I SA/Łd 429/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. A. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.–G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. -G. przedłużył stronie termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2010 r. Pismem z [...] r. skarżąca wezwała Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.–G. do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, podtrzymał stanowisko zawarte w ww. postanowieniu. Na powyższe postanowienie E. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Stosownie zaś do art. 274b Ordynacji podatkowej, jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających (§ 1). Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2). Przepis art. 274b § 2 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie czynności sprawdzających. Jeżeli sprawa znajduje się już na etapie kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, to na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku zażalenie nie przysługuje. W myśl art. 237 Ordynacji podatkowej takie postanowienie (na które nie służy zażalenie), strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, to inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; Natomiast akty określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 to: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Tryb wskazany w art. 52 § 3 p.p.s.a. odnosi się zatem tylko do aktów lub czynności innych niż: 1) określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., 2) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Oznacza to, że wbrew stanowisku skarżącego, art. 52 § 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż nie dotyczy on postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, bez względu na to czy służy na nie zażalenie czy nie. Postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które nie służy zażalenie, które nie kończą postępowania, albo nie rozstrzygają sprawy co do istoty, w ogóle nie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego ma właśnie taki charakter. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.