I SA/Łd 431/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący wskazał, że konieczność uiszczenia, zawyżonej według strony, opłaty podatkowej może spowodować nieodwracalne dla strony skutki z uwagi na niskie dochody osiągane przez podatnika. Do skargi załączona została kserokopia PIT-36 za 2015 r. Postanowieniem z 7 lipca 2016 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie wpisu od skargi i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270) - powoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z przywołanego przepisu wynika, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą okoliczności wskazujących, że wykonanie decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. We wniosku należy wskazać konkretne fakty świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał jednak żadnych okoliczności, które świadczyłyby o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować szkodę, a tym bardziej szkodę znacznych rozmiarów bądź inne - trudne do odwrócenia skutki. Po przeanalizowaniu akt sprawy, z uwzględnieniem danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd doszedł do przekonania, że wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie zasługuje na uwzględnienie. Ze złożonego na formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący zajmuje się specjalistyczną działalnością rolniczą (pszczelarstwem), z której osiąga dochód w kwocie 1.200 zł miesięcznie oraz, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną M., która nie pracuje i pozostaje na jego utrzymaniu. Wskazany dochód małżonkowie przeznaczają na wyżywienie, rachunki telefoniczne, zakup środków czystości i opłaty eksploatacyjne. Skarżący jest współwłaścicielem licznych składników majątkowych, w tym nieruchomości w postaci: domu o pow. 100,92 m2 (udział ½ o wartości 333.000 zł), dwóch działek (udział ½) odpowiednio o pow. 2,40 ha 0,03 ha, w tym działki z budynkiem mieszkalnym o pow. 60 m2 (wartość udziału 32.666,50 zł), nieruchomości w parku podworskim (udział ½) o pow. 1,31010 ha (wartość udziału 13.100 zł). Ponadto w skład jego majątku wchodzą samochody marki: Land Rover Freelander (rok produkcji 2004 r.) o wartości ok. 10.000 zł i Volkswagen Transporter (2005 r.) o wartości ok. 20.000 zł. Posiada także – jak oświadczył w we wniosku - roszczenie o uprawnienie "do uzyskania decyzji o niepodleganiu pod przepisy dekretu o reformie rolnej". Dokonując zatem oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z punktu widzenia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz obciążającego stronę ciężaru ich wykazania, Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Okoliczności podniesione w złożonym wniosku wraz z danymi zawartymi we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie dostarczyły bowiem w ocenie Sądu dostatecznych przesłanek do uznania, że skarżący zasługuje na szczególną ochronę prawną przed negatywnymi konsekwencjami, które może spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji, ponieważ strona poza hasłowymi sformułowaniami wniosku, nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie, zwłaszcza w kontekście posiadanych przez stronę składników majątkowych o znacznej wartości. Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd nie neguje faktu, iż wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącego, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy przy tym wskazać, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji. Ake.