżek produkcji, nie zwiększa się suma zadłużenia wnioskodawcy, nie rosną odsetki od zobowiązań i nie zmniejsza się wartość aktywów netto wnioskodawcy. W ocenie Kolegium odmawiając wnioskowanej ulgi, organ I instancji nie przekroczył granic swobodnego uznania. W przypadku podatnika ubiegającego się o umorzenie zaległości podatkowej wiadomym jest, iż ważny interes podatnika przejawia się w dążeniu do wyzbycia się tych zaległości, jednak powinien on być ważny w sensie obiektywnym, nie może to być subiektywne przekonanie o konieczności umorzenia zaległości podatkowej. Kolegium uznało, że za umorzeniem należności podatkowych nie może przemawiać też fakt, iż Spółka poniosła straty z tytułu nieprawidłowego gospodarowania wynajmowaną powierzchnią przez najemcę. Podnoszoną przez skarżącą okoliczność, że zdarzenie losowe w postaci pożaru związane było (i jest nadal) z regularną działalnością gospodarczą prowadzoną przez jednego z najemców - przetwórstwo odpadów wymagające zezwolenia organów administracji publicznej, można też odnieść do prowadzonej przez Spółkę własnej polityki gospodarczej, bowiem zdecydowała się zawrzeć umowę najmu z firmą prowadzącą przetwórstwo odpadów. Tym samym musiała liczyć się z różnymi konsekwencjami związanymi z rodzajem działalności prowadzonej przez najemcę. Skarżąca nie może oczekiwać, że straty spowodowane przez działanie jej kontrahenta i związane z tym koszty (zabezpieczenie pogorzeliska, prace remontowe, odbudowa hali) będzie pokrywał budżet gminy poprzez udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Ryzyko związane z doborem kontrahentów (najemców) nie może być przenoszone na organ podatkowy i odbywać się kosztem należności budżetowych gminy. Wszelkie wykonywane prace remontowe i modernizacyjne mające na celu podwyższenie standardu lokali w obiekcie i dostosowanie powierzchni do potrzeb najemców, a co za tym idzie przyciągnięcie kolejnych przedsiębiorców, leżą w interesie Spółki, służą poszerzeniu jej działalności i mają na celu osiągnięcie zwiększonych dochodów. W tej sytuacji przychylenie się do wniosku podatnika i udzielenie wnioskowanej ulgi prowadziłoby do uprzywilejowania Spółki wobec innych podatników regulujących zobowiązania podatkowe. Byłoby też sprzeczne z interesem publicznym i oznaczałoby w istocie przerzucenie na społeczność lokalną kosztów prowadzenia działalności gospodarczej i skutków ryzyka ekonomicznego związanego z jej prowadzeniem. Organ podkreślił, iż zapewnienie środków finansowych niezbędnych na cele prowadzonej działalności gospodarczej nie może odbywać się kosztem uszczuplenia środków publicznych, a za takie należy uznać przyznanie ulg podatkowych, w szczególności w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Podatnik powinien tak planować swoje wydatki oraz przeznaczać środki na inwestycje, aby uwzględnić również płacenie należności podatkowych. SKO wskazało także, że Burmistrz Z., mając na uwadze "interes podatnika" i "interes publiczny", umorzył zaległy podatek od nieruchomości wraz z należnymi odsetkami za miesiące styczeń - czerwiec 2008 r. w łącznej kwocie 283.248,00 zł, w związku z zakupem przedmiotowej nieruchomości w grudniu 2007 r. Organ I instancji wziął wówczas pod uwagę stan techniczny zakupionych obiektów i fakt przywrócenia ich do takiego stanu, aby Spółka miała możliwość jak najszybszego prowadzenia działalności gospodarczej. Wynika z tego, że przez pół roku organ udzielał Spółce wsparcia, umarzając zaległy podatek od nieruchomości. Przeznaczenie środków jedynie na korzyść jednego podmiotu gospodarczego jest sprzeczne z zasadami równego traktowania wszystkich podatników i stawia go w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podmiotów płacących regularnie swoje zobowiązania. Nie można usprawiedliwiać "interesem publicznym" uprzywilejowania jednego podatnika kosztem całej społeczności lokalnej. Kolegium podkreśliło też, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji Spółka posiadała środki finansowe na kontach bankowych, jednak nie regulowała zaległości podatkowych. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że podnoszone przez Spółkę okoliczności (chociaż mające dla działalności Spółki duże znaczenie i mogące powodować trudności w jej prowadzeniu) nie mogą być argumentem przemawiającym za umorzeniem zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za miesiąc grudzień 2014 r. oraz umorzeniem odsetek za zwłokę. