I SA/Łd 43/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki zoo z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za grudzień 2005r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. A Spółka zoo z siedzibą w S. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za grudzień 2005r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 16 stycznia 2008r. wezwano skarżącą Spółkę do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono Spółce w dniu 25 stycznia 2008r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru). Do dnia dzisiejszego nie wskazano przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym; w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji zaś należy, stosownie do art. 215 § 1 ppsa, podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeśli od tej wartości zależy wartość opłaty. W myśl art. 230 ppsa pismami wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie. Na podstawie art. 231 zd. pierwsze zaś wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż skarga, której przedmiotem jest należność pieniężna, powinna zawierać, poza elementami typowymi dla każdego pisma sądowego, dodatkowy obowiązkowy wymóg formalny, a mianowicie powinna określać wartość przedmiotu zaskarżenia. Wprawdzie sam termin "wartość przedmiotu zaskarżenia" jest, co podkreślano zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowym, niejasny i może być interpretowany w dwojaki sposób. Spór co do sposobu rozumienia tego pojęcia, a w konsekwencji i podstawy ustalania wysokości wpisu sądowego został jednak rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale z dnia 28 stycznia 2008r., sygn. akt I FPS 7/07, w której Sąd ten przyjął, iż "w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze". Określony w art. 215 § 1 ppsa obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia wynika przede wszystkim z konieczności pobrania od tej wartości opłaty. Istotne jest zatem ustalenie rzeczywistej wartości zaskarżenia, tj., czy kwestionowana przez stronę kwota odpowiada zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji czy też sporna jest tylko jej część. Obowiązek ten ciąży, w myśl powołanych przepisów, na podmiocie wszczynającym spór z organem administracji publicznej, podmiot ten bowiem najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie przedmiotu sporu. Podanie przez skarżącego wartości przedmiotu sporu jest istotne także dlatego, że pobranie wpisu stosunkowego od kwoty znacznie wyższej, niż faktycznie wynika ze sporu, jaki został zainicjowany przez stronę, prowadziłoby do nadmiernego fiskalizmu, a nawet rezygnacji z kontroli zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny, a to naruszałoby zasadę prawa do sądu. Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy w pierwszej kolejności podnieść należy, iż przedmiotem wniesionej przez A Spółkę zoo z siedzibą w S. skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] Nr [...] określającą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za grudzień 2005r. Pomimo więc, iż przedmiotem kontroli sądu administracyjnego są wskazane decyzje, to jednak istota sporu między stronami dotyczy wskazanej w tych decyzjach wysokości należności pieniężnej. Spółka obowiązana była więc, w myśl powołanego przepisu art. 215 § 1 ppsa, określić wysokość należności pieniężnej będącej przedmiotem sporu. Jednakże, pomimo doręczenia w dniu 25 stycznia 2008r. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, wzywającego do usunięcia braku skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia i pouczenia o konieczności jego usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, nie wykonała tego zarządzenia do dnia dzisiejszego. Także z uzasadnienia skargi nie wynika, jaką kwotę wynikającą z zaskarżonej decyzji Spółka kwestionuje. Z tego względu złożona skarga zawiera wadę formalną uniemożliwiającą nadanie jej dalszego biegu. Nie usunięcie w zakreślonym terminie braku formalnego, skutkuje odrzuceniem skargi. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi przez Sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu. P.Pie.