I SA/Łd 423/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi B. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 2017 (dwa tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 423/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] kwietnia 2015 r. określającą B. H. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 194.258 zł. Organy ustaliły, że Podatniczka nieprawidłowo rozliczyła koszty uzyskania przychodu. Organ odwoławczy przeprowadził postępowanie uzupełniające dotyczące kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego Strony i przyjął, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. został zawieszony wskutek wszczęcia 19 września 2014 r. postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe oraz doręczenia 30 grudnia 2014 r. zarządzenia zabezpieczenia. Dodatkowo organ wskazał, że 16 czerwca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z [...] kwietnia 2015 r., które zostało doręczone Stronie 19 czerwca 2015 r., zaś 23 czerwca 2015 r. wystawiono tytuł wykonawczy, a zatem w świetle art. 70 § 6 pkt 1 i 4 oraz art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) sprawa mogła być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia organów podatkowych. W skardze do WSA Podatniczka zarzuciła naruszenie art. 23 § 1 pkt 2 w zw. z art. 23 § 2 w zw. z § 4 i § 5 oraz art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz zastosowanego prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny (wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1023/15) uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd pierwszej instancji zgodził się z dokonanymi przez organy ustaleniami i zastosowanym prawem materialnym. W skardze kasacyjnej Podatniczka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo u stroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej p.u.s.a.) przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. niewyjaśnienie, czy doszło do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i 4 oraz art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, podczas gdy przedawnienie zobowiązania podatkowego skutkuje jego wygaśnięciem i brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo że skarga była zasadna i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku rozpoznania sprawy - art. 23 § 1 pkt 2 w zw. z art. 23 § 2 w zw. z § 4 i § 5 w zw. z art. 2a Ordynacji podatkowej i w zw. z art. 9, art. 24, art. 24b i art. 26 u.p.d.o.f. oraz art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej przez: - nieustalenie kosztów zakupu zakupów paliwa w 2008 r. wykorzystanego w działalności gospodarczej Skarżącej oraz w działalności spółki, w której Skarżąca pozostawała wspólnikiem w 2008 r., podczas gdy organ pozostawał zobowiązany do określenia rzeczywistej podstawy opodatkowania, uwzględniającej tak przychody, jak i koszty działalności, a wobec nieuwzględnienia w kosztach podatkowych zakupów paliwa od sprzedawców uznanych przez organy za nierzetelne w obrocie, same księgi Skarżącej nieuzupełnione dowodami zgromadzonymi w postępowaniu nie pozwalały na określenie zbliżonej do rzeczywistości podstawy opodatkowania; - oszacowanie podstawy opodatkowania z zastosowaniem metody nieznanej i niezgodnej z wzorcem podstawy opodatkowania wynikającej z art. 26 u.p.d.o.f. i nie realizującej dyrektywy wynikającej z art. 23 ust. 5 Ordynacji podatkowej określenia podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, co skutkowało naruszeniem zasady praworządności wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej; - oszacowanie podstawy opodatkowania z zastosowaniem metody nieznanej i z rażącym naruszeniem wzorca wynikającego z art. 26 u.p.d.o.f. przez określenie na podstawie ksiąg Skarżącej nie tyle podstawy opodatkowania, a jedynie jednego z jej elementów, tj. przychodu osiągniętego przez Skarżącą z pominięciem kosztów uzyskania tego przychodu w postaci wydatków na zakup paliwa do samochodów służących Skarżącej w 2008 r. do świadczenia usług transportowych oraz na zakup paliwa do samochodów służących spółce, które to usługi są istotą działalności gospodarczej Skarżącej i jej spółki i z których świadczenia uzyskała przychód zaewidencjonowany w księgach; - oszacowanie podstawy opodatkowania z zastosowaniem metody nieznanej i z rażącym naruszeniem wzorca wynikającego z art. 26 u.p.d.o.f. przez określenie na podstawie ksiąg Skarżącej nie tyle podstawy opodatkowania, a jedynie jednego z jej elementów, tj. przychodu osiągniętego przez Skarżącą w 2008 r. z pominięciem kosztów uzyskania tego przychodu poniesionych przez Skarżącą i jej spółkę, co skutkowało