I SA/Łd 425/12

Dnia 10 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, iż wobec skarżącej w sprawach dotyczących podatku VAT zastosowano "instytucję zabezpieczenia" majątku, co w praktyce (blokada kont oraz zajęcie ruchomości) uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazano również, że łączna wysokość zobowiązań podatkowych (m.in. w podatku akcyzowym i VAT) jest bardzo wysoka, a sytuacja materialna skarżącej jest dramatyczna. Zdaniem strony powyższa sytuacja powoduje zaistnienie przesłanki o jakiej mowa w art. 61 § 3 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Przechodząc do argumentacji wniosku, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku, nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Nie ulega wątpliwości, iż okoliczność taka jak zastosowanie instytucji zabezpieczenia należności podatkowych na koncie i ruchomościach skarżącej mogłaby podlegać dyspozycji normy wnikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. w sytuacji gdyby została należycie uprawdopodobniona. W realiach rozpatrywanej sprawy należy podkreślić, iż okoliczności wskazane w rozpatrywanym wniosku pozostają gołosłowne, strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobnia trudnej sytuacji, nadto do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów mogących świadczyć o realnym zagrożeniu wynikającym z wykonania zaskarżonej decyzji takich, jak np. decyzja organu podatkowego o zabezpieczeniu. Powyższe powoduje, iż wnioskodawczyni w żaden sposób nie skonkretyzowała okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopodabniła ich wystąpienia. Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. pzc