I SA/Łd 393/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z [...] r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. wydaną w przedmiocie ustalenia W. K. zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, pełnomocnik strony zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżąca nie ma środków pozwalających na pokrycie zobowiązania wynikającego z kwestionowanego rozstrzygnięcia (chodzi o kwotę ponad 62 tys. zł). Wskazał, że podatnik wraz żoną płacą kolejne raty podatku za lata 2002-2003 łącznie po 13 tys. zł, mają ponadto na utrzymaniu uczącą się córkę, a także jej córkę. Swoje wydatki pokrywają z bieżących dochodów. Podwojenie ich zobowiązań, o sumę wynikającą z zaskarżonej decyzji, sprawi jednak, że staną na krawędzi bankructwa. Pełnomocnik dodał, że uwzględnienie wniosku umożliwi stronie pozyskanie kredytu na spłatę już istniejących zobowiązań. Na zakończenie wskazał, że w kontekście popełnionych przez organy podatkowe błędów, zaskarżoną decyzję należy uznać za wadliwą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej złożenie wniosku o wstrzymanie wykonalności (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, LexPolonica). Obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym bowiem przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do skorzystania z możliwości przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa, w pierwszym rzędzie, zważyć należy, że argumentacja wniosku opierająca się na stwierdzeniu, iż za wstrzymaniem przemawia wadliwość zaskarżonej decyzji, nie zasługuje na aprobatę. Po pierwsze, wadliwość zaskarżonej decyzji nie jest przesłanką wymienioną w art. 61 § 3 p.p.s.a. Po drugie na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie zaskarżanej decyzji Sąd nie zajmuje się zasadnością skargi. O tym czy skarga jest zasadna Sąd merytorycznie orzeknie na rozprawie. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik strony ograniczył się w istocie do ogólnikowego stwierdzenia, że podatniczka pozostaje w trudnej sytuacji finansowej, nie przytoczył natomiast okoliczności, które by uprawdopodobniały, że twierdzenie to nie jest gołosłowne. Dla ustalenia sytuacji strony nie jest bowiem wystarczające wskazanie wysokości ciążących na niej zobowiązań, bez odniesienia się nawet w najmniejszym stopniu do jej możliwości finansowych i majątkowych. Informacji w tym zakresie nie sposób zaś odnaleźć w rozpatrywanym wniosku. Nie ma w tej sytuacji podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla strony skarżącej realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Z-C.