I SA/Łd 377/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący:, Sędzia NSA, J. Brolik, Sędziowie NSA, P. Janicki (spr.), W. Jarzębowski, Protokolant K. Brykalska-Stępień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2004 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych na 2002 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy R. określił panu W.M. wysokość zaległości podatkowej II raty z tytułu podatku od środków transportowych w kwocie 275,00 zł oraz wysokość odsetek od tej kwoty. Powyższa decyzja wydana została na podstawie z art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn.: Dz. U z 2002 r. nr 9 póz. 84) oraz § l ust. l Uchwały Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...], oraz uchwały Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pan W.M. w okresie od l stycznia 2002 roku był współwłaścicielem samochodu ciężarowego marki Mercedes Benz 307 D nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 3500 kg, i nie spełnił obowiązku podatkowego ciążącego na właścicielach takich środków transportu. W odwołaniu od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skarżący żądając uchylenia decyzji Wójta Gminy R. zakwestionował podstawę prawną opodatkowania podatkiem od środków transportu, gdyż jego zdaniem temu opodatkowaniu podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, czyli wówczas gdy masa przekracza 3,5 tony. Zdaniem skarżącego jego samochód mając dopuszczalną masę całkowitą równą 3500 kg nie podlega ustawie o opłatach i podatkach lokalnych. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do ustawy "Prawo o ruchu drogowym" z dnia 20 czerwca 1997r., i używa sformułowania "od", które nie występuje w ustawie prawo o ruchu drogowym. Wielkość 3,5 tony jest w ustawie "Prawo o ruchu drogowym" wielkością graniczną i nie występuje jednocześnie w dwóch przedziałach. Dlatego sformułowanie "od 3,5 tony" skarżący rozumie jako każdą wielkość powyżej 3,5 tony. Decyzją z dnia [...] samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy R. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pan W.M. jest współwłaścicielem samochodu ciężarowego, w którego dowodzie rejestracyjnym widnieje zapis, że jest to samochód o dopuszczalnej masie całkowitej 03500 kg. Samochód ten , zdaniem organu odwoławczego podlega opodatkowaniu zgodnie z przepisem art. 8 pkt. l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych , gdyż przepis ten dotyczy samochodów od 3,5 tony i poniżej 12 ton. W przedziale "od 3,5 t. i poniżej 12 ton" mieszczą się samochody równe dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2003 roku W.M. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu podniósł, że ma samochód do 3,5 tony i w związku z tym nie podlega ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. W uzupełnieniu skargi skarżący ponadto wskazał, iż organy naruszyły przepis dotyczący udzielania pisemnych informacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, wnosząc jednocześnie o uznanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji jako integralnej części odpowiedzi na skargę. Rozpoznając sprawę stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, póz. 1271 ze zm./ stanowiącym, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszym rzędzie podnieść należy, że przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną i samodzielną gałąź prawa. W procesie stosowania prawa podatkowego i wyjaśniania treści przepisów tego prawa prymat musi być przyznany wykładni gramatycznej (językowej) jako najbliższej znaczeniowo tekstowi prawa. Dopiero wówczas, gdy wyniki powyższej wykładni nastręczają problemy interpretacyjne są niejasne lub wieloznaczne stosować należy wszelkie inne wypracowane przez doktrynę i judykaturę metody interpretacji przepisów prawa. Jedną z tych metod jest wykładnia systemowa odwołująca się do przepisów innej dziedziny prawa mieszczących się w ramach systemu obowiązującego prawa. Wydaje się, że do tej właśnie metody interpretacji przepisów prawa odwoływał się skarżący w swych pismach procesowych, w tym w szczególności w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w uzupełnieniu tego odwołania snując porównania zapisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. nr 9 z 2002r., póz. 84 ze zmianami) do ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. nr 98, póz. 602 ze zmianami). Jak jednak wskazano wyżej tego rodzaju zabiegi i wysnuwanie na ich podstawie wniosków w zakresie prawa podatkowego jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy wykładnia przepisów prawa podatkowego nie daje wystarczających rezultatów. W rozpoznawanej sprawie jednak taka sytuacja nie zachodzi. Przedmiotem sporu między stronami jest zapis art. 8 pkt l cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowiącego, że opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Nie są zaś kwestionowane ustalenia organów stwierdzające, że skarżący jest współwłaścicielem samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej wynoszącej 3,5 tony. W tej sytuacji nie może być żadnych wątpliwości co do tego, że pojazd ten podlega opodatkowaniem od środków transportu na podstawie cytowanego wyżej przepisu. Samochód o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony należy do dwóch zbiorów rzeczy (pojazdów). Jednego, w którym zawierają się pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do3,5 tony oraz drugiego, do którego przynależą wszystkie rzeczy (pojazdy) o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 ton. Zbiory te nie są całkowicie rozdzielne. Wspólne są w obu tych zbiorach przedmioty (pojazdy) o dopuszczalnej masie całkowitej równej 3,5 tonom. Skoro, zatem samochód o DMC 3,5 tony należy do zbioru pojazdów zawierających się w przedziale od 3,5 tony to znaczy to tyle, że przy spełnieniu pozostałych warunków z ustawy podlega on opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych na podstawie art. 8 pktl cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stanowisko powyższe nie byłoby zasadne gdyby ustawodawca podatkowy nie użył w cytowanej ustawie dla oznaczenia dolnego progu samochodów ciężarowych podległych opodatkowaniu wyrazu "od 3,5 tony", lecz np. "powyżej 3,5 ton" jak to uczynił w ustawie prawo o ruchu drogowym czy też w samej ustawie podatkowej dla określenia górnego progu danej kategorii pojazdów. Skoro jednak ustawodawca zdefiniował samochody ciężarowe podlegające opodatkowaniu jako pojazdy o DMC od 3,5 tony to nie ma żadnych podstaw prawnych, aby odstępować od przyjętych i powszechnie stosowanych reguł wykładni językowej i nadawać cytowanemu pojęciu inne znaczenie. Nie może być także uznany za trafiły zarzut sformułowany w uzupełnieniu skargi, iż naruszono przepis dotyczący udzielania pisemnych informacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego od początku 2003 r. przepis art. 14a ordynacji podatkowej przewidywał, że obowiązek udzielania tych informacji nie dotyczy spraw, w których toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Nie może, zatem być mowy o wprowadzeniu w błąd skarżącego, czy też celowym przedłużaniu postępowania w tym zakresie, które miałoby prowadzić do udzielenia odpowiedzi już po zmianie stanu prawnego. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr153,poz.1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.