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik Spółki A wniósł o uchylenie ww. decyzji SKO w P. i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego"; - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia sprawy, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i uznaniem, iż w sprawie nie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego"; - art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób rzetelny i budzący zaufanie do organów podatkowych, w szczególności poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, co skutkowało przyjęciem, że brak jest podstaw do umorzenia zaległego podatku od nieruchomości; - art. 121 § 1 w zw. z art. 187 § 3 oraz art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie przez organy podatkowe, ponieważ postępowanie podatkowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w szczególności z uwagi na fakt, iż Burmistrz Z. wyraża niejednolite stanowisko w zakresie istnienia przesłanki "interesu publicznego", w szczególności stanowisko organu w tym zakresie (istnienia interesu publicznego) wyrażone zostało w piśmie Burmistrza z dnia 26 września 2012 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zarzuty skargi nie są uzasadnione, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd pragnie podkreślić, iż Sp. z o.o. A zwracała się do Burmistrza Z. kilkakrotnie z prośbą o umorzenie zaległych podatków od nieruchomości (za inne okresy podatkowe), podnosząc te same argumenty, tj. pożar hali we wrześniu 2012 r., poniesienie w latach 2008-2013 dużych nakładów na obiekty wykorzystywane w działalności gospodarczej, trudności w zarządzaniu obiektem przemysłowym w trudnym środowisku, jakim jest gmina Z., załamanie eksportu na wschód Europy (Rosja, Białoruś, Ukraina). Sąd rozpoznając skargę w tej sprawie w pełni podziela argumentację wyrażoną w wyroku z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. I SA/Łd 508/15, którym oddalono skargę Spółki na decyzję SKO w P. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za miesiąc wrzesień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Przepis art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – dalej: "O.p." - przewiduje możliwość, na wniosek podatnika, umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Ponieważ skarżąca jest przedsiębiorcą, zastosowanie do udzielenia wnioskowanej przez nią ulgi ma przepis art. 67b Ordynacji podatkowej, określający warunki udzielenia ulg stanowiących pomoc publiczną, nie stanowiących tej pomocy oraz będących tzw. pomocą de minimis. Podkreślić jednakże należy, że bez względu na uregulowania ww. przepisu, w każdym przypadku organ udzielający ulgi powinien stwierdzić, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 67a § 1 O.p. Jeżeli ważny interes podatnika lub interes publiczny nie występują w sprawie, organ podatkowy nie może udzielić ulg w spłacie należności, nawet jeżeli pomoc taka byłaby dopuszczalna na gruncie odrębnych przepisów, w tym art. 67b O.p. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. została zatem wydana w oparciu o art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Interpretacja powyższego przepisu i jego prawidłowe zastosowanie musi uwzględniać ten podstawowy fakt, że przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy. Z istoty zaś uznania administracyjnego wynika, że organ podatkowy ma swobodę wyboru określonego rozwiązania (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2002 r. III SA 659/2001, ONSA 2003/3 poz. 105 wydany na tle analogicznego unormowania zawartego wcześniej w art. 67 O.p. oraz aprobującą glosę do tego orzeczenia M. Jaśkowskiej, zamieszczoną w OSP 2003/9 poz. 112). Zatem nawet ustalenie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., nie wiąże organu podatkowego, to znaczy organ podatkowy nie musi podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może (w ramach swego uznania) zadecydować o odmowie przyznania ulgi, nawet wówczas, gdy istnieje "ważny interes podatnika", czy też "interes publiczny". Zakres sprawowanej przez sąd kontroli decyzji uznaniowych jest znacznie ograniczony. Sprowadza się on zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Prawidłowe zastosowanie art. 67a O.p. wiąże się bowiem z obowiązkiem ustalenia przez organ podatkowy, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji organ podatkowy powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, by na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Jest zatem obowiązany dokładnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy (art. 122 O.p.), a w szczególności w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.) oraz wszechstronnie i wnikliwie rozważyć całokształt tego materiału (art. 191 O.p.). Dopiero po ustaleniu w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy może dokonać prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a O.p. Oceniając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organu odwoławczego. Organ podatkowy zebrał i ocenił materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej spółki. Ponadto umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu wzywając do złożenia informacji o jej sytuacji finansowej oraz materialnej, a także informując o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału. Organ podatkowy nie naruszył zatem zasad prowadzenia postępowania dowodowego. Mając na uwadze treść ww. