I SA/Łd 427/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.), Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] nr[...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 745,- (siedemset czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 21 lipca 2004 r. pełnomocnik J. Ś. złożył w Urzędzie Celnym w P. deklarację uproszczoną dotyczącą wewnątrz-wspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki Suzuki Liana-Aerio SX, zakupionego w dniu 14 lipca 2004 r. na terenie Niemiec. W deklaracji celnej pełnomocnik podatnika podał m.in. że ww. pojazd został wyprodukowany w 2003 r. oraz określił wysokość należnego podatku akcyzowego na kwotę 690,- zł. Podatek ten, w zadeklarowanej wysokości, został uiszczony w dniu 21 lipca 2004 r. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia prawidłowej wysokości podatku akcyzowego, a następnie decyzją z dnia [...] nr [...] określił zobowiązanie podatkowe J. Ś. w podatku akcyzowym, w związku z wewnątrzwspólno-towym nabyciem samochodu osobowego, w wysokości 3.364,- zł. W uzasadnieniu wskazał, że zmiana wysokości zobowiązania podatkowego była konsekwencją ustalenia właściwego roku produkcji przedmiotowego pojazdu. Powołując się na pismo przedstawiciela producenta (firmy A. sp. z o.o.), organ I instancji przyjął, że zakupiony przez podatnika samochód został wyprodukowany w 2002 r., a nie jak to zadeklarował podatnik w 2003 r. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę w toku postępowania kwestii znaczenia numeru identyfikacyjnego pojazdu VIN wyjaśnił, że na podstawie tego numeru nie można ustalić roku produkcji samochodu. Swoje stanowisko oparł na informacji udzielonej przez producenta pojazdu, który oświadczył, że nie koduje roku produkcji w numerze nadwozia. W konsekwencji, mając na uwadze, że sprowadzony samochód był pojazdem starszym niż dwuletni, organ I instancji wyliczył podatek akcyzowy przy zastosowaniu stawki 15,1% i określił go we wspomnianej wyżej kwocie 3.364,- zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie i przyjęcie roku produkcji samochodu zgodnie z załączoną do akt fakturą zakupu, przeglądem technicznym i wyceną rzeczoznawcy. W ocenie strony powyższe dokumenty są wiarygodne i to one, a nie pismo producenta pojazdu, powinny stanowić podstawę ustaleń organów celnych. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji oraz zaprezentowaną przezeń argumentację. Podkreślił, że z przedstawio-nego przez stronę tytułu własności pojazdu z dnia 10 czerwca 2003 r. sporządzonego w Stanach Zjednoczonych, nie wynika data produkcji przedmiotowego samochodu, ale jedynie rok modelu oraz rok wydania pojazdu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 124, 187 § 1, 188, 190 § 2, 191, 197 § 1, 198 § 1, 199 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania podatnik wyjaśnił, iż w jego ocenie organy celne bezpodstawnie i w sposób nieuzasadniony zakwestionowały dane zawarte w dokumentach zakupu oraz dokumentach związanych z importem przedmiotowego samochodu. Organy celne przede wszystkim nie odniosły się do przedstawionych przez stronę dowodów: umowy kupna pojazdu, amerykańskiej karty pojazdu, zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz oceny technicznej. Organy celne nie wyjaśniły również dlaczego odmówiły wiarygodności powyższym dowodom przyjmując za prawdziwe wyłącznie wnioski wynikające z pisma nadesłanego w toku postępowania podatkowego przez producenta pojazdu. Ocena dowodów przeprowadzona przez organy celne była zatem, zdaniem strony, dowolna, a ponadto nie znalazła pełnego odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że priorytetowe znaczenie dla ustalenia roku produkcji samochodu osobowego ma opinia generalnego przedstawiciela producenta tego pojazdu, ponieważ tylko on dysponuje rejestrem wyprodukowanych aut oraz dostępem do bazy danych producenta. W toku postępowania na rozprawie w dniu 12 czerwca 2007 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w Ł. zmienił dotychczasowe stanowisko i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż zostały w niej wymienione. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem wyłącznie z powodu naruszenia przepisów postępowania, tj. braku przeprowadzenia odpowiednich ustaleń i rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem m.in. przepisów prawa Unii Europejskiej. