I SA/Łd 425/12

Dnia 5 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 6 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok, z powodu jej wniesienia z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe postanowienie zostało skarżącej doręczone w dniu 26 września 2012 r. Pismem z dnia 3 października 2012 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na wyżej powołaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok. W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy, mimo bowiem zachowania należytej staranności z powodu ciężkiej choroby nie była w stanie zająć się prowadzeniem swoich spraw i spraw spółki. Nie była także zdolna do podejmowania czynności procesowych, w związku z czym nie mogła w terminie dokonać tej czynności procesowej. Skarżąca podkreśliła przy tym, że w okresie od 13 stycznia 2012 r. do dnia 29 czerwca 2012 r. była chora i otrzymywała zasiłek chorobowy z powodu niezdolności do pracy. Zaistniała choroba uniemożliwiła jej dokonanie powyższej czynności w terminie. W czasie choroby pozostawała pod opieką psychiatry, endokrynologa, neurologa i ginekologa. Skarżąca wniosła przy tym o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia o prawie do zasiłku chorobowego w okresie od 13 stycznia 2012 r. do 29 czerwca 2012 r. na okoliczność jej niezdolności do pracy w powyższym okresie. Wyjaśniła również, że zwolnienia lekarskie z tego okresu znajdują się w posiadaniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Inspektorat w P. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedziała się z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, które otrzymała w dniu 26 września 2012 r. Do wniosku załączyła skargę wraz z jej odpisem i kserokopię dokumentacji medycznej z okresu choroby. Następnie w drodze pisma z dnia 4 października 2012 r. skarżąca nadesłała zaświadczenie o prawie do zasiłku chorobowego za okres od 29 czerwca 2012 r. do 7 września 2012 r. W związku z powyższym wnioskiem zarządzeniem z dnia 29 października 2012 r. Sąd wezwał skarżącą do przedstawienia, w terminie 7 dni, zaświadczenia lekarskiego dotyczącego jej stanu zdrowia w kwestii braku zdolności do podejmowania czynności procesowych, obejmującego okres od dnia 9 lutego 2012 r. do dnia 12 marca 2012 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w dniu 23 listopada 2012 r. przesłała jedynie zaświadczenie o prawie do zasiłku chorobowego, obejmujące kolejny okres, tj. od dnia 29 czerwca 2012 r. do 23 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej "p.p.s.a.", jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1-3 i § 4 p.p.s.a.). Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Zgodnie z powyższym, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić wówczas, gdy strona we wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, że mimo całej staranności z przyczyn od niej niezależnych nie mogła dokonać czynności w terminie. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślić przy tym należy, że dokonując oceny braku winy, Sąd uwzględnia wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o własne interesy i bierze pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet lekkim niedbalstwem. W rozpoznawanej sprawie strona nie uprawdopodobniła, iż niezłożenie w terminie skargi nastąpiło bez jej winy i przy zachowaniu najwyższej staranności. W swoim wniosku skarżąca wprawdzie stwierdziła, że przyczyną uchybienia terminu była ciężka choroba uniemożliwiająca wniesienie skargi w terminie. Jednakże, mimo wezwania do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego dotyczącego stanu zdrowia w kwestii braku zdolności do podejmowania czynności procesowych w okresie od dnia 9 lutego 2012 r. do dnia 12 marca 2012 r., mającego służyć uprawdopodobnieniu wskazanych we wniosku okoliczności, skarżąca przedstawiła jedynie zaświadczenie o prawie do zasiłku chorobowego, obejmujące okres od 29 czerwca 2012 r. do 23 listopada 2012 r. W ocenie Sądu przedstawione we wniosku twierdzenia skarżącej, nadesłane zaświadczenie o prawie do zasiłku chorobowego i załączona dokumentacja medyczna, są niewystarczające do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż nie potwierdzają one braku zdolności strony do podejmowania czynności procesowych w okresie od dnia 9 lutego 2012 r. do dnia 12 marca 2012 r., w tym braku możliwości wniesienia przez nią skargi w terminie, tj. do dnia 12 marca 2012 r. Z zaświadczeń tych wynika jedynie, że we wskazanym w nich okresie (od dnia 29 czerwca 2012 r. do 23 listopada 2012 r.) skarżącej przysługiwało prawo do zasiłku chorobowego. Jednakże sam fakt korzystania przez skarżącą z uprawnienia do tego zasiłku, także w okresie wnoszenia skargi – jak podaje ona we wniosku o przywrócenie terminu, w żadnej mierze nie przesądza o braku zdolności do podejmowania czynności procesowych, w tym do wniesienia skargi w określonym przez ustawodawcę terminie. A wręcz przeciwnie, analiza akt niniejszej sprawy dowodzi, że mimo przebywania na tymże zasiłku chorobowym, skarżąca dała wyraz posiadaniu owej zdolności, o czym świadczą podjęte przez nią czynności procesowe polegające w pierwszej kolejności na występowaniu ze spóźnioną skargą, zażaleniem, a następnie na wystąpieniu z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia i obecnie na nadesłaniu przesyłki zawierającej kolejne zaświadczenie o prawie do zasiłku chorobowego. Podkreślić przy tym należy, że skarżąca nie złożyła żadnych wyjaśnień w kwestii braku możliwości przedłożenia wymaganego zaświadczenia lekarskiego, pomijając milczeniem kwestię wykonania obowiązku nałożonego na nią zarządzeniem z dnia 29 października 2012 r. Takie postępowanie skarżącej dowodzi, że nienależycie dba ona o swoje interesy związane z niniejszym postępowaniem. Wobec powyższego, Sąd uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i z tych względów uznał za niecelowe rozważenie spełnienia przez skarżącą pozostałych przesłanek, których jedynie łączne wystąpienie z przesłanką braku winny mogłoby warunkować uwzględnienie wniosku skarżącej w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. (MSi)