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. zasadnie organy podatkowe skoncentrowały się na ocenie, czy sytuacja skarżącej spółki uzasadnia przyjęcie, że za wnioskowanym przez nią umorzeniem zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za grudzień 2014 r. w kwocie 48.718,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, przemawia istnienie jej ważnego interesu lub interesu publicznego. Sąd podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd o wyjątkowym charakterze ulgi, jaką jest umorzenie należności podatkowych. Ulga ta oznacza w istocie rezygnację z wpływów do budżetu państwa i stanowi - aczkolwiek dopuszczone przez ustawodawcę i niezbędne z punktu widzenia kompletności systemu podatkowego - to jednak odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu strony decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o umorzeniu lub nie zaległości podatkowej. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości. Ponieważ instytucja umorzenia ma charakter wyjątkowy (zasadą jest bowiem płacenie podatków), uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych i okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu wnioskującego o ulgę (zob. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexixNexis, Warszawa 2004; s. 253). Również "interes publiczny", o jakim mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. Zdaniem Sądu, organy podatkowe właściwie oceniły sytuację skarżącej Spółki i okoliczności podnoszone przez nią w toku postępowania, uznając w rezultacie, iż brak jest podstaw do umorzenia przedmiotowych zaległości podatkowych z uwagi na nie wystąpienie w sprawie niezbędnych do tego przesłanek. Dotyczy to zarówno przesłanki ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego. Zdaniem Sądu, powyższa ocena jest swobodna i przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak też uwzględnia przyjętą w orzecznictwie wykładnię przepisów dotyczących przyznawania przywilejów podatkowych w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Wynik powyższej oceny, mimo że niezgodny z oczekiwaniami skarżącej, nie może oznaczać, że przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach, których uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ odmówił wnioskowanego umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za grudzień 2014 r. w kwocie 48.716,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Odwołując się do zebranych w sprawie dowodów podnieść należy, że z rachunku zysków i strat za lata 2012 – 2014 wynika, iż lata te kończyły się dla skarżącej zyskiem. I tak rok 2012 zakończył się zyskiem netto 352.731,10 zł, a dochód do opodatkowania za ten rok wyniósł 501.052,60 zł, rok 2013 zakończył się zyskiem netto 766.817,71 zł, a dochód do opodatkowania za ten rok wyniósł 917.889,92 zł. Za rok 2014 zysk netto wyniósł 88.212,41 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 108.341,40 zł. Według rachunku zysku i strat na 30.06.2015 r. zysk netto wyniósł 679.209,01 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 876.730,24 zł. Według rachunku zysku i strat na 30.09.2015 r. zysk netto wyniósł 3.213.188,58 zł, a dochód do opodatkowania wyniósł 4.014.282,84 zł. Z kolei z bilansu sporządzonego na dzień 31.12.2013 r. wynika, iż kapitał własny Spółki wynosi 7.576.575,77 zł. Aktywa trwałe Spółki na koniec 2013 r. wynoszą 2.223.752,40 zł, a aktywa obrotowe 6.960.715,84 zł, zaś wartość rzeczowych aktywów trwałych brutto wynosi 8.045.019,84 zł. Wartość zapasów to 1.448.829,55 zł. Należności krótkoterminowe wynoszą 2.363.654,55 zł, a zobowiązania i rezerwy na zobowiązania wynoszą 1.607.892,47 zł. Należy więc potwierdzić słuszność twierdzeń SKO, że w analizowanym okresie utrzymana była tendencja rozwoju Spółki, ponoszone były nakłady inwestycyjne. Zobowiązania budżetowe oraz w stosunku do pracowników regulowane były terminowo. Przedstawione dowody i wynikające z nich dane potwierdzają dobrą sytuację finansową Spółki, zatem wnioski organów podatkowych prowadzące do rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji są właściwe i zasługują na aprobatę. Oceny powyższej nie zmienia zdaniem Sądu również powoływany przez stronę fakt zmniejszenia eksportu na rynki wschodnie. Tego rodzaju trudności wpisane są w specyfikę prowadzonej w profesjonalny sposób działalności gospodarczej i dotykają wielu podmiotów gospodarczych, a fakt spadku eksportu nie zachwiał w istocie kondycją finansową Spółki. Odnosząc się do zarzutów skarżącej o nieuwzględnieniu przez organy podatkowe zdarzenia losowego z września 2012 r., tj. pożaru hali, który spowodował straty dla Spółki i konieczność poniesienia przez nią dużych nakładów na odbudowę hali, wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej organy nie kwestionowały podnoszonych przez Spółkę ww. okoliczności, mimo to uznały za nieprzekonywujące twierdzenia Spółki, iż zdarzenie to w znacznym stopniu zaważyło na jej kondycji. