I SA/Łd 4/18

Dnia 22 lutego 2018 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok z tytułu zbycia nieruchomości p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu D. R. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 30 listopada 2018 roku D. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok z tytułu zbycia nieruchomości. W skardze zawarty był wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący rozszerzył swój wniosek domagając się także ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Wskazał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest wynagrodzenie za pracę wnioskodawcy w wysokości 1.800 zł miesięcznie. Skarżący nie zadeklarował posiadania żadnego majątku, wskazał, jedynie, że obciążony jest obowiązkiem spłaty kredytów z ratami w wysokości 833 zł, 87 zł i 47 zł, oraz obowiązkiem alimentacyjnym w kwocie 800 zł. Zarządzeniem z 22 stycznia 2018 roku skarżący został zobowiązany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: nadesłania odpisów zeznań podatkowych skarżącego za 2016 rok, udokumentowanie wysokości miesięcznych dochodów wnioskodawcy, na które wskazuje we wniosku o prawo pomocy oraz faktu wypowiedzenia umowy o pracę, wskazanie tytułu prawnego do nieruchomości stanowiącej miejsce zamieszkania wnioskodawcy, nadesłanie wyciągów z wszystkich posiadanych przez skarżącego rachunków i lokat bankowych za ostatnie 2 miesiące, udokumentowanie wysokości ponoszonych wydatków na mieszkanie oraz innych stałych obciążeń gospodarstwa domowego na które wskazuje we wniosku o prawo pomocy, udokumentowanie wysokości alimentów obciążających wnioskodawcę, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Powyższe wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 30 stycznia 2018 roku. Do chwili obecnej skarżący nie nadesłał żądanych dokumentów i informacji. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu Państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. We wniosku o przyznanie prawa pomocy D. R. wskazał, jedynie, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest wynagrodzenie za pracę wnioskodawcy w wysokości 1.800 zł miesięcznie. Skarżący nie zadeklarował posiadania żadnego majątku, wskazał, jedynie, że jego stosunek zatrudnienia wygaśnie z końcem lutego 2018 roku oraz, że obciążony jest obowiązkiem spłaty kredytów z ratami w wysokości 833 zł, 87 zł i 47 zł, oraz obowiązkiem alimentacyjnym w kwocie 800 zł. Mimo wystosowanego w tym zakresie wezwania wnioskodawca w żaden sposób nie udokumentował wysokości posiadanych na utrzymanie dochodów, okoliczności możliwej utraty zatrudnienia, ani ponoszonych kosztów niezbędnego utrzymania. W swoim wniosku o prawo pomocy skarżący nie udzielił także żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji rodzinnej, chociaż z akt sprawy wynika, że nieruchomość w której strona zamieszkuje jest własnością jego matki, a korespondencję kierowaną do strony pod tym adresem odbiera także jego żona. W tym miejscu należy wskazać, iż w sytuacji, w której oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawcy okaże się niewystarczające dla oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego, i możliwości płatniczych bądź wzbudza, wątpliwości strona jest obowiązana złożyć dodatkowe oświadczenia lub dokumenty źródłowe. W przedmiotowej sprawie wątpliwości budzi kompletność i prawdziwość oświadczenia skarżącego złożonego na formularzu PPF. Podkreślić należy, że rzeczą strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest wiarygodne wykazanie swojej rzeczywistej sytuacji życiowej, materialnej, która zrealizuje ustawowe przesłanki przyznania tego prawa. Wiarygodne wykazanie rzeczywistej sytuacji materialnej wymaga co do zasady, wiarygodnego wykazania ponoszonych wydatków niezbędnego utrzymania oraz takiegoż wykazania rzeczywiście posiadanych środków finansowych służących ich pokryciu z podaniem źródła ich pochodzenia. Postawa skarżącego w przedmiotowym postępowaniu, który nie udziela rzetelnych informacji o swojej sytuacji rodzinnej i finansowej czyni jej twierdzenia o braku środków umożliwiających pokrycie kosztów postępowania gołosłownymi. Przyznanie prawa pomocy następuje na wniosek strony zatem to w jej interesie leży całościowe przedstawienie swojej rzeczywistej sytuacji rodzinnej, majątkowej i możliwości płatniczych. W przeciwnym razie musi się ona liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami. Skarżący nie udzielił wiarygodnych informacji pozwalających ustalić koszty utrzymania jego gospodarstwa domowego, oraz wysokość posiadanych dochodów służących ich pokryciu, wobec powyższego stosownie do treści art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało uznać, że wnioskodawca nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Ake.