I SA/Łd 395/08

Dnia 19 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant asystent sędziego Piotr Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 19 września 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2002 roku i pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić adwokatowi P. W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) plus należny podatek od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. określił D. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do lipca 2002 r. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi podatnika w dniu 12 grudnia 2007 r., co wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji zawartego w aktach administracyjnych sprawy. W dniu 28 grudnia 2007 r. pełnomocnik podatnika złożył (osobiście) odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie całej sprawy. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, że wyżej wymienione odwołanie D. K. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zmianami) i pozostawił je bez rozpatrzenia. W skardze do sądu, wniesionej w dniu 26 lutego 2008 r. i sprecyzowanej pismem z dnia 14 marca 2008 r., pełnomocnik podatnika wyjaśnił, że termin na złożenie odwołania od decyzji organu I instancji przypadał w okresie przygotowań do Świąt Bożego Narodzenia oraz związanego z tym wyjazdu podatnika do rodziny. Wskazał, że był przekonany, iż do biegu terminu nie wlicza się okresu świątecznego (25-26 grudnia) i z tym przekonaniem złożył odwołanie zaraz po powrocie z wyjazdu tj. w dniu 28 grudnia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest o tyle niesporny, że pełnomocnik podatnika przyznaje, iż decyzję organu I instancji otrzymał w dniu 12 grudnia 2007 r. oraz że odwołanie od niej złożył w dniu 28 grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej trafnie zatem ocenił, że ww. odwołanie zostało wniesione już po upływie terminu przewidzianego przepisami prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie tej decyzji. Sposób liczenia tego terminu określa art. 12 Ordynacji podatkowej. Stosownie do § 1 tego przepisu, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Za koniec terminu uważa się natomiast upływ ostatniego dnia z wyznaczonej dla dokonania czynności liczby dni. Ponieważ w niniejszej sprawie ostatni dzień terminu przypadał na 26 grudnia (tj. dzień ustawowo wolny od pracy) zastosowanie znajdował § 5 ww. przepisu, zgodnie z którym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Ostatnim dniem, w którym podatnik mógł jeszcze złożyć odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego był zatem czwartek, 27 grudnia 2007 r., czyli dzień bezpośrednio następujący po wolnym od pracy 26 grudnia. Odwołanie od decyzji organu I instancji zostało zatem w sposób oczywisty złożone po terminie. Faktu tego pełnomocnik podatnika zresztą nie kwestionuje. W swojej skardze podnosi jedynie argumenty o charakterze słusznościowym, które miałyby przemawiać za rozpoznaniem odwołania, mimo że zostało złożone z uchybieniem terminu. W tym miejscu wyjaśnić należy, że konsekwencje uchybienia terminu do wniesienia odwołania są takie, że powodują zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Jeżeli organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Uchybienie terminu nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu (w niniejszej sprawie 1 dzień), czy też brak po stronie wnoszącego odwołanie dostatecznej wiedzy co do sposobu liczenia biegu terminów w postępowaniu podatkowym, nie przekreślają obowiązku organu odwoławczego do wydania postanowienia w tym zakresie. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) oddalił skargę. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 250 wyżej wspomnianej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zmianami). t.n.