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych w tym zakresie. Zdaniem Sądu, mimo pożaru i poniesionych strat, jak wynika z zebranych w sprawie dowodów, Spółka rozwija się, inwestuje, powiększając kapitał własny. Stwierdzić też należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ podatkowy, iż otrzymanie niskiej, nieadekwatnej do poniesionych strat (powstałych w wyniku pożaru) kwoty odszkodowania nie może być rekompensowane kosztem budżetu Gminy. Poza tym słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji, iż poniesienie przez Spółkę straty z tytułu nieprawidłowego gospodarowania przez jednego z jej najemców wynajmowaną powierzchnią nie może przemawiać za umorzeniem należności podatkowych. Podatnik nie może oczekiwać, iż straty spowodowane przez działanie jego kontrahenta i związane z tym koszty (zabezpieczenie pogorzeliska, prace remontowe, odbudowa hali) będzie pokrywała ulga w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Ryzyko związane z doborem kontrahentów (najemców) nie może być przenoszone na organ podatkowy. Również trudności finansowe związane z nieterminowym regulowaniem należności przez odbiorców towarów czy usług (najemców), w realiach gospodarki rynkowej nie można uznać za zjawisko wyjątkowe i szczególne. Okoliczność ta nie może stanowić wystarczającej przesłanki do umorzenia zaległości podatkowych. Zasadnie przy tym zauważono także, iż zmniejszenie dochodów Gminy z racji umorzeń zaległości podatkowych, spowoduje zmniejszenie środków przeznaczanych na realizację potrzeb zbiorowych społeczeństwa. Przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych nie może też stanowić dla Spółki swoistego rodzaju wynagrodzenia z tytułu inwestycji prowadzonych na terenie Gminy; ponoszenie nakładów w celu osiągnięcia zysku jest bowiem wyznacznikiem każdej działalności gospodarczej i nie może uzasadniać umorzenia zaległości podatkowych. Sąd podziela również wynikający z uzasadnienia decyzji pogląd organów podatkowych, który należy odnieść do oceny istnienia "interesu publicznego" w sprawie, że z instytucji umarzania zaległości podatkowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z długu podatkowego, w sytuacji gdy skarżąca spółka skorzystała już z ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń-czerwiec 2008 r. w kwocie 283.248,00 zł, tym bardziej, że Ordynacja podatkowa przewiduje inne możliwości złagodzenia warunków wykonania zobowiązania podatkowego, np. rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Reasumując stwierdzić należy, że sytuacja skarżącej dotycząca przyczyn powstania spornej zaległości, na które powoływała się w swoim wniosku, przy jednoczesnej korzystnej sytuacji finansowej skarżącej umożliwiającej zapłatę przedmiotowych zaległości podatkowych, nie jest sytuacją, która ze względu na swoją wyjątkowość uzasadniałaby udzielenie wnioskowanej ulgi. Organy podatkowe przeanalizowały sytuację finansową skarżącej w oparciu o dane wynikające z przywołanych w zaskarżonej decyzji dowodów i zasadnie podnosiły, że dowody te świadczą o dobrej kondycji finansowej strony. Wobec powyższego uznać należy, że wbrew zarzutom skarżącej, organy podatkowe rozpatrując jej wniosek zasadnie wzięły pod uwagę wszystkie przesłanki udzielenia ulgi wymienionej w przepisie art. 67a Ordynacji podatkowej, biorąc pod uwagę z jednej strony sytuację finansową i możliwości płatnicze strony skarżącej, a z drugiej strony obowiązki publicznoprawne i zasady nimi rządzące. Sam fakt wystąpienia pożaru jako zdarzenia nadzwyczajnego sam w sobie nie stanowi uzasadnienia dla zastosowania ulgi, szczególnie gdy nie powoduje takiego pogorszenia sytuacji finansowej skarżącej spółki, żeby nie mogła ona zapłacić spornej zaległości. Bez znaczenia pozostaje także podnoszony w skardze fakt pożaru, który miał miejsce na terenie obiektu spółki w dniu [...] stycznia 2015 r. Argument ten nie znalazł się we wniosku Spółki o udzielenie pomocy de minimis, nie był więc przedmiotem rozważań organu w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym należy uznać, iż organy obu instancji dokonały wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zarówno pod względem istnienia przesłanki "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego" i odniosły się do wszystkich argumentów strony podniesionych zarówno we wniosku jaki i w toku postępowania. Biorąc powyższe po uwagę, Sąd nie stwierdził w tej sprawie naruszenia przepisów wskazanych w skardze. Okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem sprawy, nie oznacza uchybienia zasadzie zaufania do organów podatkowych, strona bowiem ma prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Oceniły przedstawione przez skarżącą przyczyny, dla których domagała się ona umorzenia zaległości podatkowych. Wyjaśniły również powody, dla których uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki ich umorzenia. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), należało skargę oddalić. ak