I SA/Łd 378/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Ł. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. i poszczególne miesiące 2014 r. oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym miesiącu, za kwiecień 2014 r. i do zwrotu za sierpień 2014 r. p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z 4 maja 2018 r. Ł. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie określenia zobowiązań w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. oraz poszczególne miesiące 2014 r. oraz określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym miesiącu, za kwiecień 2014 r. oraz do zwrotu za sierpień 2014 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 7 czerwca 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 2.324 zł. W odpowiedzi skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że nie posiada środków finansowych na uiszczenie kosztów sądowych, ponieważ od ponad półtora roku znajduje się w trudnej sytuacji finansowej z uwagi na prowadzone przez organ podatkowy postępowanie egzekucyjne. Oświadczył, że od pewnego czasu nie mieszka już z żoną i dziećmi, tylko u znajomych. Nie ponosi kosztów związanych z mieszkaniem, ponieważ pomaga znajomym wokół domu. Skarżący oświadczył, że zawiesił działalność gospodarczą w listopadzie 2017 r. W roku 2017 poniósł stratę z działalności gospodarczej. Od ponad dwóch lat nie jest w stanie płacić składek na ubezpieczenia społeczne i zaległości z tego tytułu wynoszą 40.000 zł. Skarżący oświadczył, że utrzymuje się z pożyczki i kredytu odnawialnego. Oświadczył również że jest prezesem Sp. z o.o. A, ale nie osiągnął z tego tytułu żadnego dochodu. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący nie posiada żadnego majątku. Jako zobowiązania i wydatki stałe wskazał jedynie "pożyczka Bank A 3.000zł". Do wniosku załączono zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2017, z którego wynika, że skarżący osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości 16.171,55 zł, poniósł koszty jego uzyskania w wysokości 17.764,01 zł, a w konsekwencji poniósł stratę w wysokości 1.574 zł. W odpowiedzi na wezwanie referendarza do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący złożył oświadczenie, zgodnie z którym kredyt odnawialny, który został skarżącemu przyznany w Banku A wynosi 50.000 zł. Pożyczka, która według oświadczenia stanowi źródło utrzymania wnioskodawcy, została skarżącemu udzielona przez B Spółkę z o.o. Spółkę komandytową w dniu 1 lutego 2018 r., w wysokości 40.000 zł. Termin spłaty wynosi 10 lat. Skarżący oświadczył, że obecnie nie spłaca kapitału od zaciągniętych zobowiązań. Skarżący oświadczył także, że posiada kredyt konsumpcyjny, który spłaca w ratach wynoszących 2.500 zł miesięcznie z środków z pożyczki od ww. spółki. Skarżący złożył również wyciągi z rachunku bankowego prowadzonego przez Bank A za okres 9 maja do 9 lipca 2018 r., których wynika, że saldo na koniec tego okresu jest ujemne i wynosi -46.961,53 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza wniosek nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zawarte we wniosku oświadczenie o sytuacji majątkowej nie jest kompletne ani wiarygodne. Z oświadczenia wynika, że skarżący nie uzyskuje dochodu z działalności gospodarczej wykonywanej indywidualnie, ani z umowy pracę lub innego źródła przychodu. Skarżący z dniem 30 listopada 2017 r. zawiesił działalność gospodarczą prowadzoną pod nazwą "C". Ze złożonego oświadczenia wynika, że nie uzyskuje dochodu z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu w Spółce z o.o. A, ponieważ spółka nie przynosi zysków. Jako całkowicie niewiarygodne należy ocenić oświadczenie zawarte w uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z którym źródłem utrzymania skarżącego jest pożyczka i kredyt odnawialny "w koncie". Zarówno pożyczka udzielona przez Spółkę z o.o. B jak i kredyt odnawialny związany posiadanym przez skarżącego rachunkiem bankowym, są zobowiązaniami, a nie źródłami utrzymania. Z nadesłanego wyciągu z rachunku bankowego wynika, że kredyt odnawialny związany z rachunkiem (50.000 zł) nie jest spłacany, ponieważ saldo na rachunku bankowym w od maja do lipca 2018 r. było ujemne i wynosiło od około -45.000 zł do -49.000 zł, co oznacza, że kredyt został niemal całkowicie wykorzystany. Analiza poszczególnych operacji prowadzonych za pośrednictwem rachunku bankowego pozwala wyciągnąć wniosek, iż skarżący posiada środki finansowe, których nie ujawnił we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Przykładowo w dniu 15 maja 2018 r. z przedmiotowego rachunku bankowego została uregulowana rata kredytu, w tym z tytułu spłaty kapitału skarżący spłacił 2.164,73 zł a z tytułu odsetek 526,15 zł. Dwa dni później, tj. 17 maja 2018 r. skarżący spłacił minimalną kwotę kredytu z karty kredytowej – 453,82 zł. Skarżący dokonał spłaty powyższych zobowiązań kredytowych również czerwcu 2018 r. (11 i 15 czerwca 2018 r.), co świadczy o tym, że reguluje systematycznie swoje zobowiązania kredytowe. O tym, że skarżący posiada oszczędności lub źródła dochodów, których nie ujawnił we wniosku, świadczą wpłaty dokonywane we wpłatomatach, np. 5.000 zł w dniu 9 czerwca 2018 r. i 4.000 zł w dniu 2 lipca 2018 r. oraz przelew przychodzący w dniu 25 maja 2018 r. (500 zł). Z powszechnie dostępnych informacji wiadomo, że skarżący jest kierowcą rajdowym. Potwierdzają to wydatki dokonywane za pośrednictwem rachunku bankowego związane z uczestnictwem w rajdach, np. w dniu 21 maja 2018 r. 700 zł tytułem wpisowego na rzecz Automobilklubu A i 1000 zł w dniu 5 lipca 2018 r. na rzecz Automobilklubu B. Z rachunku bankowego wynika, że skarżący systematycznie realizuje wpłaty na rzecz przedsiębiorstwa leasingowego. Zarówno wydatki związane w uczestnictwem w rajdach samochodowych jak i na rzecz przedsiębiorstwa leasingowego nie są wydatkami o charakterze koniecznym dla własnego utrzymania, w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Reasumując, pomimo zawieszenia wykonywanej przez skarżącego działalności gospodarczej prowadzonej pod nazwą "C" (z dniem 30 listopada 2017 r.) oraz pomimo iż Spółka A nie przynosi zysków (według oświadczenia), to skarżący dysponuje środkami finansowymi, o czym świadczą wydatki na działalność sportową i spłatę zobowiązań kredytowych. Należy zatem przyjąć, że skarżący może uiścić wpis od skargi i ewentualne dalsze koszty sądowe bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Źródłem dochodu skarżącego może być np. pełniona przezeń funkcja członka zarządu w Spółce z o.o. D z/s w P.. Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. E.B.