I SA/Łd 431/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Asesor WSA Agnieszka Gortych - Ratajczyk, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2024 r. nr 368000-COP[1].4103.213.2023.29 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r. oraz niektóre miesiące 2019 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 kwietnia 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi (dalej: "NŁUCS") utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 12 maja 2024 r., ustalającą A Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Podatnikowi" albo "Spółce") dodatkowe zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2018 r. oraz od stycznia do marca 2019 r. Kontrola celno-skarbowa wykazała, że w deklaracjach podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące styczeń-wrzesień 2018 r. i styczeń-marzec 2019 r. Spółka rozliczyła 459 faktur VAT na łączną kwotę netto 789.190,66 zł, VAT 181.513,93 zł, stwierdzających czynności niedokonane. Według danych widniejących na ww. fakturach ich wystawcą był B S.A., przedmiotem transakcji był olej napędowy, a formą płatności gotówka. W toku kontroli ustalono, że w złożonych deklaracjach za wyżej wskazane okresy Spółka zaniżyła kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług oraz zawyżyła kwoty różnic podatku do obniżenia kwot podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe w związku z niezasadnym obniżeniem podatku należnego o podatek naliczony na podstawie faktur VAT stwierdzających czynności niedokonane, czym naruszyła art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm., dalej: "u.p.t.u."). Spółka zaakceptowała wynik kontroli i złożyła korekty deklaracji VAT-7 za wyżej wskazane okresy, w których wyeliminowała w całości stwierdzone nieprawidłowości. W wyniku postępowania wszczętego na podstawie postanowienia Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 24 marca 2023 r. o przekształceniu kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, (dalej: "ustawa o KAS"), decyzją z dnia 12 maja 2023 r., wydaną na podstawie art. 112b ust. 1 pkt 1, art. 112b ust. 2 pkt 1 oraz art. 112c pkt 2 u.p.t.u., NŁUCS ustalił Spółce dodatkowe zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 100 % zaniżonych przez Podatnika kwot zobowiązań podatkowych oraz zawyżonych kwot różnicy podatku do obniżenia kwot podatku należnego za badane okresy rozliczeniowe. W odwołaniu pełnomocnik Spółki zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 112c u.p.t.u., przez niewskazanie czy zaniżenie kwoty zobowiązania było skutkiem wystawienia faktur przez podmiot nieistniejący, brak stwierdzenia czynności faktycznie niewykonanej oraz podanie kwoty niezgodnej z rzeczywistością, a także brak ustalenia, że Podatnik działał celowo i zastosowanie najwyższej sankcji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia przyczyn powstania nieprawidłowości w ustaleniu zobowiązania. Po rozpatrzeniu odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia 25 kwietnia 2024 r., NŁUCS utrzymał w mocy decyzję własną, wydaną jako organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie istnienia nieprawidłowości noszących znamiona oszustwa podatkowego, które uzasadniały nałożenie sankcji określonej w art. 112c pkt 2, przy braku podstaw do zastosowania art. 112b ust. 3 u.p.t.u. regulującego odstąpienie od takiej sankcji. Organ wskazał, że w sprawie poza sporem jest, że nieprawidłowości popełnione przez Spółkę w rozliczeniach podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2018 r. oraz od stycznia do marca 2019 r. nie były wynikiem błędów rachunkowych czy oczywistych omyłek. Spółka zgodziła z wynikiem kontroli i złożyła korekty deklaracji VAT-7 za przedmiotowe okresy rozliczeniowe. Badając przesłanki wystąpienia oszustwa podatkowego, organ stwierdził, że przeprowadzone postępowanie wykazało, że zakwestionowane przez organ faktury, o wskazanych przez organ numerach, rzekomo wystawione przez spółkę B dla Spółki, w rzeczywistości wystawione zostały na inne podmioty. Spółka B przesłała oddrukowane z elektronicznego archiwum obrazy tych faktur, podkreślając dodatkowo, iż we wszystkich przypadkach faktury te różnią się co do wartości w