I SA/Łd 438/08

Dnia 22 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2008 roku wniosku H. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 roku, 2002 roku i 2003 roku postanawia: oddalić wniosek. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...], nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej ustalenia H. M. zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2001 roku oraz miesiące styczeń, luty oraz miesiące od kwietnia do listopada 2002 roku i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, uchylił przedmiotową decyzję w części dotyczącej ustalenia zobowiązania w podatku od towarów i usług w konkretnych kwotach za poszczególne miesiące 2002 i 2003 roku, a w pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2002 i 2003 roku. Na powyższą decyzję H. M. wniosła w dniu 11 marca 2008 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody. Skarżąca jest emerytką, otrzymuje emeryturę rolniczą, która wynosi 541 złotych miesięcznie, która stanowi jej podstawowe źródło utrzymania. Podatniczka mieszka z mężem, także emerytem. Stan zdrowia skarżącej oraz jej męża wymaga specjalistycznej opieki medycznej i przeznaczania otrzymywanych emerytur na zakup lekarstw i świadczeń medycznych. Wpłacenie kwoty określonej w decyzji może pozbawić ją niezbędnych środków utrzymania, możliwości nabycia lekarstw, ponoszenia wydatków związanych ogrzaniem oraz utrzymaniem mieszkania. Pozbawienie możliwości systematycznego przyjmowania lekarstw może spowodować znaczne pogorszenie stanu zdrowia. Uiszczenie należności ustalonej decyzją spowoduje trudne do usunięcia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. przyznają sądowi administracyjnemu uprawnienie do wstrzymania wykonania aktów i czynności organów administracji leżących w granicach sprawy sądowoadministracyjnej. Możliwość ta jednak uzależniona jest od stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania nie następuje z urzędu, konieczny jest stosowny wniosek strony, której zadaniem jest podanie konkretnych okoliczności znajdujących odzwierciedlenie w przesłankach przepisów prawa warunkujących wydanie postanowienia o wstrzymaniu. Wnioskodawca dążący do uzyskania pozytywnego orzeczenia w przedmiocie wstrzymania zobligowany jest tak umotywować wniosek, by wywołać przekonanie, że w istocie wykonanie aktu organu administracji prowadzić może do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. W niniejszej sprawie wniosek złożony przez H. M. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie podała takich elementów stanu faktycznego, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p. p. s. a. Skarżąca powołała się bowiem jedynie na fakt, że wykonanie zaskarżonej decyzji rzutować mogłyby ujemnie na sytuację majątkową strony i niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Twierdzenia podniesione w tym zakresie nie przystają jednak do realiów sytuacji, w jakiej znalazła się skarżąca. Wyjaśnić należy, że egzekucja ze świadczenia emerytalnego jest ograniczona przepisami prawa mającymi dla zobowiązanego charakter gwarancyjny, jeżeli chodzi o pozostawienie środków podstawowej egzystencji. Na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 140 ust. 1 pkt 1 z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004r. Nr 39, poz. 353 ze zm.). sumy egzekwowane z emerytury na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne wraz z kosztami i opłatami egzekucyjnymi nie mogą przekraczać 50% kwoty najniższej emerytury. Co więcej, jak podała skarżąca, gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem, który również otrzymuje świadczenie emerytalne, a więc stałe, miesięczne dochody. Wobec powyższego skarżąca ma zabezpieczone podstawowe środki niezbędne do egzystencji. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie, że egzekucja z emerytury uniemożliwi leczenie skarżącej i jej męża, co spowoduje niepowetowaną szkodę. Tym samym nie sposób przyjąć, by wystąpiła pierwsza z przesłanek ustanowionych w art. 61 § 3 p. p. s. a., tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Jeżeli chodzi o drugą z podstaw orzeczenia o wstrzymaniu, to również w tym zakresie nie przedstawiono we wniosku takich zdarzeń, które mogłyby świadczyć o wystąpieniu trudnej do odwrócenia szkody. W niniejszej sprawie przedmiotem zarówno skargi, jak też wniosku, jest decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe. Istotą obowiązku nałożonego decyzją jest więc spełnienie świadczenia pieniężnego. Wykonanie tego rodzaju powinności z reguły nie wywołuje stanu o charakterze nieodwracalnym. W przypadku, gdyby spełnione świadczenie okazało się w rezultacie nienależnym, istnieje możliwość zwrotu nadpłaconej kwoty. Co więcej, w sprawie niniejszej w roli wierzyciela występuje Skarb Państwa, a więc nie istnieje ryzyko definitywnej utraty uiszczonej należności. Z tego powodu w ocenie Sądu nie występuje w sprawie niniejszej możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 1 i 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił oddalić wniosek. J. W.