I SA/Łd 434/10

Dnia 23 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 23 września 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. i G. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. i G. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, skarżący wnieśli, w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.) o wstrzymanie realizacji rygoru natychmiastowej wykonalności wynikającego z obecnie zaskarżonego postanowienia, nadanego decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] roku. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podkreślić wypada, iż wobec wskazania w treści skargi podstawy prawnej wniosku, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, iż wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie jest jednak zasadny. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonego postanowienia pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. W przedmiotowej sprawie skarżący, poza hasłowym sformułowaniem wniosku nie wskazał okoliczności, wymienionych w art. 61 § 1 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Sz.Ch.