I SA/Łd 453/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędzia NSA Anna Świderska Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 listopada 2019 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 rok 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi P. N. kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z [...] 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] 2019 r., ustalającą C. K. łączny wymiar zobowiązania pieniężnego na 2019 rok. Decyzją z [...] 2019 r. organ pierwszej instancji określił C. K. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. w kwocie 404 zł, z nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej B., obręb 2 B., przyjmując do opodatkowania: podatkiem rolnym – grunty gospodarstwa rolnego o pow. 3,1100 ha fizycznych, podstawa opodatkowania 2,9550 ha przeliczeniowych, stawka podatku 135,90 zł, podatek w kwocie 402 zł; podatkiem leśnym – lasy o pow. 0,0400 ha, stawka podatku 42,2356 zł, podatek w kwocie 2 zł. Wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku rolnego, od nieruchomości i leśnego oraz danych z ewidencji gruntów. W odwołaniu C. K. zarzucił niezgodność decyzji ze stanem faktycznym i przepisami prawa. Wskazał, że "grunty nie mają takiego obszaru użytkowania", jak przyjęto w zaskarżonej decyzji, gdyż do opodatkowanych gruntów bezpodstawnie zaliczono rów melioracyjny oraz grunty użytkowane przez innych właścicieli. Ponadto wskazał, że "zniszczona jest melioracja, grunty są zachwaszczone, samoistnie zalesione i schemizowane bez żadnego odszkodowania". W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, Urząd Gminy B. powinien zaniechać poboru podatków od tych gruntów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów, które w rozpatrywanym przypadku nie uległy zmianie od daty nabycia przez skarżącego gospodarstwa rolnego, a zatem od 1997 r. Organ podkreślił, że w analizowanej sprawie dane te są potwierdzone w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości przez Sąd Rejonowy w T.. Z wypisu z rejestru gruntów, według stanu na dzień 28 marca 2019 r. wynika, że C. K. jest właścicielem nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej B., obręb 2 B., oznaczonej nr działek: [...], [...] i [...] o łącznej pow. 3,15 ha. Grunty tych działek oznaczone zostały następująco: działka nr [...] o pow. 1,18 ha: RIIIb – 0,11 ha, RIVa – 0,47 ha, RIVb – 0,45 ha, RV – 0,06 ha, S-RIVa – 0,09 ha; działka nr [...] o pow. 1,43 ha: RIIIb – 0,80 ha, RIVa – 0,40 ha i RIVb – 0,23 ha; działka nr [...] o pow. 0,54 ha: RIVa – 0,22 ha, RIVb – 0,17 ha, B-RV (użytki rolne zabudowane) – 0,11 ha i LsV (lasy) – 0,04 ha. W ocenie Kolegium, w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił zarówno przedmiot, jak i podstawę opodatkowania. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu podatkowym czynności prowadzone w kierunku określenia rodzaju i powierzchni nieruchomości (gruntów) podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym czy podatkiem leśnym, dokonywane są w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zamieszczone w tej ewidencji mają dla organów podatkowych charakter wiążący, co oznacza, iż organy nie mogą w tym zakresie samodzielnie czynić własnych ustaleń. Kolegium podkreśliło, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego, co zostało w nich stwierdzone, a organ nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. W takiej sytuacji, skuteczne zakwestionowanie przez podatnika danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wymaga wszczęcia i przeprowadzenia procedury zmiany zapisów w ewidencji, dla której nie są właściwe ani organy podatkowe, ani przepisy procedury podatkowej. Skuteczność zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków uzależniona jest zatem od wcześniejszego wydania prawomocnego orzeczenia w tym zakresie, gdyż dopiero takie orzeczenie stanowi podstawę do dokonania takiej zmiany. Kwestionowanie przez stronę stanu faktycznego ujawnionego w ewidencji gruntów bez przeprowadzenia wyżej opisanej procedury nie mogło zatem odnieść skutku prawnego w zakresie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 rok. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, C. K. podtrzymał zarzuty prezentowane na etapie postępowania przed organami administracyjnym, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W wyroku z 13 stycznia 2015 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 3109/12, NSA wyraził pogląd, że użyty w art. 21 ust. 1 tej ustawy zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, powinny zostać uwzględnione zawarte w ewidencji gruntów i budynków elementy przedmiotowe i podmiotowe. Informacje dotyczące przeznaczenia zarówno gruntu, jak i budynku mają przy tym dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przez niego samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji. Sąd pierwszej instancji podziela powyższe stanowisko orzecznicze. Jedyną skuteczną próbą odstąpienia od wyrażonego wyżej poglądu, mogłoby być przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentom, o którym mowa w art. 194 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnego dowodu, który można by przeciwstawić zapisom uwidocznionym w ewidencji gruntów. W tej sytuacji, twierdzenia skarżącego o "niezgodności zaskarżonej decyzji ze stanem faktycznym" należy za gołosłowne. Przedmiot opodatkowania, a zatem powierzchnia przedmiotowych gruntów odzwierciedla bowiem zapisy ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego, mając świadomość odmienności części orzecznictwa sądów administracyjnych, sąd pierwszej instancji stoi na stanowisku, że dane z ewidencji gruntów są niepodważalne w toku postępowania podatkowego i stwierdza, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wymiaru łącznego zobowiązania podatkowego za 2019 r. dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów oraz odpowiednich ustaw podatkowych. Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych w zaskarżonej decyzji przepisów ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1892), a także ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm.) i ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1821). Organ odwoławczy trafnie zauważył, iż z danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków nie wynika, aby grunty należące do skarżącego były sklasyfikowane jako rowy. Tym niemniej, należy wskazać, że zgodnie z § 67 i § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r., poz. 393), grunty pod rowami (oznaczone w ewidencji symbolem W), również są zaliczane do użytków rolnych i podlegają opodatkowaniu według przelicznika, o którym mowa w art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku rolnym. Nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący braku zwolnienia od podatku gruntów pozostających w złym stanie melioracyjnym, gruntów "schemizowanych" czy zachwaszczonych, które w związku z tym nie mogą być wykorzystywane do produkcji rolnej. W tym zakresie organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że obowiązek ponoszenia obciążeń podatkowych w podatku rolnym wynika z samego faktu posiadania nieruchomości gruntowej, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako użytek rolny, i jest niezależny od możliwości gospodarczego wykorzystywania tej nieruchomości. Wobec tego, stan melioracyjny gruntów czy możliwość wykorzystywania gruntów do produkcji rolnej pozostają prawnie obojętne dla wymiaru podatku rolnego. Podobnie ocenić należy zarzut nieuwzględnienia odłogowania gruntów gospodarstwa rolnego. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał skarżącemu tryb ewentualnego ubiegania się o zwolnienie z podatku rolnego, stwierdzając jednocześnie, że w dacie wydawania zaskarżonej decyzji skarżący nie skorzystał z tego trybu i nie ubiegał się o zwolnienie z podatku rolnego przewidziane w art. 12 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku rolnym. 5Ponadto, organy prawidłowo, w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów, wyłączyły z opodatkowania podatkiem rolnym użytki rolne klasy V. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. mko