I SA/Łd 408/18

Dnia 10 października 2018 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. i R. D. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. D. i R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2018 p o s t a n a w i a: 1) przyznać skarżącym prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych; 2) odmówić przyznania skarżącym prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. M. i R. D. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2018, w wysokości 3.294 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 18 czerwca 2018 r. skarżący zostali wezwani solidarnie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 132 zł. Odpisy zarządzenia zostały doręczone małżonkom 9 lipca 2018 r. Pismem z 16 lipca 2018 r. małżonkowie wnieśli o zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi motywując to swoją trudną sytuacją materialną. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia wniosków o przyznanie prawa pomocy na formularzach PPF małżonkowie złożyli odrębne wnioski, w których wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. R. D. oświadczył, że posiada, wynoszący 1/3 udział we własności nieruchomości wskazanej przez małżonków jako miejsce zamieszkania, tj. domu o powierzchni 100m2. Z oświadczenia wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną. Nie posiada innych nieruchomości, przedmiotów wartościowych, oszczędności ani papierów wartościowych. Skarżący utrzymuje się z dochodu z działalności gospodarczej. Zgodnie z oświadczeniem dochód za lipiec 2018 r. wyniósł 4.897,25 zł. M. D. oświadczyła, że jest osobą bezrobotną, nie posiada żadnego majątku i nie osiąga żadnych dochodów. Wśród zobowiązań i wydatków stałych skarżący wymienił: kredyt, zaległości wobec ZUS i organu podatkowego oraz płace pracowników. Nie podał jednak wysokości tych wydatków. Zarządzeniem referendarza sądowego z 30 sierpnia 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: 1) złożenie odpisu zeznania podatkowego o wysokości dochodów osiągniętych w roku 2017, 2) złożenie wyciągów ze wszystkich posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, 3) wskazanie wysokości rat kredytowych, które spłaca, zaległości wobec ZUS i urzędu skarbowego. W odpowiedzi skarżący złożył odpis zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2017 (PIT-36), z którego wynika, że małżonkowie rozliczali się wspólnie. R. D. osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości 117.535,77 zł, poniósł koszty jego uzyskania w wysokości 106.045,88 zł i uzyskał dochód wynoszący 11.489,89 zł. Ponadto uzyskał dochód z innych źródeł wynoszący 13.45,46 zł. M. D. uzyskała dochód z działalności wykonywanej osobiście w wysokości 1.820 zł. Małżonkowie złożyli oświadczenia, że nie posiadają obecnie rachunków bankowych. Skarżący oświadczył, że nie spłaca należności wobec ZUS i urzędu skarbowego ani rat kredytowych. Posiada zaległe i bieżące zaległości wobec tych jednostek, które stara się regulować w miarę możliwości finansowych. Płatności te dokonywane są w poszczególnych miesiącach w różnej wysokości. Przykładowo w dniu 6 czerwca 2018 r. skarżący wpłacił na rachunek bankowy ZUS kwotę 250 zł tytułem składek, na dowód czego złożył fotokopię dowodu wpłaty. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 -3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza wniosek skarżących zasługuje na częściowe uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że oprócz domu przy ul. A. 13 w R. małżonkowie są właścicielami nieruchomości o powierzchni 378 m2 położonej w R. przy ul. B. 47, na terenie której R. D. prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe A.. W ubiegłym roku dochód małżonków wyniósł 26.454,01 zł, zatem średni miesięczny dochód wyniósł około 2.200 zł. R. D. zadeklarował we wniosku o przyznanie prawa pomocy, że w lipcu 2018 r. osiągnął dochód w wysokości 4.897,25 zł. Wnioskodawcy nie przedstawili we wniosku wydatków, które ponoszą na własne utrzymanie. R. M. oświadczył, że posiada zobowiązania z tytułu umowy kredytowej, a także wobec ZUS i organu podatkowego. Ponosi również wydatki na płace dla swoich pracowników. Z odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca reguluje należności wobec ZUS i urzędu skarbowego nieregularnie – w miarę możliwości finansowych. W tej sytuacji referendarz uznał za uzasadnione zwolnić skarżących z kosztów sądowych i odmówić ustanowienia radcy prawnego. Odmawiając ustanowienia radcy prawnego referendarz sądowy wziął pod uwagę, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje stały dochód. Nie zachodzi zatem sytuacja, iż wnioskodawcy nie są w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji. AKE.