I SA/Łd 377/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 30 lipca 2024 roku nr SKO.4140.186.2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 30 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej "SKO", "Kolegium"), uchyliło w całości wydaną wobec E. K. i R. K. decyzję Prezydenta Miasta Pabianic z 6 marca 2024 r. ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za 2022 r., ustaliło wysokość ww. zobowiązania podatkowego R. K. i umorzyło postępowanie w sprawie ustalenia wysokości ww. zobowiązania podatkowego prowadzone w stosunku do E. K.. Decyzja została doręczona R. K. i uznana za doręczoną w sposób zastępczy E. K.. Z adnotacji sporządzonych na kopercie zawierającej skarżoną decyzję wynika, że została ona wysłana na prawidłowy adres, wskazany przez samą stronę, pod którym odbierała już korespondencję w toku postępowania, pierwsze awizo zostało dokonane w dniu 2 sierpnia 2024 r., zaś powtórne awizo w dniu 12 sierpnia 2024 r. Na przedmiotową decyzję Kolegium E. K.złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, nadając ją przesyłką poleconą w dniu 2 czerwca 2025 r. W skardze zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 17 lipca 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Rozstrzygnięcie zostało doręczone R. K. 9 lipca 2025 r., zaś E. K. 31 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.), z zastrzeżeniem wynikającym z art. 53 § 3 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została przesłana na prawidłowy adres, wskazany przez samą stronę, pod którym odbierała już korespondencję w toku postępowania. Korespondencja zawierająca ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego po raz pierwszy została awizowana w dniu 2 sierpnia 2024 r., powtórne awizo miało miejsce 12 sierpnia 2024 r. Wobec powyższego – stosownie do art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.), doręczenie należało uznać za dokonane z upływem 16 sierpnia 2024 r. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (14 dni od próby pierwszego doręczenia – przyp. Sądu), a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W konsekwencji trzydziestodniowy termin na wniesienie na wniesienie przez E. K. skargi na wskazaną decyzję SKO w Łodzi - liczony zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a.- upłynął w dniu 16 września 2024 r. (ostatni dzień 30-dniowego terminu przypadał na niedzielę, 15 września 2024 r.). Natomiast skarga została wniesiona w dniu 2 czerwca 2025 r. (data stempla pocztowego), a więc po terminie. Wskazać przy tym należy, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak nie został on uwzględniony. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Łd 377/25 tut. Sąd odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia skargi. Wskazane postanowienie nie zostało zaskarżone. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Ake.