zastosowaniem wobec Skarżącej swoistej sankcji podatkowej, a nieznanej ustawom podatkowym i rażącym naruszeniem art. 120 Ordynacji podatkowej; - oszacowanie podstawy opodatkowania z zastosowaniem metody nieznanej i z rażącym naruszeniem wzorca wynikającego z art. 26 u.p.d.o.f., a także z naruszeniem zasad wynikających z art. 122 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, podczas gdy nie istniały przeszkody ustalenia wysokości obrotów w przedsiębiorstwie Skarżącej oraz w jej spółce za poprzednie okresy i oszacowanie podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistości przy zastosowaniu metody porównawczej wewnętrznej; nie istniały również przeszkody ustalenia wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach i oszacowanie podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistości przy zastosowaniu metody porównawczej zewnętrznej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Skarżąca rozszerzyła uzasadnienie skargi kasacyjnej w zakresie pierwszego z zarzutów, wskazując co do zawieszenia lub przerwania biegu przedawnienia, że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie zostało doręczone pełnomocnikowi, którego pełnomocnictwo zostało złożone do akt postępowania podatkowego 12 lipca 2013 r. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2018 r. (sygn. akt II FSK 955/16) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Zdaniem Sądu II instancji zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 70 § 6 pkt 1 i 4 Ordynacji podatkowej przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. niewyjaśnienie, czy doszło do zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 i 4 oraz art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, podczas gdy przedawnienie zobowiązania podatkowego skutkuje jego wygaśnięciem i brakiem możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. NSA podkreślił, że przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. następowało 31 grudnia 2014 r., zaś decyzje podatkowe obu instancji zapadły już w 2015 r. Sąd pierwszej instancji wspomniał o tym w zakresie stanu faktycznego sprawy, jednakże z rozważań tego Sądu nie wynika, czy zaakceptował tę okoliczność i dlaczego - w żaden sposób nie odniósł się do tak istotnej kwestii, jaką jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. Tymczasem z akt sprawy wynikają w tym względzie zauważone przez Stronę nieprawidłowości – tj. brak doręczenia pełnomocnikowi Strony zawiadomienia w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu II instancji wyjaśnienia wymaga więc, czy pełnomocnik Strony ustanowiony w postępowaniu podatkowym został zawiadomiony przez właściwy organ stosownie do art. 70c Ordynacji podatkowej o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Od tego między innymi zależy bowiem zasadność zastosowania w tej sprawie prawa materialnego - art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i uznania, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał następnie, że WSA nie wypowiedział się również co do kwestii ewentualnego zawieszenia biegu terminu przedawnienia stosownie do art. 70 § 6 pkt 4 Ordynacji podatkowej, co do którego organy powoływały się na doręczenie 30 grudnia 2014 r. zarządzenia zabezpieczenia na podstawie decyzji Naczelnika US w Z. z [...] października 2010 r. Na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał pełnomocnika organu do przedłożenia w terminie do dnia 26 września 2018 r. w oryginale decyzji o zabezpieczeniu z dnia [...] października 2014 r. opisanej w pkt D. zarządzenia zabezpieczenia z dnia 21 listopada 2014 r., a nadto dowodu doręczenia zarządzenia o zabezpieczeniu skarżącej w oryginale, zarówno w odniesieniu do strony adresata, jak i strony odwrotnej. Pismem procesowym z 28 września 2018 r. organ odwoławczy powtórzył treść dotychczasowego stanowiska , iż doszło do zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskutek doręczenia stronie 30 grudnia 2014 r. zarządzenia zabezpieczenia , a także przerwania jego biegu 23 czerwca 2015 r. roku na podstawie art. 70 § 4 w zw. z art. 154 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dniem wystawienia tytułu egzekucyjnego. Przy piśmie przesłano 9 załączników. