I SA/Łd 4/17

Dnia 13 marca 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D. A. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącej – D. A. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. D. A. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 186 zł skarżąca wystąpiła ze złożonym na urzędowym formularzu wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku tym skarżąca podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jej majątek stanowi działka o pow. 818 m2 w części pod budynkiem wykorzystywana na cele działalności gospodarczej oraz budynek w budowie wykorzystywany w części na działalność gospodarczą. Ponadto posiada na książeczce oszczędnościowej 20 zł. Jej strata podatkowa za okres 11/2016 roku z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wynosi 25.985 zł. Z kolei z tytułu emerytury jej dochód netto wynosi 15.126,12 zł (za 12 miesięcy 2016 roku). Brak środków pieniężnych skarżąca określiła przy tym na kwotę 10.856,88 zł. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że jej zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości wynoszą 13.138 zł, z tytułu opłat za energię elektryczną stanowią kwotę 415,19 zł, a z tytułu usług telekomunikacyjnych opiewają na kwotę 52,09 zł. Ponadto miesięcznie spłaca ratę z tytułu zakupu programu LEX w wysokości 1.450,97 zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca odwołała się do swej sytuacji finansowej, podkreślając, że nie posiada środków na prowadzenie biura, zakup lekarstw i przesyłki. Dodała, że cały ciężar utrzymania domu, w którym zamieszkuje, należy do jej siostry. Korzysta także z owoców i warzyw uprawianych na działce należącej także do jej siostry. Do wniosku skarżąca załączyła zaświadczenie z urzędu skarbowego wysokości dochodów osiągniętych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, zeznanie podatkowe PT-36 za 2015 rok, deklaracje VAT-7 za cztery kwartały 2016 roku i odcinek emerytury. Zarządzeniem z dnia 8 lutego 2017 roku starszy referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełniania wniosku przyznanie prawa pomocy o dodatkowe dokumenty i oświadczenia dotyczące jej sytuacji majątkowej, w tym do wskazania kwoty środków przeznaczanych miesięcznie na utrzymanie i podstawowe opłaty eksploatacyjne wraz z podaniem ich wysokości bądź wskazaniem, w jakiej części tych kosztów partycypuje siostra skarżącej, nadesłania wyciągów z posiadanych przez skarżącą rachunków bankowych za ostatnie 3 miesiące (w tym rachunku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej), przedstawienia odpisu zeznania podatkowego skarżącej za 2016 rok - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w drodze pisma z dnia 7 marca 2017 roku nadesłała dodatkowe oświadczenia i dokumenty dotyczące jej sytuacji majątkowej. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.". Z treści przepisów art. 243, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym, majątkowym i dochodach. Od referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że ze złożonego wniosku wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jej majątek stanowi działka o pow. 818 m2 w części pod budynkiem wykorzystywana na cele działalności gospodarczej oraz budynek w budowie wykorzystywany w części na działalność gospodarczą. Ponadto posiada na książeczce oszczędnościowej 20 zł. Skarżąca osiąga przy tym stały dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.260,51 zł netto. Ponadto, jak wskazała, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej za usługi od jednego klienta otrzymuje wynagrodzenie w kwocie rzędu 1.100-1.200 zł netto w zależności od ilości pracowników. Skarżąca posiada przy tym zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości na kwotę 13.138 zł, z tytułu opłat za energię elektryczną w wysokości 415,19 zł i z tytułu usług telekomunikacyjnych na kwotę 52,09 zł oraz zobowiązania z tytułu zakupu programu LEX. Łączną kwotę rat z tych tytułów określiła na kwotę 1085,28 zł. Ponosi przy tym koszty utrzymania biura w wysokości 850-900 zł. Koszty zaś utrzymania domu, w którym zamieszkuje, ponosi jej siostra. Nie składała zeznania podatkowego za 2016 rok. Z pomocą siostry skarżąca opłaciła składki członkowskie w wysokości 960 zł za 2016 rok. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a także kwotę wpisu od skargi (186 zł), referendarz sądowy uznał, iż wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie i odmówił przyznania jej u prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego skarżąca nie wykazała bowiem, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie w niniejszej sprawie. Podkreślić przy tym należy, że przeprowadzona analiza sytuacji majątkowej skarżącej dowodzi wprawdzie, że łączny dochód skarżącej zamyka się kwotą rzędu 2.360,51 zł i skarżąca ponosi koszty działania prowadzonego biura, jednakże wobec wykazanego majątku w postaci nieruchomości (działki o pow. 818 m2 i budynku w budowie), nie sposób uznać, że skarżąca znajduje się na skraju ubóstwa, która to okoliczność uzasadniałaby przyznanie jej prawa pomocy w żądanym zakresie. Co więcej, w ocenie referendarza sądowego osiągany przez skarżącą dochód i brak ponoszenia kosztów utrzymania domu, a ponadto pomoc finansowa, którą otrzymuje skarżąca od siostry (choćby na uiszczenie składek członkowskich), czynią zasadnym twierdzenie, że skarżąca jest w stanie ponieść koszty postępowania, zwłaszcza, że wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 186 zł. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Ake.