I SA/Łd 408/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 2004 r. - wrzesień 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. z dnia [...] roku o numerach od nr [...] do nr [...] I SA/Łd 408/13 UZASADNIENIE W dniu 21 lutego 2013 r. K. B. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 2004 r. - wrzesień 2005 r. W skardze zawarty był między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. z dnia [...] roku od nr [ ...] do nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Konieczność zgłoszenia przedmiotowego wniosku podatnik umotywował wskazując na fakt, że wykonanie decyzji podatkowych (w ich łącznym wymiarze) skutkować będzie tym, że cierpi nie tylko podatnik, ale także i jego rodzina. Dodatkowo wskazano, że wstrzymanie wskazanych decyzji w żaden sposób nie kłóci się z interesem publicznym, gdyż kwota wynikająca z zakwestionowanych decyzji została zabezpieczona przez organ podatkowy poprzez ustanowienie hipoteki na nieruchomości podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w § 3 wspomnianego przepisu art. 61 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie dopuszcza się bowiem objęcie wstrzymaniem wykonania akty lub czynności podjęte w granicach sprawy, określonej przez art. 134 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. W związku z tym, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte są zarówno akty wydane w I instancji, jak i np. akty w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnych lub w trybie autokontroli (tak B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Mendek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, s. 163, oraz orzeczenia sądowe - np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1329/08). Tymczasem w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z wyżej opisanych sytuacji. Powyższe oznacza, że w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 2004 r. - wrzesień 2005 r., nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji podatkowych organu I instancji w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu postępowanie w zakresie rozparzenia skargi na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznych decyzji wydanych w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 2004 r. - wrzesień 2005 r. nie obejmuje swoimi granicami postępowania w zakresie decyzji w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Tym samym merytoryczne odniesienie się do argumentacji uzasadniającej zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji nie jest możliwe. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AK.