odniesieniu od faktur przesłanych przez organ oraz w wielu niezgodne są daty ich wystawienia. Potwierdzeniem powyższego są niepowtarzalne numery kontrolne, zamieszczane centralnie w linii bezpośrednio poprzedzającej logo fiskalne drukowane na każdym dokumencie fiskalnym. Numery te w przypadku faktur przesłanych przez organ powtarzają się, co jest wykluczone. W pisemnych wyjaśnieniach z 14 czerwca 2022 r. i 6 lipca 2022 r., spółka B wskazała, iż w okresie styczeń 2018 r. - marzec 2019 wystawiła dla Podatnika tylko 19 faktur VAT, na łączną kwotę 1.105,37 zł (VAT 250,77 zł). Faktury te płatne były gotówką lub kartą. Żadna zaś z pozostałych przedstawionych jej przez organ faktur VAT nie dokumentuje transakcji ze Spółką. W tym zakresie Spółka stwierdziła tylko, iż transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami dokonywane były na terenie W. i województwa [...] a zakupu paliwa dokonywali pracownicy (kierowcy), nie podała jednak danych tych osób. Ponieważ w odwołaniu Spółka nie kwestionowała w istocie powyższych ustaleń organu, organ odwoławczy uznał, że w świetle ustalonego stanu faktycznego bezspornym jest, że Spółka posługiwała się tzw. pustymi fakturami, które nie zostały wystawione przez Spółkę B i którym nie towarzyszył żaden obrót towarowy, a kwoty uwidocznione na tych fakturach jako podatek \/AT nie zostały przez nikogo zadeklarowane i zapłacone. W opinii organu odwoławczego, w świetle przytoczonych w uzasadnieniu orzeczeń TSUE oraz jednolitego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, zarzuty odwołania tracą na znaczeniu. Spółka nie kwestionuje bowiem nierzetelności wyeliminowanych przez organ faktur, lecz wyłącznie kwestię jej świadomości i to dopiero na etapie odwołania od decyzji organu I instancji. Dodatkowe zobowiązania podatkowe ustalone zostały zatem na podstawie obowiązujących przepisów prawa oraz z uwzględnieniem wytycznych płynących z wyroku TSUE z 15 kwietnia 2021 r. w sprawie C-935/19. Zdaniem organu, ujawnione nieprawidłowości były wynikiem świadomego działania Spółki, wiążącego się z bezpośrednim zamiarem uniknięcia zapłaty podatku w należnej wysokości. Świadomość Spółki w tym zakresie jest, w opinii organu, oczywista. Nie mamy tu do czynienia z oszustwem leżącym po stronie kontrahenta. Spółka B ani nie wystawiła spornych faktur, ani nie sprzedała paliwa w nich wykazanego. Organ odwoławczy stwierdził, iż celem działania Spółki było sztuczne generowanie podatku naliczonego obniżającego podatek należny i obniżanie lub niwelowanie w ten sposób wysokości należnych od Spółki zobowiązań podatkowych, co nosi znamiona oszustwa podatkowego, które w przypadku Spółki miało charakter ciągły i wystąpiło zarówno w okresach objętych przedmiotem zaskarżonej decyzji, jak i wcześniej, w okresach od marca do grudnia 2017 r., objętych kontrolą celno-skarbową zakończoną wynikiem kontroli nr 368000-CKK-1.500.23.1.2022.47 z 13 września 2022 r. Organ wyjaśnił, że w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej uzasadnił przesłanki, jakimi kierował się ustalając dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 100 %, wyjaśniając, że doszedł do wniosku, iż w sprawie zaistniało oszustwo podatkowe skutkujące powstaniem uszczupleń w podatku od towarów i usług oraz że działanie Spółki było świadome. Organ wskazał, że Spółka B przesłała dowody, z których wynika, iż faktury zakwestionowane przez organ I instancji zostały w rzeczywistości wystawione na rzecz innych podmiotów i opiewają na kwoty znacznie niższe, niż podane na fakturach wykorzystanych przez Spółkę. Organ podkreślił, że w sprawie brak jest w istocie jakichkolwiek okoliczności pozwalających na uznanie, iż Spółka działała nieświadomie i niecelowo. Żadnych dowodów w tym zakresie nie przedstawiła także sama Spółka, zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji I instancji, pozostały więc gołosłowne. Na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści skargi pełnomocnik zarzucił naruszenie: • art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przez jego zastosowanie w sytuacji, w której sporne faktury nie były wystawione przez podmiot nieistniejący lub co do którego uzasadnione były wątpliwości związane z