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. nr 87, poz. 825 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 wymienionej ustawy, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe i dostawa wewnątrzwspólnotowa wyrobów akcyzowych. Samochody osobowe są niewątpliwie wyrobami akcyzowymi niezharmonizowanymi, bowiem zostały wymienione w art. 2 pkt 1 w zw. z treścią załącznika nr 1 poz. 59 ustawy o podatku akcyzowym. Podatnicy dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych są obowiązani, po dokonaniu przywozu tych wyrobów na terytorium kraju, złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego oraz dokonać zapłaty akcyzy w terminie 5 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego (art. 76 ust. 1 ustawy). Akcyzie podlegają samochody osobowe nie zarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych nie zarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane po przywozie na terytorium kraju, złożyć deklarację uproszczoną i dokonać zapłaty podatku (art. 81 ust. 1 ustawy). W przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest obowiązany zapłacić za pojazd (art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy). Stawki podatkowe odnoszące się do samochodów osobowych, nowych i używanych, zarówno sprzedawanych w kraju, jak i sprowadzanych z krajów Unii Europejskiej, są określone procentowo od podstawy opodatkowania. Obniżone stawki określone zostały we wskazanym wyżej rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r., które określa stawki podatku dla podobnych samochodów używanych i nowych, sprzedawanych w kraju i nabywanych wewnątrzwspólnotowo, a podstawowym kryterium wysokości stawek jest wiek i pojemność skokowa silnika samochodu. W przypadku sprzedaży samochodów osobowych na terytorium kraju oraz sprowadzonych w drodze nabycia wewnątrzwspólnotowego (§ 7 ust. 2 rozporządzenia), po upływie 2 lat kalendarzowych od daty ich produkcji, do obliczenia stawki stosuje się wzór wskazany w rozporządzeniu, przy czym stawka akcyzy nie może być wyższa niż maksymalna 65%. Dla pojazdów rocznych i dwuletnich stawka wynosi 3,1% lub 13,6% podstawy opodatkowania w zależności od pojemności silnika. W ocenie Sądu przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy niezbędnym jest ustalenie wzajemnego stosunku pomiędzy ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których Rzeczpospolita Polska jest jedną ze stron, a prawem wewnętrznym. Ponadto koniecznym jest także rozważenie możliwości dokonania przez organy administracji publicznej samodzielnej oceny, czy przepisy prawa krajowego są zgodne z normami prawa traktatowego, w tym wypadku z normami prawa wspólnotowego, a w razie stwierdzenia istniejącej niezgodności – rozpatrzenie możliwości bezpośredniego zastosowania przez organ administracji normy wspólnotowej, przy jednoczesnej odmowie zastosowania przepisu ustawy krajowej. Zasadnicze znaczenie dla określenia źródeł prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz hierarchii poszczególnych aktów normatywnych ma Konstytucja RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródłami prawa powszechnie obowiązującego są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a w zakresie ograniczonym przedmiotowo i terytorialnie – akty prawa miejscowego. Szczególną rangę Konstytucja przyznaje ratyfikowanym umowom międzynarodowym, które zgodnie z art. 91 ust. 1, po ich ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowią część krajowego porządku prawnego i są bezpośrednio stosowane, chyba że ich stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Nadto ust. 2 art. 91 Konstytucji RP jednoznacznie przesądza o nadrzędności umów międzynarodowych ratyfikowanych za zgodą wyrażoną w ustawie nad ustawami krajowymi w sytuacji, gdy ustawy nie da się pogodzić z umową, a więc gdy nie jest możliwa taka interpretacja treści ustawy, która dałaby się pogodzić z postanowieniami umowy międzynarodowej, ani też nie dokonano stosownej nowelizacji ustawy. Zgodnie z treścią art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Polskę umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Na mocy tego przepisu Konstytucji, od chwili przystąpienia Polski do Unii Europejskiej prawo traktatowe (wspólnotowe Unii) obowiązuje także na terenie naszego kraju i powinno być bezpośrednio stosowane przez organy polskiej władzy publicznej, w tym organy administracji oraz ma ono pozycję zwierzchnią w stosunku do ustawodawstwa wewnątrzkrajowego. Podpisanie w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach Traktatu pomiędzy Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej, a Republiką Czeską, Republiką Estońską, Republiką Cypryjską, Republiką Łotewską, Republiką Węgierską, Republiką Malty, Rzeczpospolitą Polską, Republiką Słowenii i Republiką Słowacką o przystąpieniu wymienionych wyżej