I SA/Łd 419/06

Dnia 8 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: P. Kowalski po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej i umorzenia postępowania p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. I SA/Łd 419/06 UZASADNIENIE W dniu 2 marca 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga Burmistrza R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Zaskarżoną decyzją Kolegium uchyliło w całości decyzję organu I instancji tj. Wójta Gminy R. i umorzyło postępowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi argumentując, iż Burmistrz R. jako organ administracji nie posiada legitymacji procesowej do wniesienia skargi na decyzję zapadłej w indywidualnej sprawie podatnika. W świetle zasad postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji nie posiada interesu prawnego we wniesieniu skargi. Ze skargą może wystąpić jedynie podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sądy administracyjne powołane zostały do badania zgodności z prawem działania organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Należy podkreślić, iż w związku z otrzymaniem przez miasto R. praw miejskich z dniem 1 stycznia 2006 roku, Burmistrz R. stał się organem pierwszej instancji w sprawach, w których do tej pory występował Wójt Gminy R.. Burmistrz R. jest zatem swego rodzaju następcą prawnym Wójta Gminy R.. W przedmiotowej sprawie zaś skargę na decyzję organu II instancji, wniósł organ administracji publicznej, który wydawał w tej sprawie decyzję jako organ I instancji tj. następca prawny Wójta Gminy R. - Burmistrz R.. Ze skargą wystąpił zatem organ, którego działanie zgodnie z powołanym przepisem winno zostać poddane kontroli legalności, zgodności z prawem. Kwestią, którą należy zatem rozstrzygnąć jest odpowiedź na pytanie czy wniesiona przez organ I instancji skarga jest dopuszczalna i czy skutkować będzie wszczęciem postępowania sądowoadministarcyjnego. Rozstrzygnięcie tej kwestii budzi wiele kontrowersji zarówno wśród orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego jak i w literaturze przedmiotu. Jednakże uznać należy, iż spór ten ostatecznie zakończył się po podjęciu przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 19 maja 2003 roku uchwały, w której Sąd stwierdził, że "rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona – jako osoba prawna – stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego" - sygnatura OPS 1/03, publ. Jurysta 2003r., nr 7-8, str. 60. Ponadto przyjęcie, iż skarga taka jest dopuszczalna doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego z przeciwstawnych pozycji, byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie. Zachodziłaby zatem tożsamość podmiotu orzekającego i skarżącego, a w takiej sytuacji organ administracji publicznej nie może uczestniczyć jako strona postępowania przed Sądem. Takie mieszanie ról procesowych byłoby nie do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa. Prowadziłoby do rozpoznania w postępowaniu sądowoadministracyjnym sporu pomiędzy organami administracji, do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacji administracji publicznej. (T.Woś Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, str. 103). Słuszne jest zatem przyjęcie, iż skarga Burmistrza R. jest niedopuszczalna. Podobne stanowisko prezentował niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniu z dnia 15 maja 1997r. w sprawie I SA 1794/96 stwierdził, iż niedopuszczalna jest zmiana sytuacji prawnej organu administracji publicznej w zależności od stadium postępowania i z tego powodu organ gminy, który orzekał w sprawie w I instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu na decyzję organu odwoławczego. W świetle powołanej powyżej argumentacji prawnej i aktualnego orzecznictwa Sąd uznał, iż rozpatrywana skarga jest niedopuszczalna i orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).