pochodzeniem dokumentu; • art. 112c u.p.t.u. oraz art. 273 dyrektywy VAT, ze względu na złamanie zasady proporcjonalności. Zdaniem Spółki, skoro podatnik skutecznie skorygował deklaracje VAT i płaci powstałą zaległość podatkową z odsetkami w systemie ratalnym, sankcja nie powinna być wymierzona według najwyższej stawki. Wobec zarzucanych w skardze uchybień, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organ I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę NŁUCS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie naruszyły przepisów wskazanych w zarzutach skargi. Na wstępie należy zauważyć, że skarga jest dość lakoniczna. Skarżąca Spółka zarzuca naruszenie art. 112c ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. (w rzeczywistości przepis ten nie dzieli się na ustępy, a tylko na punkty) przez zastosowanie tego przepisu, mimo że sporne faktury nie były wystawione przez podmiot nieistniejący lub budzący wątpliwości co do swego pochodzenia, oraz naruszenie całego art. 112c tej ustawy i art. 273 dyrektywy 2006/112/WE Rady (dającego państwom członkowski UE możliwość ustanawiania środków niezbędnych dla zapobiegania oszustwom podatkowym w sferze pobierania podatku vat), gdyż ustalenie na podstawie pierwszego z tych przepisów dodatkowego zobowiązania podatkowego przy zastosowaniu podwyższonej stawki jest niezgodne z zasadą proporcjonalności w ustalonej w sprawie sytuacji, to jest gdy Spółka skutecznie skorygowała złożone pierwotnie deklaracje vat i spłaca powstałą zaległość podatkową. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że posłużenie się przez nią wadliwymi fakturami zakupu paliwa (jak miałoby wynikać z ich treści) nie było działaniem celowym, nie było jej działaniem zawinionym, nie było nawet objęte jej świadomością do czasu ujawnienia tego faktu przez organ podatkowy, a ponadto organ nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność wiedzy i intencji Spółki w korzystaniu z wadliwych faktur, co jest naruszeniem art. 187 O.p. Przepisy określające instytucję dodatkowego zobowiązania podatkowego uregulowane są w rozdziale 5 działu XI u.p.t.u. Brzmienie art. 112b i 112c tej ustawy w 2018, w 2019 r. i w chwili wydawania decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe było następujące: Art. 112b 1. W razie stwierdzenia, że podatnik: 1) w złożonej deklaracji podatkowej wykazał: a) kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, b) kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, c) kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe wyższą od kwoty należnej, d) kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub kwotę różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, zamiast wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego, 2) nie złożył deklaracji podatkowej oraz nie wpłacił kwoty zobowiązania podatkowego - naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego określa odpowiednio wysokość tych kwot w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe. 2. Jeżeli po zakończeniu kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo w trakcie kontroli celno-skarbowej w przypadkach, o których mowa w: 1) ust. 1 pkt 1, podatnik złożył korektę deklaracji uwzględniającą stwierdzone nieprawidłowości i wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego lub zwrócił nienależną kwotę zwrotu, 2) ust. 1 pkt 2, podatnik złożył deklarację podatkową i wpłacił kwotę zobowiązania podatkowego - wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego wynosi 20% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe. 3. Przepisów ust. 1 nie stosuje się: 1) jeżeli przed dniem wszczęcia kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej podatnik: a) złożył odpowiednią korektę deklaracji podatkowej albo b) złożył deklarację podatkową z wykazanymi kwotami podatku – oraz wpłacił na rachunek urzędu skarbowego kwotę wynikającą ze złożonej deklaracji albo korekty deklaracji podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę; 2) w zakresie ustalania dodatkowego zobowiązania podatkowego, w przypadku gdy zaniżenie kwoty zobowiązania podatkowego lub zawyżenie kwoty zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, wiąże się