I SA/Łd 396/09

Dnia 22 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok pobieranego w formie ryczałtu postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2009 r. skarżąca A. B. została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Odpis zarządzenia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie usunięcia powyższego braku został doręczony stronie skarżącej przez awizo w dniu 3 czerwca 2009 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 9). Pomimo upływu zakreślonego w wezwaniu terminu skarżąca nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skutki nieusunięcia w terminie braków formalnych skargi normuje art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowiąc, że w takiej sytuacji sąd odrzuca skargę. W rozpoznawanej sprawie, wezwanie do podania wartości przedmiotu zaskarżenia przesłane zostało na wskazany przez skarżącą adres. Przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu 19 maja 2009 r., a następnie 27 maja 2009 r. W dniu 6 czerwca 2009 r. poczta zwróciła korespondencję nadawcy. Zgodnie z art. 73 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, pismo uważa się za doręczone z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ponieważ skarżąca nie odebrała przesyłki sądowej w ciągu czternastu dni od daty pierwszej awizacji, pismo zostało uznane za doręczone w dniu 3 czerwca 2009 r. Od tej daty biegł termin do uzupełniania braku skargi. Termin ten wynosił 7 dni i upłynął bezskutecznie 10 czerwca 2009 r., bowiem w tym czasie skarżąca nie zastosowała się do wezwania. Zaznaczyć należy, że niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi istotny brak skargi, gdyż od wartości tej zależy wysokość wpisu sądowego, którego uiszczenie warunkuje podjęcie przez Sąd dalszych czynności w sprawie. Z uwagi na powyższy fakt, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. JZ