państw do Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864) oznacza, iż od dnia przystąpienia do Unii, Polska związana jest postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot. Traktat o przystąpieniu do Unii został ratyfikowany przez Prezydenta RP w dniu 23 lipca 2003 r. i wszedł w życie w dniu 1 maja 2004 r. Skutkiem powyższego jest, iż normy prawa wspólnotowego – w tym przepisy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, powoływanego dalej jako TWE – od dnia 1 maja 2004 r. stały się automatycznie częścią polskiego porządku prawnego, bez konieczności ich inkorporacji. W myśl przepisu art. 3 TWE, celem realizacji założeń Wspólnoty określonych w art. 2 TWE, działalność Wspólnoty obejmuje między innymi zakaz opłat celnych i ograniczeń ilościowych pomiędzy Państwami Członkowskimi przy przywozie i wywozie towarów, jak również zakaz stosowania wszelkich innych środków o podobnym skutku. Również rynek wewnętrzny winien charakteryzować się zniesieniem między Państwami Członkowskimi przeszkód w swobodnym przepływie towarów, osób, usług i kapitału oraz systemem zapewniającym niezakłóconą konkurencję na tym rynku. Stosownie do art. 10 TWE państwa członkowskie zobowiązują się do podjęcia wszelkich właściwych środków o charakterze ogólnym lub szczególnym, aby zapewnić wykonanie zobowiązań wynikających z TWE oraz do powstrzymywania od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrozić osiągnięciu celów Traktatu. Realizacja celów Wspólnoty Europejskiej w sferze podatkowej wyrażona została w szczególności w art. 90 TWE. Z treści tego przepisu wynika, że Państwa Członkowskie nie nakładają bezpośrednio lub pośrednio na towary pochodzące z innych Państw Członkowskich jakichkolwiek podatków wewnętrznych wyższych od tych, które nakładają bezpośrednio lub pośrednio na podobne towary krajowe. Państwa Członkowskie nie nakładają na towary pochodzące z innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które mają na celu ochronę pewnych rodzajów własnej produkcji. Z wyżej określonego przepisu wynika zatem nakaz równego traktowania przez wszystkie kraje Unii Europejskiej towarów pochodzących z jakichkolwiek państw członkowskich. Nakaz równego traktowania, a więc zakaz dyskryminacji podatkowej oznacza, że nie powinno się stosować w sferze podatkowej rożnych zasad w odniesieniu do porównywalnych sytuacji lub porównywalnych towarów. Należy mieć na uwadze, że wynikający z art. 90 TWE zakaz dyskryminacji podatkowej dotyczy zarówno dyskryminacji bezpośredniej, jak i dyskryminacji pośredniej, ukrytej – polegającej na tym, że wewnętrzne przepisy podatkowe formalnie traktują jednakowo podatników własnych i podatników z państw obcych, jednakże nie uwzględniają faktu, iż obie grupy podatników znajdują się w odmiennej sytuacji faktycznej, co w rezultacie prowadzi do odmiennych rezultatów. Norma prawna wynikająca z art. 90 TWE jest jasna i bezwarunkowa, a zatem organy podatkowe (organy celne w odniesieniu do akcyzy) mają nie tylko prawo ale i obowiązek ocenić, czy krajowe prawo podatkowe nie jest sprzeczne z przepisami TWE, które to przepisy w razie wystąpienia sprzeczności mają charakter nadrzędny. Stąd też ocena zgodności z prawem obciążenia strony skarżącej podatkiem akcyzowym, wynikającym z wymienionych na wstępie krajowych aktów prawnych, z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu używanego, wymaga oceny zgodności uregulowań krajowych z przepisami unijnymi (w szczególności z art. 90 TWE). Brak w powyższym zakresie jakiejkolwiek oceny oraz wynikający z uzasadnienia zaskarżonej decyzji pogląd, iż organy celne nie są uprawnione do rozpatrzenia niniejszej sprawy przy zastosowaniu się również do uregulowań zawartych w przepisach TWE powoduje, iż Sąd uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji. W toku ponownego rozpatrywania sprawy należy w szczególności mieć na uwadze stanowisko zaprezentowane przez Trybunał Sprawiedliwości WE w znanym wyroku z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. C-313/05, w którym Trybunał na wniosek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dokonał wykładni art. 25, art. 28 i art. 90 Traktatu oraz art. 3 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, str. 1). Powyższym wyrokiem Trybunał orzekł m.in. że: 1) podatek akcyzowy, taki jak ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 TWE. 2) art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek, a do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma taki skutek. 