I SA/Łd 439/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Bożena Kasprzak sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2011 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygnatura akt 439/11 UZASADNIENIE Firma A Nieruchomości spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku wskazała, iż zawiera umowy leasingu operacyjnego i finansowego spełniające warunki dla uznania ich za podatkowe umowy leasingu w rozumieniu art. 17b i 17f ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – powoływanej dalej jako "ustawa") Niekiedy, na wniosek korzystającego, spółka zawiera aneksy, mocą których dochodzi do skrócenia, przedłużenia oraz zmiany podmiotowej po stronie korzystającego. Skracając okres umowy w leasingu operacyjnym, podatnik przestrzega zasady aby okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania na mocy porozumienia stron odpowiadał co najmniej 40 % normatywnego okresu amortyzacji jeżeli przedmiotem umowy są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne lub 10 lat jeżeli przedmiotem umowy są nieruchomości. Po zakończeniu umowy leasingu sprzedaż przedmiotów leasingu odbywa się według zasad opisanych w art. 17c, 17d i 17j cytowanej ustawy. Dokonując skrócenia okresu umowy leasingu finansowego, spółka nie stosuje żadnych ograniczeń czasowych. Przeniesienie własności nie ma formy umowy sprzedaży lecz przeniesienia własności bez dodatkowego świadczenia (art. 70916 Kodeksu cywilnego), gdyż wszystkie opłaty leasingowe są uiszczane w całości przez korzystającego przed przeniesieniem własności. Spółka nie stosuje ograniczeń czasowych wydłużając okres umowy leasingu zarówno operacyjnego jak i finansowego. W przypadku zmiany podmiotowej po stronie korzystającego, dokonanej za zgodą wnioskodawcy, polegającej na wstąpieniu nowego korzystającego, wystąpieniu dotychczasowego korzystającego i kontynuacji umowy leasingu z nowym podmiotem, firma przestrzega zasady aby okres trwania umowy leasingu operacyjnego po dokonanej zmianie, do dnia zakończenia umowy, odpowiadał co najmniej 40 % normatywnego okresu amortyzacji jeżeli przedmiotem umowy są podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne lub 10 lat jeżeli przedmiotem umowy są nieruchomości. Na zakończenie spółka wskazała, iż nie stosuje żadnych ograniczeń dokonując zmiany korzystającego w ramach umowy leasingu finansowego. W oparciu o przedstawiony stan faktyczny podatnik zadał pytanie, czy jego działania pozwalają na uznanie, że umowy leasingu zachowują charakter podatkowych umów leasingu w rozumieniu art. 17b oraz 17f powoływanej ustawy i tym samym przeniesienie własności przedmiotów leasingu po ich zakończeniu może się odbyć według zasad opisanych w art. 17c, 17d, 17g, 17 h i 17j ustawy. Przedstawiając własne stanowisko spółka wskazała, iż jej zdaniem opisane zachowanie jest zgodne ze wskazanymi w pytaniu przepisami, a przeniesienie własności na korzystającego lub osobę trzecią może się odbywać według zasad opisanych w art. 17c, 17d, 17g, 17h i 17j ustawy. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej wydanej dnia 16 października 2008 roku wskazał, iż stanowisko strony w zakresie skutków podatkowych związanych ze zmianą okresu trwania umowy leasingu operacyjnego i finansowego oraz cesją tych umów jest prawidłowe. Natomiast nieprawidłowe jest stanowisko spółki w zakresie stanu faktycznego dotyczącego formy przeniesienia własności środków trwałych po upływie podstawowego okresu umowy leasingu. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że preferencyjne zasady wykazywania przychodów i kosztów po stronie finansującego mają zastosowanie tylko, gdy po upływie podstawowego okresu umowy dochodzi do sprzedaży przedmiotu leasingu. W przypadku, gdy strony zawrą umowę na podstawie art. 70916 k.c., na mocy której, finansujący zobowiązuje się, bez dodatkowego świadczenia, przenieść na korzystającego własność rzeczy po upływie oznaczonego w umowie czasu trwania leasingu, nie dochodzi do sprzedaży przedmiotu leasingu i zapłaty określonej ceny, a zatem art. 17c i 17g ustawy nie mają wówczas zastosowania. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, strona wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Wniosła o zmianę wydanej interpretacji indywidualnej, gdyż w jej ocenie naruszony został art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływanej dalej jako "o.p."). Zdaniem wnioskodawcy organ uchylił się od odpowiedzi na zadane pytania, a także wyszedł poza ich zakres przedmiotowy oraz naruszył art. 17g powoływanej ustawy poprzez przyjęcie, że przeniesienie własności bez dodatkowego świadczenia zgodnie z art. 70916 k.c. narusza wskazany art. 17g. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wnioski końcowe. Omawiana interpretacja została zaskarżona przez stronę skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. Podatnik wniósł o uchylenie wydanej interpretacji podnosząc zarzuty naruszenia przepisów: 1. art. 17b ust. 1, art. 17f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób pranych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zmiana korzystającego musi prowadzić do ponownego zbadania, czy dla nowego korzystającego zostają spełnione warunki przewidziane w tym przepisie, tak jakby umowa leasingu była zawierana od nowa; 2. art. 14c § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieudzielanie odpowiedzi, jakie jest prawidłowe stanowisko; 3. art. 17g ustawy poprzez przyjęcie, że przeniesienie własności bez dodatkowego świadczenia w trybie art. 70916 k.c. nie spełnia warunku umożliwiającego przeniesienie przedmiotu leasingu za sumę pozostałych do zapłaty opłat (rat) leasingowych bez ujemnych konsekwencji podatkowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, nie podzielając zarzutów skargi. Wyrokiem z dnia [...] roku Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną interpretację. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, iż interpretacja została wydana z uchybieniem terminu określonego w art. 14d o.p., powołując się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 roku w sprawie I FPS 2/08. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] roku uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł.. Sąd w uzasadnieniu wskazał na uchwałę całej Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]roku w sprawie o sygnaturze akt II FPS 7/09, uznając że rozpatrywana interpretacja została wydana w terminie do tego przewidzianym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 – powoływanej dalej jako p.u.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (art. 14c § 1 o.p.). W myśl § 2 cytowanego artykułu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Zgodnie z treścią art. 14b § 1 o.p. indywidualną interpretację wydaje minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego. Wnioskodawca zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu lub zdarzenia (art. 14b § 3 o.p.). Mając na uwadze przytoczoną powyżej regulację należy stwierdzić, iż w przypadku stanu faktycznego budzącego wątpliwości z uwagi na jego nieprecyzyjność, nie jest możliwe wydanie interpretacji, chyba że wątpliwości zostaną wyjaśnione w toku postępowania prowadzonego przez organ. Analizując treść przedstawionego stanu faktycznego, nie trudno oprzeć się odczuciu, iż jest on nieprecyzyjny. Został przedstawiony nieco chaotycznie i, w ocenie Sądu, trudno jest na niego jednoznacznie odpowiedzieć nie budując przy tym nowych stanów faktycznych, które mogłyby powstać przy konkretyzowaniu stanu faktycznego opisanego we wniosku. Tymczasem we wniosku o wydanie pisemnej indywidualnej interpretacji stan faktyczny winien być nakreślony w sposób precyzyjny i nie budzący żadnych wątpliwości. Rolą organu nie jest doprecyzowanie opisu zamieszczonego przez podatnika, tak aby możliwa była precyzyjna i jednoznaczna odpowiedź co do prawidłowości postępowania przez stronę i jej rozumienia przepisów prawa podatkowego. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazany przez stronę nie został doprecyzowany, a to z kolei pociągnęło za sobą niezbyt precyzyjną odpowiedź organu i, jak wynika z treści skargi oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie spełniającą oczekiwań strony z uwagi na jej z jednej strony wykroczenie poza zakres przedmiotowy pytań a z drugiej - uchylenie się od pełnej i precyzyjnej odpowiedzi na zadane pytania. W sytuacji, gdy strona w sposób mało precyzyjny przedstawiła stan faktyczny, rolą organu było spowodowanie jego uzupełnienia. Jednakże organ nie może tego dokonać samodzielnie. Winien on natomiast wezwać stronę do doprecyzowania stanu faktycznego oraz skonkretyzowania pytań. W uzasadnieniu interpretacji organ w zasadzie ograniczył się do przytoczenia treści przepisów pojawiających się we wniosku strony. W żaden sposób nie rozwinął ich znaczenia oraz nie odniósł wprost do stanu faktycznego wskazanego w omawianym wniosku. Być może było to spowodowane nieprecyzyjnością stanu faktycznego, ale sprawiło to, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji w efekcie jest ułomne. Możliwe, iż doprecyzowanie stanu faktycznego oraz właściwa jego analiza doprowadzą w ostateczności do tożsamego rozstrzygnięcia, ale ocena w tym zakresie wydaje się być przedwczesna w oparciu o tak zbudowany stan faktyczny. Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Uzasadnienie prawne polega natomiast na wytłumaczeniu z jakich przyczyn organ zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis i dlaczego interpretuje wskazany przepis w sposób odmienny niż to uczynił wnioskodawca (por. wyrok WSA w Krakowie z 1 lipca 2009 r., I SA/Kr 618/09, LEX nr 510707). Odpowiedź organu dokonującego interpretacji winna być tak sformułowana, aby podatnik uzyskał informację co do trafności jego stanowiska oraz przepisów, które mają zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. W przypadku zatem niepodzielenia poglądu strony, organ powinien w sposób jasny wyjaśnić, dlaczego go nie aprobuje (por. podobnie wyroki: WSA w Poznaniu z 25 lipca 2008 r. I SA/Po 385/08, LEX nr 483194 i WSA w Warszawie z 22 kwietnia 2009 r., III SA/Wa 3129/08, LEX nr 531422). Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie organ nie udzielił ścisłej odpowiedzi na zadane pytania. Różnice w odmiennie przyjętym przez stronę i organ stanie faktycznym ujawniają się w sposób jednoznaczny po analizie treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz skargi. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sadu, stan faktyczny nie spełnia wymogów określonych art. 14b § 3 o.p. Jest bowiem mało konkretny i budzi szereg wątpliwości. Skoro tak, to nie jest możliwe precyzyjne ustosunkowanie się do pytań zadanych w oparciu o ten stan faktyczny. Co za tym idzie niemożliwa jest w tym stanie rzeczy kontrola stanowiska organu, który pomimo nieścisłości wydał indywidualną interpretację. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zobowiązać spółkę do doprecyzowania stanu faktycznego, a jeżeli strona nie będzie w stanie tego uczynić, powinien pozostawić wniosek bez rozpatrzenia (art. 14g § 1 o.p.). Natomiast po sprecyzowaniu przez podatnika stanu faktycznego, wydając interpretację, organ winien pamiętać o regulacji wynikającej z art. 14c o.p. Z powyższych względów na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 200 i 205 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. P.Z-C.