z: a) popełnionymi w deklaracji błędami rachunkowymi lub oczywistymi omyłkami, b) nieujęciem podatku należnego lub podatku naliczonego w rozliczeniu za dany okres rozliczeniowy, a podatek należny lub podatek naliczony został ujęty w poprzednich okresach rozliczeniowych lub w okresach następnych po właściwym okresie rozliczeniowym, jeżeli nastąpiło to przed dniem wszczęcia kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej; 3) w zakresie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe. Art. 112c W zakresie, w jakim w przypadkach, o których mowa w art. 112b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1, odpowiednio zaniżona kwota zobowiązania podatkowego, zawyżona kwota zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, zawyżona kwota różnicy podatku do obniżenia kwoty podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, lub wykazanie kwoty zwrotu różnicy podatku lub kwoty zwrotu podatku naliczonego, lub kwoty różnicy podatku do obniżenia za następne okresy rozliczeniowe, w miejsce wykazania kwoty zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie na rachunek urzędu skarbowego, wynikają w całości lub w części z obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur, które: 1) zostały wystawione przez podmiot nieistniejący, 2) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności, 3) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością, 4) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i art. 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności - wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego w części dotyczącej podatku naliczonego wynikającego z powyższych faktur wynosi 100%. W sprawie niniejszej prawidłowo zastosowane zostały przez organ podatkowy powyższe przepisy w brzmieniu przed zmianą wprowadzoną ustawą z 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1059), co wynika z art. 25 i art. 35 pkt 1 tej ustawy nowelizującej, zgodnie z którymi do postępowań podatkowych, kontroli podatkowych lub kontroli celno-skarbowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego przepisu, stosuje się przepisy art. 112b i art. 112c ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Kontrola celno-skarbowa w tej sprawie zakończyła się jeszcze w grudniu 2022 r. doręczeniem pełnomocnikowi Spółki wyniku kontroli, a decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe została wydana 12 maja 2023 r., czyli przed wejściem w życie znowelizowanych art. 112b i 112c u.p.t.u., które zaczęły obowiązywać od 6 czerwca 2023 r. Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca przewidział 3 stawki dodatkowego zobowiązania podatkowego, to jest: - stawkę podstawową w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, - stawkę obniżoną w wysokości 20% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe, gdy po zakończeniu kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo w trakcie kontroli celno-skarbowej podatnik samodzielnie skoryguje wcześniejsze błędne deklaracje i wpłaci należne kwoty lub zwróci nienależnie pobraną nadwyżkę, - stawkę podwyższoną w wysokości 100 % w sytuacji opisanej w art. 112c. Dodatkowo tylko należy zauważyć, że poza sporem jest, iż przewidziane w art. 112b ust. 3 u.p.t.u. wyłączenie ustalania dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż stan faktyczny sprawy nie odpowiada hipotezie tego przepisu. W sprawie istotne są następujące okoliczności sprawy ustalone w toku kontroli celno-skarbowej: - w poszczególnych miesiącach 2018 i 2019 r. Spółka odliczyła podatek naliczony z 459 faktur mających dokumentować (jak wynika z ich treści) zakupy paliwa od B, - faktury te były nierzetelne, to znaczy nie dokumentowały żadnych zakupów paliwa ani od B, ani od innego dostawcy, - rzeczywiste faktury o numerach odpowiadających fakturom zakwestionowanym w Spółce zostały wystawione przez B ale dla innych odbiorców, a często dotyczyły innych produktów, kwot i miały inne daty, - w badanym okresie Spółka dokonała także zakupów w B, potwierdzonych przez dostawcę, ale tylko na podstawie 19 faktur, których organ podatkowy nie zakwestionował, - w okresie objętym kontrolą Spółka nabywała paliwo do napędu swych ciężarówek od innych