3) art. 28 TWE nie znajduje zastosowania do deklaracji uproszczonej, takiej jak przewidziana w art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, a art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. nie sprzeciwia się takiej deklaracji, jeżeli sporne uregulowanie można interpretować w ten sposób, że deklarację tę należy złożyć z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Reasumując stwierdzić należy, że przepisy ustawy o podatku akcyzowym i przepisy wykonawcze do tego aktu są sprzeczne z art. 90 TWE w takim zakresie, w jakim przewidują obowiązek zapłaty większej kwoty podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego, niż wynosi kwota rezydualna tego podatku tkwiąca w cenie płaconej za podobny pojazd nabywany w kraju. Organ podatkowy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy powinien zatem zbadać, czy nabyty przez stronę skarżącą w kraju członkowskim Wspólnoty samochód został obciążony z tytułu podatku akcyzowego kwotą równą kwocie podatku rezydualnego zawartego w wartości rynkowej podobnych pojazdów osobowych zarejestrowanych w Polsce, czy też kwotą wyższą. Przeprowadzenie ustaleń w powyższym zakresie pozwoli na stwierdzenie, czy obciążenie skarżącego podatkiem akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu zostało dokonane z uwzględnieniem art. 90 TWE, co jednocześnie będzie miało bezpośredni wpływ na ustalenie, czy uiszczony przez skarżącego podatek został uiszczony we właściwej wysokości. W związku z powyższym należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów strony stawianych zaskarżonej decyzji, dotyczących przede wszystkim błędów, których dopuścić się miały organy celne przy ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem sądu zarzuty te nie są zasadne. Organy celne w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz obiektywnie i rzetelnie materiał ten oceniły. Sąd podziela zatem pogląd, że podstawo-wym źródłem informacji o roku produkcji samochodu osobowego jest producent tego pojazdu (generalny przedstawiciel producenta), ponieważ tylko on dysponuje rejestrem wyprodukowanych aut. W niniejszej sprawie producent udzielił wyczerpującej i nie budzącej wątpliwości informacji o tym kiedy wyprodukowano przedmiotowy samochód podając nawet miesiąc produkcji (lipiec 2002 r.), udzielając jednocześnie dodatkowej informacji (znajdującej poparcie w zgromadzonym materiale dowodowym), że pojazd ten został wykonany z przeznaczeniem na rynek amerykański. Co więcej, z informacją udzieloną przez generalnego przedstawiciela firmy A. w Polsce, w zasadzie nie stoi w sprzeczności – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – treść pozostałych dokumentów zgromadzonych w postępowaniu. W umowie kupna przedmiotowego pojazdu zawartej z niemieckim sprzedawcą mowa jest zatem jedynie o dacie pierwszej rejestracji pojazdu tj. 2003 r. (k. 11 akt adm.), natomiast w tytule własności pojazdu sporządzonym w Stanach Zjednoczonych określa się wyłącznie rok modelu (2003), nie ma natomiast mowy o roku produkcji pojazdu (k. 14 akt adm.). Z dokumentów tych nie wynika zatem w szczególności, że na terenie Niemiec przedmiotowy pojazd uznawano za wyprodukowany w 2003 r. Jedynym dokumentem, z którego wprost wynika data inna produkcji przedmiotowego samochodu (2003 r.) jest dokument identyfikacyjny sporządzony przez diagnostę, który przeprowadził badanie techniczne pojazdu. Na podstawie tego dokumentu nie można jednak ustalać daty produkcji samochodu, ponieważ sam diagnosta, dokonując opisu badanego pojazdu, powinien opierać się na danych dostarczonych mu przez producenta. Ponadto celem badania jest ustalenie czy stan techniczny pojazdu pozwala na dopuszczenie go do ruchu drogowego, a nie ustalenie danych identyfikacyjnych tego pojazdu. Błędne wskazanie przez diagnostę roku produkcji badanego pojazdu nie może być wiążące dla organów celnych. Podsumowując, w ocenie sądu, Dyrektor Izby Celnej w Ł. dokonał wyczerpujących ustaleń w zakresie roku produkcji zakupionego przez skarżącego samochodu osobowego marki Suzuki Liana-Aerio SX, a zebrany w tym zakresie materiał dowodowy w sposób właściwy ocenił czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. W tym zatem zakresie zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Biorąc jednak pod uwagę powyższe rozważania, a także treść wskazanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości, sąd – wobec konieczności zbadania przez organ celny, czy podatek akcyzowy został w niniejszej sprawie uiszczony przez stronę we właściwej wysokości – uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w zw. z § 6 pkt 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).