I SA/Łd 403/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: Asystent Sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. określił A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 26.794 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że aktem notarialnym z dnia [...] r. A nabyło nieruchomość położoną w B. przy ulicy A 44B, stanowiącą działkę zabudowaną oznaczoną nr 583. W złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2015 spółka wykazała do opodatkowania grunty pozostałe o pow. 11.655 m², budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 22,4 m² oraz budynki mieszkalne o pow. 4.822 m². Zgodnie z ewidencją gruntów prowadzoną przez Starostwo Powiatowe w B. spółka do dnia 11 lutego 2015 r. była użytkownikiem wieczystym działki nr 583 (obręb [...]) o pow. 11.655 m² oznaczonej symbolem Bi-inne tereny zabudowane oraz właścicielem budynku biurowego położonego na tej działce o pow. Zabudowy 1010 m² . Z dniem 11 lutego 2015 r. dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w ten sposób, że działka nr 583 została oznaczona symbolem B – tereny mieszkalne, a budynek położony na tej działce został oznaczony jako budynek mieszkalny. Powierzchnia użytkowa całego budynku wynosi 4.845 m², wartość budowli usytuowanych na nieruchomości wynosi 2.500 zł. W ocenie organu I instancji w okresie styczeń-luty 2015 r. grunty i budynek będący w posiadaniu spółki należało uznać za podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast w okresie marzec-grudzień 2015 r. jako grunty pozostałe oraz budynki mieszkalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu odwołania strony zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji podzielając jego stanowisko. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wniosło o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów: - art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 187 § 1 oraz 191 ustawy - Ordynacja podatkowa - poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji, na mocy której opodatkowano nieruchomość położoną w B. przy ul. A 44B w okresie od stycznia do lutego 2015 r., z uwzględnieniem stawek najwyższych przewidzianych dla gruntów oraz budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy dane zawarte w rejestrze budynków prowadzonych dla budynku posadowionego na tej nieruchomości wprost wskazują, że jest to obiekt zamieszkania zbiorowego, a więc obiekt spełniający funkcje mieszkaniowe, nie zaś przeznaczony na prowadzenie w jego obrębie działalności gospodarczej, co w sposób oczywisty w myśl obowiązujących przepisów prawa wyklucza zastosowanie, co do niego stawek najwyższych; - art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1 a ust. 2a pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości uwzględniającą nieprawidłową klasyfikację nieruchomości położonej w B. przy ul. A 44B, jako nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy powołane przepisy wprost wskazują, iż grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarcze, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który wskazuje z kolei, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; zaś nieruchomość znajdująca się w użytkowaniu wieczystym podatnika została przeznaczona pod zabudowę zespołu budynków mieszkalnych, co potwierdzają dokumenty urzędowe, co w pełni uzasadnia zastosowanie stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych, nie zaś stawki najwyższej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tak jak przyjął organ podatkowy; - art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b w zw. z § 1 ust. 1 pkt a oraz § 2 ust. b uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia 24 października 2013 r. nr [...] - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. określającej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za miesiące styczeń oraz luty 2015 r., w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. A 44 B w B. z uwzględnieniem stawek najwyższych przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na ich faktyczne przeznaczenie oraz sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, pomimo tego, iż posadowiony na niej budynek miał i ma charakter mieszkalny; - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz 191 ustawy - Ordynacja podatkowa – poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej oraz zasady swobodnej oceny dowodów, a przez to zaniechanie obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego oraz okoliczności niniejszej sprawy, a także zgromadzenie i ocenę całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia jakże istotnych okoliczności, w postaci faktycznego przeznaczenia i sposobu wykorzystywania przez podatnika przedmiotowej nieruchomości, warunkującego rodzaj zastosowanej stawki, a przede wszystkim pominięcie okoliczności, iż informacje wskazane w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości są jedynie potwierdzeniem istniejącego od dawna stanu faktycznego określającego mieszkaniowy charakter przedmiotu opodatkowania, a dodatkowo pominięcie faktu, iż podatnik jest Towarzystwem Budownictwa Społecznego, którego statutowym zadaniem jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych, a co za tym idzie nabywane przez niego nieruchomości mają służyć temu celowi, nie zaś do prowadzenia działalności gospodarczej, co dodatkowo potwierdza mieszkaniowy charakter rzeczonej nieruchomości, co wreszcie doprowadziło do błędnego określenie wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące styczeń oraz luty 2015 r., w niewłaściwej, zawyżonej wysokości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, w jaki sposób powinny być opodatkowane w miesiącach styczeń i luty 2015 r. grunty i budynek znajdujący się na działce nr 583, położonej w B. przy ul. A 44B. Skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą i od dnia 22 grudnia 2014 r. jest użytkownikiem wieczystym działki nr 583 oraz właścicielem budynku znajdującego się na tej działce. Organy podatkowe trafnie wskazały na przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 520 ze zm.), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z tą ewidencją do dnia 11 lutego 2015 r. sporna działka gruntu była oznaczona symbolem Bi – inne tereny zabudowane, a budynek położony na tej działce był zaewidencjonowany jako budynek biurowy. Również z treści aktu notarialnego z dnia [...] r. wynika jednoznacznie, że działka gruntu nr 583 jest zabudowana budynkiem użytkowym (§ 2) i stanowi użytki oznaczone symbolem Bi. W świetle danych zawartych w ewidencji budynków, jak i wobec treści aktu notarialnego z dnia [...] r. zupełnie niezrozumiały jest zarzut, że dane zawarte w rejestrze budynków wskazują na to, że jest to obiekt zamieszkiwania zbiorowego. Budynek znajdujący się na działce nr 583 został zaklasyfikowany jako budynek zbiorowego zamieszkiwania (budynek mieszkalny), ale dopiero od dnia 11 lutego 2015 r. – zob. znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie o zmianie w ewidencji budynków z dnia 19 lutego 2015 r. Nie budzi natomiast wątpliwości, że w okresie od 22 grudnia 2014 r. do 11 lutego 2015 r. sporny budynek był oznaczony w ewidencji jako budynek biurowy. Organy podatkowe, wobec treści art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Brak więc było podstaw do przyjęcia, że w okresie styczeń-luty 2015 r. sporna działka, jak i budynek nie były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie art. 1a ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.). Jak już wyżej zaznaczono dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, które nie są uprawnione do ich weryfikacji. Zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków należy do właściwości innych organów określonych w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organy podatkowe nie były więc zobowiązane do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność faktycznego sposobu wykorzystywania przez stronę spornej nieruchomości i nie naruszyły przepisów postępowania wydając decyzję w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Okoliczność, że Towarzystwo Budownictwa Społecznego ma na celu zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych nie wyłącza możliwości użytkowania przez stronę także innych budynków, niż tylko budynki mieszkalne. W związku ze zmianą danych w ewidencji gruntów i budynków, która miała miejsce w lutym 2015 r., zgodnie z art. 6 ust. 1 i ust. 3 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organy podatkowe określiły wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z uwzględnieniem tych danych poczynając od marca 2015 r. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, a przy jej wydawaniu nie naruszono przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). należało orzec jak w sentencji wyroku. J.Z.