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy ,że sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznaje przedmiotową sprawę albowiem poprzednie jego rozstrzygnięcie zostało uchylone wyrokiem sądu odwoławczego . Powyższe implikuje koniecznością uwzględnieni treści art. 190 ppsa , na mocy którego sąd , któremu sprawa została przekazana , związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny ( zdanie pierwsze). W wyroku z dnia 23 kwietnia 2018 r. sąd odwoławczy zawarł wytyczne w zakresie konieczności odniesienia się do zagadnienia przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2008 r. czego nie uczynił sąd I instancji poprzednio rozpoznając niniejszą sprawę. W pierwszej kolejności rozważenia i oceny wymaga zagadnienie zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z faktem wszczęcia wobec strony postepowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe , które wiąże się z niewykonaniem zobowiązania , o którym podatnik został zawiadomiony, stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Op. Przy czym warunkiem owego zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest konieczność zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego , a więc w przypadku , o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op. , najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Op. ( art. 70 c Op. ) Za NSA należy przypomnieć ,że przepis ten został wprowadzony w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., P 30/11 (OTK-A 2012, nr 7, poz. 81). Trybunał Konstytucyjny uznał wówczas za niezgodny z Konstytucją RP art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 70c Ordynacji podatkowej służy zatem nie do zawiadomień dokonywanych na gruncie postępowania karnego czy karnego skarbowego, lecz do zawiadomienia strony postępowania podatkowego o skutkach wszczęcia tych postępowań dla biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego postępowanie podatkowe dotyczy. Zgodnie zaś z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Sąd rozpoznający sprawę w tym składzie podziela pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego w odniesieniu do doręczeń dokonywanych stosownie do art. 70c Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym to poglądem doręczenia na tej podstawie dokonuje się pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie stosownie do art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Doręczenie takiego postanowienia bezpośrednio Stronie jest prawnie nieskuteczne (vide : wyroki NSA: z 7 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2193/15, z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1383/15, z 4 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 2220/15, z 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 597/15, z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3323/15 ) . Pogląd ten prezentuje także NSA w wyroku , którym uchylono poprzednie rozstrzygnięcie WSA w Łodzi wydane w tej sprawie. Dokonując z tej perspektywy kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy ,że zobowiązanie podatkowe nią objęte przedawniało się dniem 31 grudnia 2014 r. Tymczasem organ powołuje się na to , iż nie nastąpił skutek przedawnienia albowiem doszło do jego zawieszenia na mocy przepisu art. 70 § 6 pkt 1 OP. Stanowisko organów w tym zakresie jest całkowicie błędne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym względzie jest niezwykle skromne i bez sięgnięcia do akt administracyjnych w żadnej mierze nie pozwala na odniesienie się do wyrażonych tam tez. Przede wszystkim organ II instancji wprost odwołuje się do pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 14 maja 2015 r. cytując je in extenso w decyzji, bez żadnej refleksji , przyjmując jako aksjomat , że tak właśnie jest, iż doszło do zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Tymczasem skarżąca w postępowaniu podatkowym korzystała z pomocy pełnomocnika , którym był adwokat ( k. 346 akt administracyjnych ). Ten fakt ma taki skutek , o czym już wcześniej , iż reprezentowanemu przez pełnomocnika pisma doręcza się właśnie jemu - art.145 § 2 Op. Z akt administracyjnych wynika jednak ,że z pominięciem tego wymogu zawiadomienie na podstawie art. 70 c Op. próbowano doręczyć wyłącznie stronie. Zdaniem administracji podatkowej skutek taki nastąpił przed upływem okresu przedawnienia wobec doręczenia pisma ( zawiadomienia ) w trybie art. 150 Op. (k.