I SA/Łd 376/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 12 maja 2025 roku Nr 1001-IEE.7192.105.2025.5.JS w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. 2 lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo H. F. oznaczone jako "Wniosek" (datowane na 28 maja 2025 r.) dotyczące postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 12 maja 2025 r. 1001-IEE.7192.105.2025.5.JS utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Skierniewicach z 20 marca 2025 r. 1022-SEE.7113.1.154.2025.2 w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 16 września 2016 r. Z odpowiedzi na skargę wynika, że zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi ww. pismo z 28 maja 2025 r. jest skargą na postanowienie tego organu z 12 maja 2025 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z dnia 3 lipca 2025 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. Ponadto skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL. Skarżącej doręczono również odpis odpowiedzi na skargę. 17 lipca 2025 r. do akt sprawy wpłynęło pismo strony (datowane na dzień 15 lipca 2025 r.) oznaczone jako "Wniosek", w którym H. F. oświadczyła, że nie składała skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 12 maja 2025 r. i nie wyraziła woli jej złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne w przedstawionej powyżej sprawie należy umorzyć. Powyższa ocena wynika z następujących okoliczności ustalonych przez Sąd na podstawie akt sprawy nadesłanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wraz z odpowiedzią na skargę. Postanowieniem z 20 marca 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Skierniewicach umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku H. F.. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło na wniosek wierzyciela, tj. Wojewody Lubelskiego wyrażony w piśmie z 10 marca 2025 r. (postanowienie – karta 31 akt podatkowych). 10 kwietnia 2025 r. (data nadania przesyłki) H. F. skierowała do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi pismo (datowane na 9 kwietnia 2025 r.), oznaczone jako "Wniosek", z żądaniem stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Skierniewicach z 20 marca 2025 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zakwalifikował pismo strony z 9 kwietnia 2025 r. jako zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Skierniewicach z 20 marca 2025 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, wskazując w uzasadnieniu, że pismo to zostało wniesione w terminie 7 dni od doręczenia stronie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Skierniewicach. W dalszej części uzasadnienia (str. 5) organ drugiej instancji wyjaśnił, że tryb stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji i postanowień ostatecznych, tj. takich, na które nie przysługuje środek zaskarżenia (odwołanie/zażalenie). Ponieważ pismo skarżącej zostało wniesione w terminie do wniesienia zażalenia, a zatem od postanowienia które nie było ostateczne, organ odwoławczy zakwalifikował pismo strony jako zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi konsekwentnie ocenił, że pismo skarżącej z 28 maja 2025 r. (złożone w terminie do wniesienia skargi) jest w istocie skargą na postanowienie tego organu z 12 maja 2025 r., a nie wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Skierniewicach. Podkreślić przy tym należy, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi pismem z 5 czerwca 2025 r. wystąpił do skarżącej z wezwaniem do sprecyzowania charakteru jej pisma z 28 maja 2025 r., tj. do wyjaśnienia czy jest to skarga, czy też pismo to należy rozpoznać w innym trybie (wezwanie – karta 46 akt podatkowych). 23 czerwca 2025 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo strony z 17 czerwca 2025 r. oznaczone jako "Wniosek uzupełniający", z którego nie wynika jaki jest charakter jej pisma z 28 maja 2025 r. Wobec powyższego organ odwoławczy przyjął, że pismo H. F. z 28 maja 2025 r. jest skargą do sądu administracyjnego. W konsekwencji sporządził odpowiedź na skargę, którą wraz z aktami sprawy przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Mając na uwadze przedstawiony przebieg postępowania Sąd wstępnie ocenił, że pismo skarżącej z 28 maja 2025 r. stanowi skargę na postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 12 maja 2025 r. Wobec powyższego wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi, uzupełnienia jej braków formalnych (numer PESEL) oraz doręczył odpis odpowiedzi na skargę. Ponieważ w odpowiedzi na powyższe wezwania skarżąca w piśmie z 15 lipca 2025 r. złożyła wyraźne oświadczenie, zgodnie z którym jej pismo z 28 maja 2025 r. nie jest skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 12 maja 2025 r., Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie sądowe należy umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz.935) – powoływanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.". Zgodnie z przywołanym przepisem: Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Przesłanki skutecznego cofnięcia skargi zostały określone w art. 60 p.p.s.a., zgodnie z którym: Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd stwierdził, że oświadczenie skarżącej, zgodnie z którym jej pismo z 28 maja 2025 r. nie jest skargą i nie wyraziła woli jej złożenia, należy traktować tak jak oświadczenie o cofnięciu skargi. Tym bardziej, że umorzenie postępowania będące następstwem skutecznego cofnięcia skargi spełnia żądanie strony, która w piśmie z 15 lipca 2025 r. domagała się przerwania biegu postępowania sądowego i zwrotu akt do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi. Sąd uznał, że cofnięcie to jest prawnie skuteczne, ponieważ uwzględnienie oświadczenia skarżącej i umorzenie postępowania sądowego nie prowadzi do obejścia prawa, ani do utrzymania w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności. Mając na uwadze powyższe sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. mko