I SA/Łd 423/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w indywidualnej pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika, zostało wniesione z uchybieniem terminu p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 357zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 5 marca 2014 r. strona wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. stwierdzające, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczące indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zostało wniesione z uchybieniem terminu i pozostawił je bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania podatkowego. Uzasadniając powyższe stanowisko organ podatkowy podał, że interpretacja podatkowa, której dotyczy ww. wezwanie została doręczona stronie w dniu 23 grudnia 2013 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w dniu 8 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego), a zatem po upływie terminu do jego wniesienia, co uzasadniało wydanie zaskarżonego postanowienia. Po analizie pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 31 stycznia 2014 r. (załączonego do skargi) organ podatkowy przyjął, że przesyłka zawierająca wezwanie została nadana w dniu 7 stycznia 2014 r., tj. w ostatnim dniu terminu. Widniejąca na przesyłce data: 8 stycznia 2014 r., jest wynikiem wadliwego działania operatora pocztowego. Wobec powyższego organ podatkowy uznał, że zarzuty skargi są w całości zasadne i postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i orzekł, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlega umorzeniu bowiem na skutek uwzględnienia skargi przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w ramach tzw. samokontroli, stało się bezprzedmiotowe. Tryb samokontroli, o którym mowa powyżej został uregulowany w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a. Stosownie do wymienionego przepisu organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy korzystając z uprawnienia przyznanego na podstawie cytowanego przepisu, uchylił w całości zaskarżone postanowienie i uznał, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w terminie. W tej sytuacji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania stanowi podstawę do jego umorzenia. Stosownie do art. 161 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzekł jak punkcie pierwszym postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 201 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składają się: uiszczony wpis od skargi, w wysokości 100 zł, wynagrodzenie radcy prawnego, w wysokości 240 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa, w wysokości 17 zł. ak