-546,547) Teza ta jest chybiona. Brak doręczenia zawiadomienia na podstawie art. 70c Op. pełnomocnikowi przed upływem terminu przedawnienia, a wiec 31.12.2014 r. spowodował , iż nie doszło z powodu tej przesłanki do jego zawieszenia . Oznacza to ,że organ bezpodstawnie powołał się na przepis art. 70 § 6 pkt 1 OP. Kolejną przesłanką , z której organ wywodzi zatamowanie biegu terminu przedawnienia jest wymieniona w art. 70 § 6 pkt 4 OP. , a więc zawieszenie biegu terminu przedawnienia wobec doręczenia z dniem 30 grudnia 2014 r. zarządzenia zabezpieczenia na podstawie decyzji Naczelnika US w Z. z [...] października 2014 r. , wobec której nie wypowiedział się WSA w Łodzi poprzednio rozpoznając sprawę, a co powinno być rozpoznane , jak wskazuje NSA, przy ponownej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Rozważania w tej kwestii należy rozpocząć od przypomnienia ,że stosownie do art. 133 ppsa Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza ,że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu ( czynności ). Podstawą orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji podatkowej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. W aktach administracyjnych znajduje się materiał dowodowy , który nie pozwala na weryfikację słuszności stawianej tezy , iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z powołanej przyczyny. Usprawiedliwieniem tego twierdzenia według administracji podatkowej ma być ponowne odwołanie się do pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 14 maja 2015 r. ( opisanego wyżej ), iż skutek zawieszenia został wywołany doręczeniem w dniu 30 grudnia 2014 r. zarządzenia zabezpieczenia ( str. 5 uzasadnienia skargi). W aktach administracyjnych znajduje się kserokopia zarządzenia zabezpieczenia oraz szereg kserokopii potwierdzeń doręczenia korespondencji stronie oraz pełnomocnikowi bez wskazania o jaką korespondencję chodzi. W poz. G formularza zarządzenia zabezpieczenia znajduje się także adnotacja , iż doręczenia dokonano 30.12.2014 r. , natomiast w poz. D , że podstawą obowiązku należności pieniężnej i zabezpieczenia jest decyzja nr [...] z [...] października 2014 r. Zdaniem sądu w oparciu o te dokumenty nie sposób było skontrolować prawidłowości znajdujących się w zarządzeniu zabezpieczenia wpisów traktujących o ich zgodności z rzeczywistością, które mają kardynalne znaczenie w sprawie. Z tego powodu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sąd zobowiązał pełnomocnika organu do przedstawienia dowodów , które przemawiałyby za prawidłowością wystawionego zarządzenia , tj. decyzji o zabezpieczeniu z [...] października 2014 r. oraz dowodu doręczenia tego zarządzenia zarówno w odniesieniu do strony adresata jak i strony odwrotnej, i to w oryginale. Zwrócić należy bowiem uwagę , iż znajdujące się w aktach nie są potwierdzone pod względem zgodności z oryginałami. Pismem z dnia 28 września 2018 roku organ II instancji ponownie nawiązał do podstaw zawieszenia i przerwania biegu terminu przedawnienia , o których wskazano w zaskarżonej decyzji oraz przedstawił po raz kolejny te same dokumenty ( dowody) potwierdzając je tym razem za zgodność z oryginałem, które już wcześniej znajdowały się w aktach administracyjnych sprawy. Oznacza to ,że sąd nadal nie dysponuje dowodami w oparciu o które mógłby skontrolować zasadność wystawienia zarządzenia zabezpieczenia i daty jego doręczenia , odnotowanej jako 30.12.20134 r. pole G formularza. Tym samym sądowa kontrola wydanej decyzji w poruszonej kwestii nie może być efektywna skoro administracja podatkowa nie dostarcza wystarczających a niezbędnych dowodów dla jej przeprowadzenie. Nie można zweryfikować słuszności stanowiska organu, według zapisów zarządzenia zabezpieczenia . Wobec tego przyjąć należało ,że póki co, teza o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z powołaniem się na przesłankę z art. 70 § 6 pkt 4 Op. nie poddaje się sądowej kontroli, a zatem nie można stwierdzić czy doszło do zatamowania jego biegu. Trudno sobie wyobrazić sytuację kiedy organ odnotowuje w zarządzeniu istotne zdarzenia a nie jest w stanie przedstawić na te okoliczności stosownych dowodów, takich jak decyzja o zabezpieczeniu czy kompletną korespondencję dotycząca doręczenia tej czynności organu egzekucyjnego. Powyższe implikuje koniecznością uznania ,że nie ma znaczenia ( jest przedwczesne ) zagadnienie ewentualnego przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 OP. bowiem wskazywane przez organy okoliczności tj. nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności czy też doręczenie tytułu wykonawczego miały miejsce w 2015 r. , a więc nie jest wykluczone ,że już po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego od osób fizycznych za 2008 r. , który upływał 31 grudnia 2014 roku. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie wykazać ponad wszelką wątpliwość ,że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2008 r. , przedstawiając na te okoliczności stosowne dowody , które będą poddawały się sądowej kontroli w sytuacji zakwestionowania wydanej decyzji . Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ppsa sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa. E.B.