dostawców, a podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez tych dostawców został przez Spółkę rozliczony i rozliczenie to nie zostało przez organ podatkowy zakwestionowane. Ustalenie Spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego w ustalonym przez organ podatkowy stanie fatycznym jest zgodne z art. 112c u.p.t.u. Zarzut naruszenia tego przepisu jest całkowicie chybiony. Nie budzi przecież wątpliwości, że w deklaracjach dotyczących różnych miesięcy 2018 i 2019 r. Spółka nieprawidłowo, bezprawnie odliczyła podatek naliczony wynikający ze spornych 459 faktur mających dokumentować zakupy paliwa od B, co było przyczyną zaniżenia zobowiązania podatkowego lub zawyżenia podatku do zwrotu lub do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe. Prawidłowo organ także ustalił, że sporne faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Faktury te nie odpowiadają rzeczywistości ani przedmiotowo, ani podmiotowo. Nie zostały wystawione przez B i nie dokumentują żadnego zakupu paliwa. Są to tzw. "puste" faktury. Przecież nawet Spółka nie twierdzi, że paliwo ujęte w treści tych faktur zostało przez nią kupione, chociaż nie od B, ale od innego dostawcy, który się pod firmą B ukrywał. Właśnie dlatego po stwierdzeniu przez organ nierzetelności spornych faktur, skorygowała deklaracje. Oczywistym jest zatem, że Spółka, a dokładnie osoby poprzez które ta osoba prawna działała, musiały wiedzieć, że posługują się pustymi fakturami i to akceptowały. Wniosek taki jest oczywisty, oparty na rozsądnej ocenie faktów. Nieprawidłowości nie dotyczą przecież kilku faktur, ale kilkuset. Skoro Spółka kupowała legalnie paliwo do swych samochodów od innych dostawców, to oczywistym było, że sporne faktury nie dotyczą żadnych rzeczywistych nabyć. Zastosowanie art. 112 c u.p.t.u. jest możliwe w różnych kilku sytuacjach. Jedną z nich jest posłużenie się fakturami stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane i dlatego nie ma znaczenia, czy spełniona jest inna przesłanka tego przepisu, to jest posłużenie się fakturami przez podmiot nieistniejący lub, jak to ujęto w skardze, budzący wątpliwości. Zarzut z punktu I skargi jest ponadto o tyle nietrafny, że i tak nie wiadomo, kto wystawił faktury, skoro nie zostały wystawione przez B. Wyjaśnienie tej okoliczności nie ma znaczenia dla możliwości ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Wystarczające jest stwierdzenie, że Spółka odliczyła podatek naliczony na podstawie faktur, które nie dokumentowały żadnych zakupów. Przepis art. 112c u.p.t.u. znajduje zastosowanie także w sytuacji samodzielnego skorygowania deklaracji przez podatnika po zakończeniu kontroli podatkowej, skoro jest w nim odwołanie do art. 112 b ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1. A zatem fakt, że Spółka skorygowała swoje deklaracje podatkowe nie uwalnia jej od sankcji w postaci dodatkowego zobowiązania podatkowego. Twierdzenia strony skarżącej, że nie działała celowo i nawet nie wiedziała, że sporne faktury nie stwierdzają rzeczywistych zakupów paliwa są zupełnie niewiarygodne w kontekście ustaleń organu związanych z ilością fałszywych faktur, czasu trwania procederu posługiwania się nimi, rzeczywistego dokonywania zakupów paliwa u innych dostawców, wskazanych sposobów płatności. Mimo zgłoszenia zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia sprawy co do zawinionego działania podatnika w zakresie posługiwania się pustymi fakturami Spółka nie wskazała ani w skardze, ani w toku postępowania podatkowego, jakie dowody organ w tym zakresie miałby przeprowadzić. Jednak należy powtórzyć, że wskazane w decyzji ustalone prawidłowo okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że skarżąca miała świadomość posługiwania się pustymi fakturami. Nietrafny jest zatem także zarzut złamania zasady proporcjonalności. Stawka podwyższona dodatkowego zobowiązania podatkowego znajduje zastosowanie właśnie w takich sytuacjach, to jest świadomego korzystania z "pustych" faktur zakupu. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, a rozstrzygnięcie organu jasno i logicznie uzasadnione. Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z Dz.U. z 2024 r. poz. 935). ak