I SA/Łd 392/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. H. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok w kwocie 39.120,00 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie niewstrzymanie jej wykonania może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Oświadczył, że ma na utrzymaniu rodzinę: żonę i uczącą się córkę, a jego jedynym źródłem dochodów była prowadzona do dnia 29 grudnia 2010 r. działalność, polegająca na wykonywaniu usług obróbki metalu. Za wykonywaną pracę uzyskał przychody, które średnio za okres ostatnich 3 miesięcy działalności tj. X-XII 2010 r. wyniosły brutto 3.538,00 zł. miesięcznie. Z tych przychodów musiał pokryć wszystkie koszty działalności tj. zakupić potrzebne materiały i narzędzia, zapłacić za prąd, telefon, paliwo oraz opłacić ZUS. Nie ma żadnych oszczędności, a obecnie jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku. W ocenie skarżącego konsekwencje egzekucji kwoty 40.337,00 zł. mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Egzekucja ww. kwoty pieniężnej pozbawi go środków do życia, a to w konsekwencji doprowadzić do niemożliwości ponownego odtworzenia działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Wskazany przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o zagrożenia, które niekoniecznie muszą występować w dacie rozpoznawania wniosku, lecz których można się spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym. Obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, stąd uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie jest zasadne. Pod pojęciem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków rozumie się taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, należy uznać, że okoliczności ujawnione przez stronę uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wartość należności podatkowych dochodzonych od skarżącego i kwestionowanych przed WSA w Ł. 39.120,00 zł plus należne odsetki. W sprawie postanowieniem z dnia [...] r. skarżącemu przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy, załączonego do akt sprawy, wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną i córką. Aktualnie jedynym źródłem utrzymania rodziny skarżącego jest stypendium córki w kwocie 468 zł. Nie posiada poza mieszkaniem o pow. 49 m2, w którym zamieszkuje wraz z rodziną, żadnego innego majątku oraz oszczędności. Mając na uwadze trudną sytuację rodzinną i majątkową skarżącego, w połączeniu z argumentacją przedmiotowego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu, Sąd doszedł do przekonania, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz związane z tym zajęcia ruchomości i nieruchomość skarżącego przed zakończeniem postępowania w niniejszej sprawie, stwarzać będzie dla strony realne niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.