I SA/Łd 385/10

Dnia 9 czerwca 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od osób fizycznych za 2008 rok p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu – T. G. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. T.G. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległego podatku od osób fizycznych za 2008 rok. We wniosku tym skarżący podał, iż nie pozostaje w stosunku pracy. Jego jedynym i wyłącznym źródłem utrzymania jest renta chorobowa w wysokości 1.241,70 zł. Kwota ta jest przeznaczana w całości na pokrycie zobowiązań alimentacyjnych na rzecz dwójki studiujących dzieci. Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że uzyskane przez niego środki z tytułu sprzedaży udziałów w Spółce A sp. z o.o. w R. w kwocie 168.753.22 zł zostały przez niego wykorzystane na częściowe uregulowanie podatku dochodowego od sprzedaży udziałów oraz bieżące potrzeby, w tym na uregulowanie zaległych alimentów, opłaty związane z utrzymaniem mieszkania w R. przy ul. M., zakup lekarstw i bieżące utrzymanie. Skarżący wskazał przy tym, że mimo pozostawania w związku małżeńskim nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i ich wspólnymi dziećmi. Zamieszkuje samodzielnie i ponosi koszty utrzymania mieszkania w R. przy ul. A. Nie korzysta z dochodów osiąganych przez żonę, lecz wyłącznie z własnych dochodów, jakie pozostały mu ze sprzedaży udziałów w Spółce. W tych okolicznościach nie jest zatem w stanie ponieść kosztów związanych z wpisem od wniesionej skargi, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i dzieci. Ponadto skarżący oświadczył, że posiada oszczędności w kwocie 3.000 zł. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata lub radcy prawnego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Przede wszystkim należy jednak zauważyć, że stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Podkreślić przy tym należy, iż ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wykazanym przez niego źródłem utrzymania jest renta chorobowa w wysokości 1.241,70 zł. Kwota tę przeznaczana w całości na pokrycie zobowiązań alimentacyjnych na rzecz dwójki studiujących dzieci. Uzyskane przez skarżącego środki z tytułu sprzedaży udziałów w Spółce z o.o. w R. w kwocie 168.753.22 zł zostały przez niego wykorzystane na częściowe uregulowanie podatku dochodowego od sprzedaży udziałów oraz bieżące potrzeby, w tym na uregulowanie zaległych alimentów, opłaty związane z utrzymaniem mieszkania w R. przy ul. A, zakup lekarstw i bieżące utrzymanie. Jednocześnie skarżący, mimo, jak podaje, braku innych źródeł dochodu i w całości przeznaczenia na pokrycie zobowiązań alimentacyjnych, dysponuje kwotą oszczędności (3.000 zł). Biorąc po uwagę powyższe okoliczności, Referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i odmówił przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Referendarza sądowego skarżący nie wykazał bowiem dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Co więcej, fakt zgromadzenia oszczędności w kwocie 3.000 zł, mimo braku osiągania innych dochodów niż renta chorobowa, przesądza jednoznacznie, iż sytuacja finansowa skarżącego pozwala mu na poniesienie kosztów postępowania, w tym kosztów związanych z wniesieniem skargi w niniejszej sprawie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. (MSi)