I SA/Łd 431/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. A. na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za marzec 2010 roku postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. przedłużył stronie termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc marzec 2010 r. Pismem z dnia [...] r. skarżąca wezwała Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.–G. do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G., podtrzymał swoje stanowisko zawarte w ww. postanowieniu. Na powyższe postanowienie E. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zaskarżone postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. należy bowiem do postanowień, na które nie przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Stosownie zaś do art. 274b Ordynacji podatkowej jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających (§ 1). Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2). Przepis art. 274b § 2 Ordynacji podatkowej dotyczy wyłącznie czynności sprawdzających. Jeżeli sprawa znajduje się już na etapie kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, to na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku zażalenie nie przysługuje. W myśl art. 237 Ordynacji podatkowej takie postanowienie (na które nie służy zażalenie), strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z kolei akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, to inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; Natomiast akty określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 to: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Tryb wskazany w art. 52 § 3 P.p.s.a. odnosi się zatem tylko do aktów lub czynności innych niż: 1) określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., 2) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Oznacza to, że wbrew stanowisku skarżącego, art. 52 § 3 P.p.s.a. nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż nie dotyczy on postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, bez względu na to czy służy na nie zażalenie czy nie. Postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które nie służy zażalenie, które nie kończą postępowania, albo nie rozstrzygają sprawy co do istoty - w ogóle nie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł. – G. ma właśnie taki charakter. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.